Οι «εθνικές ήττες», οι πατριωτικές κραυγές και η γεωγραφία που δεν αλλάζει Τον Σεπτέμβριο του 2023, μια ελληνική ανθρωπιστική αποστολή 19 ανθρώπων βρέθηκε στη Λιβύη για να βοηθήσει τους...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πέντε από αυτούς δεν επέστρεψαν ποτέ, ενώ άλλοι επέστρεψαν τραυματίες λόγω τροχαίου ατυχήματος.

Το τραγικό τροχαίο προκάλεσε, πέρα από την οδύνη, ένα κύμα καταγγελιών για την προετοιμασία της αποστολής.

Λες και η ελληνική διοίκηση μπορούσε να εγγυηθεί την οδική ασφάλεια μιας χώρας διαλυμένης από τον εμφύλιο.

Την ίδια περίοδο, η Τουρκία επιχειρούσε στη Λιβύη με εκατοντάδες διασώστες, στρατιωτικά μέσα και ήδη εγκατεστημένη στρατιωτική παρουσία.

Σήμερα, οι πληροφορίες θέλουν τους Τούρκους στρατιωτικούς στην περιοχή να φτάνουν τα 5.000 άτομα.

Η διαφορά δεν είναι απλώς αριθμητική, είναι διαφορά στρατηγικής παρουσίας.

Θυμίζω πως το 2019 Τουρκία και Λιβύη είχαν ανακοινώσει πως έχουν κοινά θαλάσσια σύνορα… Στις μέρες μας, τρία χρόνια μετά το τραγικό τροχαίο, η ανατολική Λιβύη επικυρώνει το λεγόμενο τουρκολιβυκό μνημόνιο και στην Ελλάδα ανακαλύπτουμε άλλη μία «εθνική ήττα». Εύκολα λόγια, σαν εκκρεμές κινούμενα μεταξύ συναισθήματος και υποκρισίας.

Μόνο που τα πράγματα είναι συνθετότερα. Η Τουρκία δεν επιδιώκει απλώς μεγαλύτερο μερίδιο στο Αιγαίο.

Κυρίως φοβάται τον αποκλεισμό της από την Ανατολική Μεσόγειο.

Θεωρεί ότι οι ελληνικές θέσεις για την επήρεια των νησιών και οι περιφερειακές οριοθετήσεις περιορίζουν υπέρμετρα τις δικές της θαλάσσιες διεκδικήσεις.

Γι' αυτό παρεμβαίνει όπου διαθέτει επιρροή. Στην Αλβανία, όπου η συμφωνία οριοθέτησης με την Ελλάδα ακυρώθηκε, με τον τουρκικό παράγοντα να προκαλεί διαχρονικά συζητήσεις. Στη Λιβύη, όπου η Άγκυρα μετέτρεψε τη στρατιωτική υποστήριξη της Τρίπολης σε σχέσεις ακόμη και με τους πρώην αντιπάλους της στη Βεγγάζη.

Το τουρκολιβυκό μνημόνιο δεν αποκτά ισχύ έναντι της Ελλάδας επειδή το επικύρωσε η λιβυκή Βουλή.

Ούτε όμως η Τουρκία εξαφανίζεται από τον γεωπολιτικό χάρτη επειδή επικαλούμαστε, ορθώς, το διεθνές δίκαιο.

Άλλωστε, η τουρκική στρατηγική συναντά τα συμφέροντα της Αιγύπτου, του Ισραήλ, της Γαλλίας και της Ιταλίας.

Χωρών που δεν ταυτίζονται υποχρεωτικά με τις ελληνικές θέσεις, αλλά ούτε επιθυμούν τουρκική ηγεμονία.

Εδώ, τελειώνει η λογική και ξεκινά η ελληνική πολιτική αντιπαράθεση.

Οι μεν εθνολαϊκιστές απαιτούν αποφασιστικότητα μέχρι πολέμου, αλλά καταλήγουν στην ακινησία για να αποφύγουν το ρίσκο.

Οι υπόλοιποι καταγγέλλουν την κυβέρνηση από θέσεις υποτιθέμενου πασιφισμού, χωρίς να εξηγούν πώς προστατεύονται τα εθνικά συμφέροντα απέναντι σε πραγματικές πιέσεις.

Η εξωτερική πολιτική, όμως, δεν είναι ούτε διαγωνισμός πατριωτικών κραυγών ούτε επίδειξη ηθικής ανωτερότητας.

Όπως δίδαξε ο Βενιζέλος, είναι διαχείριση συμφερόντων, συσχετισμών και κινδύνων.

Προσωπικά, πιστεύω ότι το πρόβλημα δεν είναι ότι όλοι αυτοί δεν ξέρουν τι θέλουν.

Είναι ότι ξέρουν πολύ καλά τι δεν θέλουν να αναλάβουν: την ευθύνη της επιλογής ανάμεσα σε εναλλακτικές που όλες έχουν κόστος.

Και εδώ, όπως και στην εκπαίδευση, για παράδειγμα, για να υπάρξει αποτέλεσμα, τα κόμματα πρέπει να συνεννοηθούν. Θα το κάνουν; Δύσκολο…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους