Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλό ήταν να ξεκινήσεις τα πάντα, να πλησιάζεις αργά, να αφήνεις τον εαυτό σου να εισβάλει, να χαϊδεύεις τις λέξεις πριν τις παραδώσεις στον άλλον.

Δώσαμε ο ένας στον άλλον το πρώτο μας φιλί πολύ πριν εξατμιστούν τα χείλη μας.

Όταν συναντιούνται δύο σαν εμάς, κάπου στον κόσμο παίρνει φωτιά το νερό.

Καλό ήταν να συνεχίσεις, να μην σταματάς στην ευκολία, σε απόσταση, να μην μειώνεις τα πάντα σε κάτι δυνατό.

Μένοντας μέσα σε κάτι που δεν ζητούσε άδεια, που δεν είχε μέτρο, που δεν ήθελε να εξηγήσει τον εαυτό του, σκύβοντας στη θέληση των άλλων, στις συμβάσεις, στις σιωπηλές απειλές της αίσθησης του καθήκοντος.

Ούτε κατά λάθος, ούτε καν από περισπασμό, χάνουμε τον εαυτό μας από υπερβολική, μερικές φορές.

Είμαστε σε μια από αυτές τις στιγμές, εγώ και εσύ; Ποτέ δεν βγαίνεις ολόκληρος από ορισμένα βάθη, και έχουμε πάει τόσο βαθιά που θα είναι αδύνατο να επιστρέψεις χωρίς να αφήσεις κομμάτια στον πάτο.

Σας ρωτώ: υπάρχει ειλικρίνεια ακόμα και στο να χάνεσαι; Είναι ο μόνος τρόπος για να μην πούμε ψέματα; Για να μην επιβιώσεις στα μισά του δρόμου; Για να μην πεθάνουμε ένας θάνατος που δεν αδικεί όλη την ομορφιά που έχουμε φτιάξει στον εαυτό μας και στο εσωτερικό μας; Luigi Mancini

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους