Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ Το Μεγάλο «Ριφιφί» της Ελευθερίας: Η Κινηματογραφική Απόδραση των 44 από τις Φυλακές Κέρκυρας το 1996 Ήταν ξημερώματα της 16ης προς 17η Μαρτίου 1996 όταν οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι των δικαστικών φυλακών Κέρκυρας βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα σκηνικό που θύμιζε τις πιο ευφάνταστες ταινίες του Χόλιγουντ.

Το καθιερωμένο πρωινό προσκλητήριο αποκάλυψε μια εφιαλτική πραγματικότητα για τις αστυνομικές αρχές: ολόκληρες πτέρυγες είχαν αδειάσει και 44 βαρυποινίτες είχαν γίνει άφαντοι μέσα στη νύχτα.

Η πιο μαζική, καλά οργανωμένη και συγκλονιστική ομαδική απόδραση στα ελληνικά χρονικά ήταν πλέον γεγονός, προκαλώντας αλυσιδωτές αντιδράσεις σε ολόκληρη τη χώρα.

Το σχέδιο των δραπετών, στην πλειοψηφία τους σκληρών ποινικών που εξέτιααν ποινές ισοβίων για ανθρωποκτονίες, ένοπλες ληστείες και εμπορία ναρκωτικών, βασίστηκε στην υπομονή, την απόλυτη μυστικότητα και σε ένα ιστορικό μυστικό που έκρυβε το ίδιο το κτίριο των φυλακών.

Το σωφρονιστικό κατάστημα της Κέρκυρας είχε κατασκευαστεί από τους Βρετανούς τον 19ο αιώνα.

Οι κρατούμενοι, ανάμεσα στους οποίους ξεχώριζαν εμβληματικές μορφές του ποινικού μητρώου της εποχής όπως ο Κώστας Χιρβαντίδης, ο Μιχάλης Καλτέκης και ο Λευτέρης Ζαφειρόπουλος, ανακάλυψαν αυτό που οι ελληνικές αρχές είχαν πλήρως λησμονήσει: την ύπαρξη ενός παλιού, υπόγειου θολωτού αποχετευτικού δικτύου μεγάλων διαστάσεων, το οποίο περνούσε κάτω από τα θεμέλια και κατέληγε αρκετά μέτρα έξω από τον εξωτερικό τοίχο των φυλακών.

Η προετοιμασία κράτησε περίπου τέσσερις μήνες και λειτούργησε κάτω από ένα ιδανικό προπέτασμα καπνού, καθώς εκείνη την περίοδο στις φυλακές επικρατούσε αναβρασμός λόγω πρόσφατων εξεγέρσεων και διαπραγματεύσεων με το Υπουργείο.

Με αυτοσχέδια εργαλεία και κάτω από τη μύτη των φυλάκων, οι κρατούμενοι άνοιξαν μια τρύπα στο δάπεδο ενός κελιού στην ακτίνα τους.

Για να μην κινήσουν υποψίες κατά τη διάρκεια των καθημερινών ελέγχων, κάλυπταν το άνοιγμα με μια βαριά πλάκα, πάνω στην οποία τοποθετούσαν κρεβάτια και μπαούλα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα σε τέτοιου είδους υπόγειες ανασκαφές, η διαχείριση και εξαφάνιση των μπάζων, λύθηκε με ευφυή τρόπο.

Το χώμα και οι πέτρες δεν κρύφτηκαν στα κρεβάτια, αλλά ρίχνονταν σταδιακά μέσα στα τρεχούμενα νερά της αποχέτευσης, με αποτέλεσμα το ορμητικό ρέμα να τα παρασύρει μακριά χωρίς να αφήνει ίχνη.

Το βράδυ της 16ης Μαρτίου 1996, το σχέδιο τέθηκε στην τελική του εφαρμογή.

Ένας-ένας, οι 44 κρατούμενοι κατέβηκαν στο σκοτεινό υπόγειο τούνελ.

Σύρθηκαν μέσα στις λάσπες, τις ακαθαρσίες και τις τοξικές αναθυμιάσεις για δεκάδες μέτρα, ακολουθώντας την πορεία του παλιού αγγλικού αγωγού.

Η διαδρομή τούς οδήγησε σε ένα φρεάτιο που βρισκόταν στην αυλή του 4ου Δημοτικού Σχολείου Κέρκυρας, το οποίο ήταν μεσοτοιχία με τις φυλακές.

Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι της νύχτας, οι βαρυποινίτες βγήκαν από το φρεάτιο, πήδηξαν την περίφραξη του σχολείου και διασκορπίστηκαν στους δρόμους της πόλης πριν κανείς καταλάβει το παραμικρό.

Το επόμενο πρωί, το σοκ για την κυβέρνηση και την Ελληνική Αστυνομία ήταν ανυπολόγιστο.

Το νησί της Κέρκυρας κηρύχθηκε αμέσως σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και επιβλήθηκε μια ιδιότυπη «καραντίνα». Λιμενικό, στρατός και ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις επιστρατεύτηκαν σε ένα πρωτοφανές ανθρωποκυνηγητό, ενώ ελικόπτερα χτένιζαν κάθε σπιθαμή γης.

Τα λιμάνια και τα πλοία της γραμμής αποκλείστηκαν πλήρως.

Στην τοπική κοινωνία επικράτησε πανικός.

Οι κάτοικοι στα γύρω χωριά κλειδώθηκαν έντρομοι στα σπίτια τους, καθώς κυκλοφόρησε η είδηση ότι πολλοί από τους δραπέτες ήταν απελπισμένοι και ενδεχομένως ένοπλοι.

Στερούμενοι χρημάτων και φαγητού, οι δραπέτες άρχισαν να σπάνε εξοχικές κατοικίες, αποθήκες και μαντριά για να βρουν πολιτικά ρούχα και τροφή, αναγκάζοντας τους ντόπιους να σχηματίσουν ομάδες περιφρούρησης.

Τις επόμενες εβδομάδες, η τύχη των 44 δραπετών χωρίστηκε στα δύο.

Περίπου 27 από αυτούς, ανάμεσά τους και οι βασικοί οργανωτές, εντοπίστηκαν και συνελήφθησαν ξανά, εξαντλημένοι, πεινασμένοι και εξαθλιωμένοι, κρυμμένοι σε σπηλιές και πυκνά δάση του νησιού, καθώς ο πλήρης αποκλεισμός δεν τους επέτρεψε να διαφύγουν.

Ωστόσο, μια ομάδα αλλοδαπών δραπετών, κυρίως αλβανικής υπηκοότητας, κατάφερε μέσα στη νύχτα να βρει μικρές βάρκες ή να κολυμπήσει σε κοντινές ακτές και να περάσει απέναντι στην Αλβανία, όπου τα ίχνη τους χάθηκαν οριστικά μέσα στο πολιτικό χάος που επικρατούσε στη γειτονική χώρα εκείνη την περίοδο.

Η απόδραση του 1996 προκάλεσε πολιτική θύελλα στην Αθήνα, οδηγώντας σε άμεσες καρατομήσεις της διοίκησης των φυλακών. Η Ένορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ) που ακολούθησε επέβαλε βαριές ποινές και διαθεσιμότητες σε σωφρονιστικούς υπαλλήλους για εγκληματική αμέλεια.

Το περιστατικό αυτό άλλαξε ριζικά τα πρωτόκολλα ασφαλείας στις ελληνικές φυλακές και ανάγκασε το κράτος να ξεκινήσει τη χαρτογράφηση των υπόγειων δικτύων όλων των παλαιών σωφρονιστικών ιδρυμάτων.

Απέδειξε περίτρανα πως, μερικές φορές, η ανάγκη για ελευθερία μπορεί να γεννήσει σχέδια που ξεπερνούν ακόμα και τα πιο ευφάνταστα σενάρια της μεγάλης οθόνης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους