Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο δρόμος (και) σήμερα με έβγαλε στα Πετράλωνα και βρέθηκα να πίνω το καφεδάκι μου σε μια αυλή. Τα Πετράλωνα είναι γεμάτα από αυτές τις αυλές που θυμίζουν παλαιότερες δεκαετίες.

Αποφασίζω να επιστρέψω σπίτι με τα πόδια.

Βοηθάει το μυαλό μου να καθαρίζει και να ταξιδεύει ταυτόχρονα.

Περπατώ παράλληλα στον ποδηλατόδρομο και παρατηρώ τον κόσμο.

Αγαπημένη συνήθεια.

Αυτό βοηθάει στο "ζύμωμα" ιστοριών.

Βλέπω μια νέα μαμά με ένα ζουμπουρλό κοριτσάκι στα χέρια της - όχι μεγαλύτερο από ενάμιση χρόνων.

Το φιλάει τρυφερά στο σβερκάκι του και αυτό ξελιγώνεται στα γέλια! Του έχει φτιάξει δύο χαριτωμένα κοτσιδάκια και καθώς της γαργαλάνε τη μύτη, εκείνη γελάει.

Είναι ευτυχισμένες μαμά και κόρη και εκείνο απαλλαγμένο από κάθε έγνοια! Δυο βήματα παρακάτω βλέπω ένα φανταράκι με την κοπέλα του, αγκαλιά σε ένα παγκάκι.

Αν κρίνω από το ύφος τους σε λίγο θα ζήσουν έναν αποχωρισμό.

Δεν είναι γεμάτες οι αποσκευές τους με βάσανα αλλά -αυτονοήτως- δεν έχουν την ξεγνοιασιά του μωρού.

Έχουν όμως άγνοια κινδύνου.

Έχουν να ζήσουν πολλά, θα ζήσουν ακόμα πολλούς αποχωρισμούς, θα πληγώσουν και θα πληγωθούν.

Παρακάτω παρατηρώ ένα ζευγάρι γύρω στα εβδομήντα.

Είναι κουρασμένοι από ό,τι φαίνεται.

Τα πρόσωπά τους είναι σκαμένα και έχουν ένα ανάποδο χαμόγελο στα χείλη.

Αυτή την καμπύλη, την αντίθετη του χαμόγελου την παρατηρώ πολύ συχνά στα πρόσωπα των ανθρώπων μεγαλυτέρων ηλικιών όταν φωτογραφίζονται κυρίως.

Σαν να μην τους βγαίνει πια τίποτα επιτηδευμένο, σαν να έχουν πλέον αποδεχτεί και δεχτεί τη λύπη δίχως να την αντιμάχονται πια.

Κρατιούνται από το χέρι σαν να προσπαθεί να σώσει ο ένας τον άλλον από κάτι.

Δεν έχουν την ξεγνοιασιά του μωρού, ούτε την άγνοια κινδύνου του νέου ζευγαριού.

Κάθομαι για λίγο σε ένα πεζούλι.

Με πλησιάζει μια γιαγιά. "Γεια σου κορίτσι μου!", μου λέει με φωνή χαρούμενη σαν να μην έχει περάσει από πάνω της περίπου ένας αιώνας.

Την χαιρετώ ευγενικά. "Πάμε το βράδυ μια βόλτα;" με ρωτάει και εγώ της απαντώ ότι θα το ήθελα πολύ αλλά το βράδυ θα κοιμίζω την κορούλα μου.

Γελάει σαν παιδί που το πηγαίνουν σε παιδική χαρά μετά από καιρό.

Με το ζόρι σέρνει τα βήματά της μα το μυαλό της φαίνεται να μοιάζει με εκείνου του μωρού.

Μου θυμίζει εκείνο το μωρό! Είναι ένα μωρό σε ηλικιωμένο σώμα.

Δεν είναι βέβαια ξέγνοιαστη σαν και εκείνο αλλά δεν το γνωρίζει πια.

Νομίζει ότι είναι.

Επίσης έχει άγνοια κινδύνου.

Στέκεται στο ίδιο -ακριβώς- σημείο με το μωρό μόνο που εκείνο έχει δρόμο μπροστά του ενώ εκείνη όχι.

Εκείνο θα προχωρήσει δεξιόστροφα πάνω σε έναν κύκλο ενώ εκείνη αριστερόστροφα.

Και κάπως έτσι, σε έναν περίπατο, ξετυλίχθηκε μπροστά μου ο κύκλος της ζωής. Και εγώ ένας διαβήτης πάνω του... -Ο κύκλος της ζωής- ~Εύα Κοτσίκου~ 25/10/2019

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους