Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τι θα πει δεν φταίμε εμείς, τι θα πει πως φταίνε οι άλλοι!!! «Τι θα πει δεν φταίμε εμείς, τι θα πει πως φταίγαν οι άλλοι, τι θα πει πως φταίνε αυτοί;» Οι στίχοι του Λουκιανού Κηλαηδόνη από το διαχρονικό τραγούδι «Φταίει ο χοντρός» έρχονται σήμερα να περιγράψουν με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Πάφος FC. Γιατί όταν μια ομάδα παρουσιάζει επανειλημμένα την ίδια προβληματική εικόνα, δεν υπάρχει ένας «Χατζηπετρής» για να φορτωθούν όλα τα στραβά.

Οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμο και πρέπει επιτέλους να αναληφθούν.

Η ισοπαλία με τη Riga FC δεν ήταν απλώς ένα ακόμη αποτέλεσμα που δεν άρεσε στον κόσμο.

Ήταν ακόμη μία εμφάνιση που επιβεβαίωσε ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά στην Πάφο.

Μια ομάδα με τεράστιες απαιτήσεις, σημαντικό μπάτζετ, ποδοσφαιριστές υψηλής ποιότητας και στόχους πρωταθλητισμού και διάκρισης στην Ευρώπη, δεν μπορεί να παρουσιάζεται τόσο άνευρη, τόσο προβλέψιμη και τόσο αποκομμένη από την αγωνιστική της ταυτότητα.

Και το χειρότερο; Δεν βλέπουμε βελτίωση.

Βλέπουμε τα ίδια προβλήματα να επαναλαμβάνονται από παιχνίδι σε παιχνίδι.

Ο προπονητής δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τις δικαιολογίες Ο Ρικάρντο Σα Πίντο έχει πιστωθεί τις επιτυχίες της προηγούμενης περιόδου και ασφαλώς κανείς δεν μπορεί να του αφαιρέσει το γεγονός ότι οδήγησε την Πάφο στην κατάκτηση τίτλων.

Όμως στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει αιώνια ασυλία.

Όπως ένας προπονητής δικαιούται τα εύσημα όταν η ομάδα του πετυχαίνει, έτσι οφείλει να δέχεται και την κριτική όταν η ομάδα του παρουσιάζει αυτή την εικόνα.

Και σήμερα η εικόνα είναι προβληματική.

Πού είναι το αγωνιστικό πλάνο; Πού είναι η ένταση; Πού είναι η πίεση ψηλά; Πού είναι οι αυτοματισμοί; Πού είναι η επιθετική δημιουργία; Πού είναι η ομάδα που θα επιβάλει τον ρυθμό της στον αντίπαλο; Δεν γίνεται κάθε φορά που κάτι δεν πάει καλά να αναζητείται μία διαφορετική δικαιολογία.

Οι τραυματισμοί είναι πραγματικό πρόβλημα, αλλά δεν μπορούν να αποτελούν μόνιμη δικαιολογία για όλα. Η Πάφος έχει βάθος.

Έχει επιλογές.

Έχει ποδοσφαιριστές που πολλές άλλες ομάδες του κυπριακού πρωταθλήματος θα ήθελαν να έχουν.

Άρα το ερώτημα επιστρέφει εκεί που πρέπει: Γιατί αυτή η ομάδα δεν αποδίδει; Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να απαντήσει πρώτα ο προπονητής και το τεχνικό του επιτελείο.

Ευθύνες και στους ποδοσφαιριστές! Ας μην τα ρίχνουμε όλα στον προπονητή.

Οι ποδοσφαιριστές έχουν επίσης τεράστια ευθύνη.

Γιατί μπορεί ένα σύστημα να μην είναι τέλειο, μπορεί μια τακτική επιλογή να είναι λανθασμένη, μπορεί ένας προπονητής να κάνει λάθος.

Όμως υπάρχει κάτι που δεν χρειάζεται τακτική οδηγία: Το πάθος.

Το τρέξιμο.

Η προσωπική μονομαχία.

Η πίεση.

Η διάθεση να κερδίσεις τη φάση.

Η περηφάνια να φοράς τη φανέλα της Πάφου.

Και εδώ υπάρχει σοβαρό ζήτημα.

Κανένας ποδοσφαιριστής δεν είναι μεγαλύτερος από την ομάδα.

Κανένας δεν μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του αναντικατάστατο.

Κανένας δεν δικαιούται να βάζει το «εγώ» πάνω από το «εμείς». Τα αππώματα πρέπει να κοπούν.

Το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα.

Και όταν μια ομάδα χάνει την αγωνιστική της ταυτότητα, το πρώτο πράγμα που πρέπει να επιστρέψει είναι η διάθεση και η προσωπικότητα.

Ο κόσμος μπορεί να συγχωρέσει μια ήττα.

Δεν συγχωρεί την αδιαφορία.

Και κάπου εδώ μπαίνει στο κάδρο και το scouting Υπάρχει όμως και μία άλλη παράμετρος για την οποία πρέπει να γίνει σοβαρή συζήτηση.

Η ομάδα scouting.

Δεν είναι δυνατόν κάθε χρόνο να γίνεται τόσο μεγάλη επένδυση σε ποδοσφαιριστές και μετά να αναρωτιόμαστε γιατί η ομάδα δεν έχει την απαιτούμενη χημεία, ισορροπία και αγωνιστική συνέχεια.

Το scouting δεν είναι απλώς να βρίσκεις καλούς ποδοσφαιριστές.

Είναι να βρίσκεις τους σωστούς ποδοσφαιριστές για το συγκεκριμένο αγωνιστικό μοντέλο.

Είναι να ξέρεις τι χρειάζεται η ομάδα.

Είναι να προβλέπεις ανάγκες.

Είναι να αξιολογείς χαρακτήρες, αγωνιστικά χαρακτηριστικά, συνέπεια και προσαρμοστικότητα.

Και όταν μια ομάδα έχει ποιοτικό ρόστερ αλλά δυσκολεύεται να παρουσιάσει ένα ξεκάθαρο αγωνιστικό πρόσωπο, τότε δικαιολογημένα τίθενται ερωτήματα και για τον σχεδιασμό.

Δεν είναι επίθεση σε πρόσωπα.

Είναι απαίτηση για απαντήσεις.

Γιατί στην Πάφο δεν επενδύονται ψίχουλα.

Επενδύονται σοβαρά χρήματα και δημιουργούνται σοβαρές προσδοκίες.

Και ναι, ευθύνη έχουμε και εμείς οι οπαδοί Αλλά επειδή μιλάμε για ευθύνες, ας κοιταχτούμε όλοι στον καθρέφτη.

Και εδώ η κριτική αφορά και μερίδα του κόσμου της Πάφου.

Γιατί είναι πραγματικά απογοητευτικό να βλέπεις μειωμένη προσέλευση και άδειες θέσεις σε ευρωπαϊκό παιχνίδι της ομάδας.

Πότε ακριβώς αποκτήσαμε το δικαίωμα να σνομπάρουμε την Ευρώπη; Πότε έγινε το Conference League «λίγο» για τον Παφίτη φίλαθλο; Πότε ξεχάσαμε πόσα χρόνια περιμέναμε για να βλέπουμε την Πάφο να αγωνίζεται στην Ευρώπη; Πότε ξεχάσαμε πού βρισκόταν αυτή η ομάδα πριν από μερικά χρόνια; Ναι, ο κόσμος έχει δικαίωμα να είναι απογοητευμένος.

Ναι, έχει δικαίωμα να ασκεί κριτική.

Ναι, έχει δικαίωμα να απαιτεί καλύτερο ποδόσφαιρο.

Αλλά η εγκατάλειψη της ομάδας δεν είναι απάντηση.

Αν πραγματικά αγαπάμε την Πάφο, δεν εμφανιζόμαστε μόνο όταν όλα πηγαίνουν καλά.

Δεν γεμίζουμε το γήπεδο μόνο όταν σηκώνουμε τρόπαια.

Δεν χειροκροτούμε μόνο όταν κερδίζουμε.

Η στήριξη φαίνεται κυρίως στα δύσκολα.

Και όποιος πιστεύει ότι ένα ευρωπαϊκό παιχνίδι της Πάφου είναι πλέον «δεύτερης κατηγορίας» διοργάνωση, ας κάνει μια βόλτα πίσω στον χρόνο και ας θυμηθεί από πού ξεκίνησε αυτή η ομάδα.

Φτάνει πια με το «δεν φταίμε εμείς» Στην πραγματικότητα, η Πάφος σήμερα δεν χρειάζεται άλλες δικαιολογίες.

Χρειάζεται αυτοκριτική.

Χρειάζεται αποφάσεις.

Χρειάζεται αντίδραση.

Χρειάζεται έναν προπονητή που θα βρει λύσεις.

Χρειάζεται ποδοσφαιριστές που θα ματώσουν τη φανέλα.

Χρειάζεται ένα scouting department που θα αξιολογήσει αν ο σχεδιασμός της ομάδας ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες της.

Χρειάζεται διοίκηση που θα παρακολουθεί, θα αξιολογεί και θα παρεμβαίνει όταν χρειάζεται.

Και χρειάζεται κόσμο που θα ασκεί κριτική μεν, αλλά δεν θα γυρίζει την πλάτη στην ομάδα.

Δεν υπάρχει ένας ένοχος.

Δεν φταίει μόνο ο προπονητής.

Δεν φταίνε μόνο οι ποδοσφαιριστές.

Δεν φταίει μόνο το scouting.

Δεν φταίει μόνο η διοίκηση.

Και σίγουρα δεν φταίνε μόνο οι οπαδοί.

Όμως όλοι έχουν ευθύνη.

Και όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν όλοι, τόσο πιο γρήγορα μπορεί να αλλάξει η κατάσταση.

Γιατί η Πάφος έχει τις δυνατότητες να πρωταγωνιστήσει.

Έχει κόσμο.

Έχει εγκαταστάσεις.

Έχει οικονομική δυνατότητα.

Έχει ποδοσφαιρική ποιότητα.

Έχει ευρωπαϊκές παραστάσεις.

Έχει κατακτήσει τίτλους.

Αυτό που δεν πρέπει να χάσει τώρα είναι την αγωνιστική της ταυτότητα και τη σχέση της με τον κόσμο της.

Η υπομονή πράγματι εξαντλείται.

Και πλέον δεν αρκεί να ακούμε ότι «θα βελτιωθούμε». Ήρθε η ώρα να το δούμε μέσα στο γήπεδο.

Γιατί τελικά, όπως τραγουδούσε ο Κηλαηδόνης, δεν υπάρχει νόημα να ψάχνουμε συνεχώς ποιος φταίει.

Φταίνε κι αυτοί, φταίμε κι εμείς.

Αλλά πάνω απ' όλους και απ' όλα υπάρχει η Πάφος FC. Και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να είναι πάνω από αυτήν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους