Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Του Σπύρου Δέδογλου Πριν από περίπου ένα μήνα, στις 26 Σεπτεμβρίου, έγραφα από τις στήλες του faros24online για τη «Μεγάλη Στενωπό» του Κέντρου.

Ανέλυα την αγωνιώδη προσπάθεια των προοδευτικών ηγετών να στριμωχτούν σε έναν ιδεολογικό διάδρομο που δεν τους ανήκει, αναζητώντας «πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων» από το κατεστημένο, τις αγορές και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σήμερα, ένα ενδιαφέρον άρθρο του Δημήτρη Χριστόπουλου στο news247.gr, με τίτλο «Κάντο όπως ο Μπλερ;», επιβεβαιώνει αυτή την ανάλυση. Ο Χριστόπουλος περιγράφει την εικόνα της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ και ΕΛ.Α.Σ.) ως «δύο ψαράδες που ψαρεύουν άπραγοι στο ίδιο σημείο και βρίζονται», την ώρα που στο Κέντρο επικρατεί απόλυτη «ανομβρία». Η εμμονή στη στρατηγική του Τόνι Μπλερ, δηλαδή στο δόγμα ότι «πρέπει να πας στο κέντρο για να κερδίσεις», αποδεικνύεται ιστορικά ξεπερασμένη.

Όπως σωστά επισημαίνει ο Χριστόπουλος ζούμε σε μια εποχή παγκόσμιας πόλωσης, όπου η Ακροδεξιά επελαύνει με καθαρό, επιθετικό λόγο.

Απέναντί της, τα «κεντρώα μισόλογα» και η πολιτική της μεταμέλειας δεν εμπνέουν κανέναν.

Το μεγάλο διδακτικό μάθημα, ωστόσο, δεν βρίσκεται στο Λονδίνο του Μπλερ αλλά στη δική μας ιστορία. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε διαγνώσει έγκαιρα, το 1974, αυτό που σήμερα βιώνει η Ευρώπη.

Αρνούμενος τον όρο «κεντρώος», κατηγορούσε τη δυτική σοσιαλδημοκρατία ότι το μόνο που καταφέρνει είναι να «ωραιοποιεί και να εξανθρωπίζει τον καπιταλισμό». Αντιλαμβανόταν ότι η κοινωνική πρόοδος δεν έρχεται μέσα από τη διαχείριση και τον συμβιβασμό, αλλά μέσα από έναν «Τρίτο Δρόμο» ρήξης. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο μου https://www.faros-24.gr/2026/10/otan-o-andreas-nikouse-ton-mpler-i-anomvria-tou-kentrou-kai-i-dikaiositis-sygkrousis.html

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους