Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η έμφαση στην αποκατάσταση ή στην απαρτίωση του εαυτού και όχι στη μετάνοια δεν ισούται με την υπόθεση ότι το κίνητρο των μεταστροφών σήμερα είναι μακράν του Θεού ή κοσμικό.

Αυτό που όντως αποκαλύπτει μια σημαντική στροφή στην εποχή μας είναι ότι τα σύγχρονα υποκείμενα πρωταρχικά ανησυχούν για την αίσθηση εαυτού μάλλον, παρά για τα δόγματα περί Θεού ή για τις εντολές Του.

Ο εαυτός είναι αυτός που πρέπει να εκπληρωθεί, άρα η θρησκευτική προσχώρηση αυτόν τον σκοπό πρέπει να υπηρετεί.

Αυτό δεν πρέπει να το δούμε καχύποπτα ή να το απορρίψουμε• απλώς πρέπει να το γνωρίζουμε, για να αποκωδικοποιήσουμε πιο σωστά το νόημα των αλλαγών.

Πράγματι, όταν ο άνθρωπος δεν έχει αίσθηση συνοχής του εαυτού ή αυτοεκτίμησης, μπορεί να οδηγηθεί στην ανακάλυψη του αληθινού Θεού! Ως πρώτο βήμα, όλα τα κίνητρα είναι αποδεκτά ως εκκίνηση της πορείας προς τον Θεό –Εκείνος εν τέλει δεν είναι ελιτιστής, αλλά γνωρίζει πολύ καλά πώς να προσκαλεί και να βοηθά, διηθώντας και βελτιώνοντας τα κίνητρα.

Η νοοτροπία που περιγράφηκε πιο πάνω είναι δυνατόν να καταστεί μήτρα εγωκεντρισμού, ωστόσο δεν είναι κατ' ανάγκην ναρκισσιστική.

Έτσι σκέπτονται οι άνθρωποι της εποχής μας, άρα η Εκκλησία πρέπει να τους συναντήσει μέσα στη δική τους κουλτούρα (η οποία περιλαμβάνει στοιχεία τόσο νεωτερικά όσο και μετανεωτερικά), όπως θα έπρεπε να συμβαίνει με όλες τις κουλτούρες.Η σύγχρονη ψυχολογική βιβλιογραφία δίνει μεγάλη προσοχή στις αφηγήσεις των ανθρώπων -κατά τη γνώμη μου, θα ήταν σοφό από μέρους της Εκκλησίας να κάνει το ίδιο.

Παρ' ότι μια αφήγηση ποτέ δεν πληροί τα κριτήρια της αντικειμενικότητας, είναι απολύτως απαραίτητη. «Πράγματι, είναι αδύνατον να μιλήσουμε για την ταυτότητα κάποιου χωρίς μια διήγηση της ιστορίας του, έστω και σύντομη.

Η αφήγηση του εαυτού –ή δόμηση του γραφήματός του- συνιστά την ταυτότητα του αφηγουμένου, την ταυτότητα του προσώπου.

Έτσι, αφηγούμενοι εαυτούς, δομούμε την ταυτότητά μας». Βεβαίως, αυτό δεν σημαίνει πως η ταυτότητα είναι απλώς λογοθετική (discursive) δομή, όπως επιμένει η σύγχρονη μετανεωτερικότητα.

Ο παρακάτω μεταστραφείς έδωσε μαρτυρία τής σταδιακής μεταμόρφωσης της ταυτότητάς του παρά τις πρότερες βεβαιότητές του.

Ενδίδοντας, υπέστη ψυχολογική μεταμόρφωση του εαυτού, η οποία επέτρεψε στον πνευματικό εαυτό να αναδυθεί: " Όταν είχα σχέση με μια Ορθόδοξη κοπέλα, το μίσος μου για τον κόσμο μειώθηκε αλλά όταν χωρίσαμε είχα τάσεις αυτοκτονίας.

Μετά έγινα φονταμενταλιστής, άκαμπτος, πίστευα σε μια αλάνθαστη Βίβλο.

Αυτός ήταν ο τύπος μου: μαθηματικά και λογική.

Ακόμη και ψυχεδελικά πήρα, στα είκοσι εννέα, από περιέργεια.

Πάτερ, είναι απίστευτο: ο φονταμενταλισμός μου κατέρρευσε μέσα από τη γνώση.

Ήταν ο Αρεοπαγίτης, ήταν ο Μάξιμος, ήταν ο Γρηγόριος Νύσσης, ήταν ο αποφατισμός ". Δεν εκλαμβάνονται όλες οι αλλαγές του εαυτού σαφώς ως τέτοιες, ειδικά όταν προχωρούν σταδιακά.

Ωστόσο, για κάποιους έχουν υπάρξει μνημειώδεις στιγμιαίες εμπειρίες.

Πράγματι, «αλλαγές τις οποίες αυθόρμητα θεωρούμε σημαντικές είναι όντως στιγμές ταυτοτικής μεταμόρφωσης»: " Ήμουν εξαιρετικά συντηρητικός, ένας ακροδεξιός, άκαμπτος, ξεροκέφαλος.

Αν δεν με έπειθες, έμενα κολλημένος σε ιδέες.

Ως έφηβος διάβαζα πάρα πολύ και αναρωτιόμουν: «Υπάρχει αντικειμενική αλήθεια; » Nietzsche, Hegel, McIntyre Ήμουν ο τύπος που δεν σε πλησίαζα, για να μην απορριφθώ.

Και καθώς δεν εύρισκα νόημα, έπαθα κατάθλιψη.

Είτε το πιστεύετε είτε όχι, στην πρώτη μου συμμετοχή στη λατρεία, με το θυμίαμα, άρχισα να κλαίω.

Τώρα ξέρω ότι η προσευχή είναι το δυσκολότερο έργο: ανοίγεσαι σε κάποιον που σε αγαπά.

Τώρα εκφράζομαι". ------------------------▪︎---------------------▪︎----------- Το δραματικό ταξίδι της πίστης- Εκδόσεις Έν πλώ

------------- Στον παρακάτω σύνδεσμο ραδιοφωνική συνέντευξη του π. Βασιλείου για το συγκεκριμένο βιβλίο: https://youtu.be/ix69jiy1jxc?is=UFYBzXgTbwSFBXMS

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους