Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάθε φορά που ανεβοκατεβάζεις τα χειμωνιάτικα και τα καλοκαιρινά, δεν κάνεις συγύρισμα.

Κάνεις ανασκαφή.

Κάνεις αναδρομή σε άλλα χρόνια, άλλα συναισθήματα, άλλες καταστάσεις.

Ανοίγεις τις σακούλες, το vacuum bag κάνει εκείνο το _φσσστ_ και βγαίνει ένας αέρας κλεισμένος από πέρσι.

Μαζί του βγαίνει και ένας άλλος εαυτός.

Μυρίζει παλιό αποσμητικό, τσιγάρο από ένα μαγαζί που δεν πας πια, ένα άρωμα που φορούσες όταν ήθελες να μυρίζεις σαν κάποιον άλλο.

Εκεί είσαι.

Μέσα σε ένα φούτερ ξεχειλωμένο στους καρπούς, έναν χειμώνα που δεν έβγαινες από το σπίτι.

Μέσα σε ένα φόρεμα που το πήρες για ένα πάρτι που πήγες με τους φίλους σου.

Μέσα σε ένα μαγιό που κρατάει ακόμα λίγη άμμο, από ένα καλοκαίρι που ορκιζόσουν ότι θα κρατούσε για πάντα.

Τα απλώνεις στο κρεβάτι και τα δοκιμάζεις.

Και τότε συμβαίνει.

Κάποια δεν σου κάνουν πια.

Κάποια σου κάνουν ακόμα, και αυτό είναι χειρότερο.

Γιατί καταλαβαίνεις ότι δεν είναι το νούμερο.

Είσαι εσύ που δεν χωράς πια μέσα τους.

Το κολλητό τζιν που φορούσες όταν ήθελες να αρέσεις σε όλους.

Η μπλούζα με το τεράστιο λογότυπο, τότε που νόμιζες ότι αν την φορέσεις θα είσαι πιο όμορφη.

Το φόρεμα που αγόρασες επειδή σου είπε κάποιος "αυτό σου πάει" και το φόρεσες μόνο για εκείνον.

Τα κοιτάς και σκέφτεσαι: ποιος άνθρωπος τα διάλεξε αυτά; Και η απάντηση σε λυτρώνει.

Δεν είσαι εκείνος ο άνθρωπος, είσαι η εξέλιξή του.

Δεν τον πρόδωσες.

Τον ολοκλήρωσες.

Εκείνος δοκίμαζε, αγόραζε, φορούσε, για να μάθεις εσύ σήμερα τι δεν θέλεις να ξαναφορέσεις ποτέ.

Εκείνος ντυνόταν για να ανήκει κάπου.

Εσύ ντύνεσαι για να ανήκεις σε εσένα.

Γι' αυτό δεν μπορείς να τα πετάξεις εύκολα.

Γιατί αν πετάξεις το ρούχο στα σκουπίδια, είναι σαν να λες ότι εκείνος ο εαυτός δεν υπήρξε ποτέ.

Και υπήρξε.

Και σε κουβάλησε μέχρι εδώ με ό,τι είχε. Κάθε Οκτώβρη και κάθε Απρίλη, υπάρχει εκείνη η ιερή στιγμή που κάθεσαι στο πάτωμα, ανάμεσα σε δύο βουνά ρούχα, και δεν ξέρεις αν είσαι ο άνθρωπος που κρατάει ή ο άνθρωπος που πετάει.

Δεν είσαι κανένας από τους δύο.

Είσαι ο άνθρωπος ενδιάμεσα.

Αυτός που διπλώνει αργά και προσεκτικά κάτι που ξέρει ότι δεν θα ξαναβάλει, μόνο και μόνο για να το αποχαιρετήσει σωστά. Κράτα ένα-δυο. Κράτα τα για να θυμάσαι τη διαδρομή. Καλημέρα!! Καλό και ευλογημένο Σάββατο!!❤️🌺🌹🥀

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους