Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν κοιτάξω γύρω μου σε αυτή την αίθουσα με προπτυχιακούς φοιτητές της Οξφόρδης, το 40% από εσάς φοίτησε σε ιδιωτικό σχολείο, σε μια χώρα όπου μόνο το 7% των μαθητών πηγαίνει σε ιδιωτικό.

Το 80% από εσάς προέρχεται από ουσιαστικό κοινωνικό και οικονομικό προνόμιο.

Όπως ακούσαμε πριν λίγο, στο δικό μου πανεπιστήμιο, το Yale, υπάρχουν περισσότεροι φοιτητές από το πλουσιότερο 1% της κατανομής εισοδήματος απ' ό,τι από ολόκληρο το φτωχότερο μισό.

Η διαδικασία εισαγωγής του δικού μου πανεπιστημίου είναι διεφθαρμένη, και οι αποτυχίες της αξιοκρατίας ίσως το εξηγούν. Της Οξφόρδης όμως δεν είναι.

Δεν μπορείς να αγοράσεις μια θέση εδώ.

Κι όμως, είστε όλοι πλούσιοι. Γιατί; Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα πλουσιότερα ιδιωτικά σχολεία ξοδεύουν πάνω από 75.000 δολάρια ανά μαθητή τον χρόνο, σε μια κοινωνία όπου τα δημόσια σχολεία ξοδεύουν κατά μέσο όρο περίπου 12.000.

Σε αυτή τη χώρα, τα πλουσιότερα ιδιωτικά σχολεία ξοδεύουν πάνω από 30.000 λίρες τον χρόνο.

Αυτές οι τεράστιες επενδύσεις παράγουν τεράστιες διαφορές στις επιδόσεις των παιδιών.

Κι επειδή, όταν εκπαιδεύεσαι, γίνεσαι καλός σε πράγματα, ένας απόφοιτος αυτού του πανεπιστημίου θα βγάλει 50% περισσότερα τον πρώτο χρόνο μετά την αποφοίτηση από έναν απόφοιτο του Πανεπιστημίου του York.

Έτσι η αξιοκρατία δημιουργεί μια ανισότητα όπου οι πλούσιοι γονείς έχουν την ευκαιρία να ξοδεύουν όλα αυτά τα χρήματα στα παιδιά τους.

Γι' αυτό τα παιδιά της αξιοκρατίας είναι και πλούσια παιδιά.

Αυτό είναι το πρώτο σημείο.

Δεύτερο σημείο.

Δεν είναι ευχάριστο να έχουν επενδύσει τόσα πολλά πάνω σου ως παιδί.

Δεν είναι εύκολο.

Σε τσιγκλάνε, σε εξετάζουν, σε τεστάρουν, σε στέλνουν σε ιδιαίτερα, μαθήματα, ενισχυτική διδασκαλία, σχολεία και εξετάσεις.

Κι αυτό από την πιο μικρή ηλικία μέχρι την ενηλικίωση.

Μετά έρχεστε εδώ και δουλεύετε σκληρά, και μετά πιάνετε δουλειά στη McKinsey ή στη Goldman Sachs και δουλεύετε 80 ώρες την εβδομάδα.

Και μετά γίνεστε γονείς και ζείτε με τον φόβο ότι τα παιδιά σας θα χάσουν την κάστα που αποκτήσατε δουλεύοντας τόσο σκληρά.

Κι έτσι, ως γονείς, κάνετε δύο δουλειές.

Στριμώχνετε μέσα στα παιδιά σας ό,τι στρίμωξαν κάποτε μέσα σε εσάς, ενώ δουλεύετε για να βγάλετε τα χρήματα που θα σας επιτρέψουν να το κάνετε.

Δεν είναι περίεργο που στην Αγγλία το άγχος των εξετάσεων έχει πλέον ξεπεράσει την εικόνα σώματος ως τη μεγαλύτερη πηγή στρες στα παιδιά πλούσιων οικογενειών.

Δεν είναι περίεργο που σε μια μελέτη σε ένα πλούσιο αμερικανικό ιδιωτικό σχολείο, το 50% των παιδιών είχε μέτρια έως σοβαρά κλινικά συμπτώματα κατάθλιψης και το 75% μέτρια έως σοβαρά κλινικά συμπτώματα άγχους.

Δεν είναι εύκολες ζωές αυτές.

Θα γίνετε εξαιρετικά πλούσιοι, πλουσιότεροι απ' όσο φαντάζεστε, πλουσιότεροι από κάθε προηγούμενη ελίτ.

Αλλά δεν θα είστε καλά.

Και τα παιδιά σας δεν θα είναι καλά. Daniel Markovits | Meritocracy Debate | Propositon (3/8) | Oxford Union Κανάλι: Oxford Union, διάρκεια περίπου 8:42. Ομιλητής είναι ο Daniel Markovits, καθηγητής Νομικής στο Yale και συγγραφέας του The Meritocracy Trap

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους