Η βελόνα του Ανδρουλάκη, τα νεύρα του Τσίπρα και οι πονοκέφαλοι του Μαξίμου Ο Μητσοτάκης… κερδίζει – Το τουρκολιβυκό ανοίγει πληγές και οι πολιτικοί αρχηγοί ετοιμάζονται για έναν θερμό χειμώναΕκεί...

Πλήρες Κείμενο:

Η βελόνα του Ανδρουλάκη, τα νεύρα του Τσίπρα και οι πονοκέφαλοι του Μαξίμου Ο Μητσοτάκης… κερδίζει – Το τουρκολιβυκό ανοίγει πληγές και οι πολιτικοί αρχηγοί ετοιμάζονται για έναν θερμό χειμώναΕκεί που ορισμένοι είχαν αρχίσει να θεωρούν τη δεύτερη θέση προσωπική ιδιοκτησία του Αλέξη Τσίπρα, οι δημοσκοπήσεις ήρθαν να υπενθυμίσουν ότι στην πολιτική δεν υπάρχουν συμβόλαια αορίστου χρόνου. Η Metron Analysis καταγράφει το ΠΑΣΟΚ στο 13% και τον νέο φορέα του Τσίπρα στο 15%, με τη διαφορά να περιορίζεται στις δύο μονάδες (από 3,2 τον Σεπτέμβριο). Η Pulse αποτυπώνει μεγαλύτερη απόσταση (16,5% έναντι 13%), επιβεβαιώνοντας ωστόσο ότι η μάχη παραμένει ορθάνοιχτη. Ο Νίκος Ανδρουλάκης δείχνει να εισπράττει σταδιακά τα οφέλη από την παρουσία του στη ΔΕΘ, την κλιμάκωση της αντιπολιτευτικής πίεσης και τη συστηματική προσπάθεια να παρουσιάσει το ΠΑΣΟΚ ως αξιόπιστη εναλλακτική κυβερνητική πρόταση. Ο Αλέξης Τσίπρας, αντιθέτως, εξακολουθεί να αναζητά το καθαρό πολιτικό του στίγμα.

Εάν η παρούσα τάση παγιωθεί, η ανατροπή στη δεύτερη θέση πριν από τα Χριστούγεννα δεν μοιάζει πλέον αδιανόητη· αποτελεί έναν απολύτως ρεαλιστικό στόχο για τη Χαριλάου Τρικούπη.

Σε μια τέτοια εξέλιξη, θα έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον η αντίδραση όσων προεξοφλούσαν ότι η επιστροφή Τσίπρα θα εξαφάνιζε το ΠΑΣΟΚ.

Προς το παρόν, το μόνο που σταδιακά εξανεμίζεται είναι η αρχική δημοσκοπική του ορμή. Ο Μητσοτάκης… κερδίζει, αλλά με αστερίσκους Στο Μέγαρο Μαξίμου καταγράφεται ένα ιδιότυπο παράδοξο: η Νέα Δημοκρατία διατηρεί καθαρό προβάδισμα, απέχει όμως αισθητά από μια άνετη αυτοδυναμία.

Με ποσοστό γύρω στο 30% στην εκτίμηση ψήφου της Metron Analysis, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κυριαρχεί αριθμητικά, χωρίς ωστόσο να απολαμβάνει την πολιτική ηγεμονία των προηγούμενων εθνικών εκλογών. Η GPO αποτυπώνει επιθυμία για αυτοδύναμη κυβέρνηση στο 52,7% των ερωτηθέντων, πλην όμως η γενική προτίμηση για σταθερότητα δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε ψήφο στη ΝΔ. Το κυβερνητικό επιτελείο επενδύει εκ νέου στο δίλημμα της σταθερότητας.

Μόνο που η σταθερότητα προϋποθέτει σαφές «αντίπαλο δέος» για να λειτουργήσει πολωτικά. Ο Αλέξης Τσίπρας εξυπηρετεί διαχρονικά το κυβερνητικό αφήγημα περί «επιστροφής στο παρελθόν», ενώ αντίθετα ο Νίκος Ανδρουλάκης δυσκολεύει τη σύγκριση στον βαθμό που οικοδομεί προφίλ κυβερνησιμότητας.

Το κρισιμότερο ζήτημα για τη ΝΔ είναι ότι, ακόμη κι αν κερδίζει τις τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις, οι λογαριασμοί και η ακρίβεια της καθημερινότητας δεν διαμορφώνονται στα πάνελ.

Στην κάλπη, οι πολίτες δεν ψηφίζουν με κριτήριο ποιος κέρδισε τις εντυπώσεις σε μια τηλεοπτική συζήτηση.

Το τουρκολιβυκό είναι άκυρο, αλλά η Τουρκία πανηγυρίζει Το τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι παράνομο, νομικά ανυπόστατο και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα — αυτή είναι η πάγια και απόλυτα τεκμηριωμένη θέση της Αθήνας, την οποία επαναλαμβάνει ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης.

Υπάρχει, ωστόσο, μια δυσάρεστη πραγματικότητα: η Άγκυρα πέτυχε να εξασφαλίσει τη στήριξη και της ανατολικής Λιβύης, στην οποία η ελληνική διπλωματία υπολόγιζε μέχρι πρόσφατα ως ανάχωμα.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι αμείλικτο: εάν η εξέλιξη αυτή ήταν πράγματι αναμενόμενη, γιατί δεν κατέστη δυνατόν να αποτραπεί; Η εικόνα αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον αν αναλογιστεί κανείς τις διπλωματικές προσπάθειες των προηγούμενων ετών, όταν το υπουργείο Εξωτερικών επένδυε συστηματικά στις επαφές με το στρατόπεδο του στρατάρχη Χαφτάρ.

Σήμερα, η επιρροή της Άγκυρας στη Βεγγάζη έχει διευρυνθεί εμφανώς.

Η κυβέρνηση ορθώς επικαλείται το Διεθνές Δίκαιο και τις ευρωπαϊκές αποφάσεις, όμως η εξωτερική πολιτική δεν κρίνεται μόνο από το ποιος έχει το δίκιο με το μέρος του.

Κρίνεται κυρίως από την ικανότητα αποτροπής τετελεσμένων επί του πεδίου.

Μέχρι στιγμής, η Αθήνα παραμένει με το διεθνές δίκαιο και η Τουρκία με διευρυμένα γεωπολιτικά ερείσματα.

Η ατάκα του «γαλάζιου» βουλευτή και οι… πυροσβέστες του Μαξίμου Ο βουλευτής της ΝΔ Δημήτρης Καλογερόπουλος κατόρθωσε μέσα σε λίγες ώρες να προκαλέσει ισχυρό βραχυκύκλωμα στην κυβερνητική επικοινωνία.

Σχολιάζοντας τις εξελίξεις γύρω από το τουρκολιβυκό με τη φράση «τον ήπιαμε», δημιούργησε εμφανή αμηχανία στο κυβερνών κόμμα.

Παρά τη μεταγενέστερη ανασκευή του, όπου χαρακτήρισε τη διατύπωση «ατυχή», η ζημιά είχε ήδη γίνει.

Το ζήτημα δεν εξαντλείται στο αδόκιμο της έκφρασης, αλλά στην ουσία της: ένας κυβερνητικός βουλευτής αμφισβήτησε δημοσίως την αποτελεσματικότητα των χειρισμών της ελληνικής διπλωματίας. Στο Μαξίμου μπορεί εύκολα να διορθωθεί ένα λεκτικό ολίσθημα, είναι όμως εξαιρετικά δύσκολο να σβηστεί η πολιτική εντύπωση που αυτό εμπεδώνει.

Στην εξωτερική πολιτική είμαστε συνηθισμένοι σε διακοινώσεις, ρηματικές νότες και επίσημες δηλώσεις.

Εσχάτως προστέθηκε και η ωμή «διπλωματία της ατάκας», η οποία υπήρξε τουλάχιστον σαφέστερη από αρκετές υπουργικές περιστροφές. Ο Σαμαράς πιέζει, ο Γεραπετρίτης απαντά και ο Μητσοτάκης μετρά το κόστος Ο Αντώνης Σαμαράς δεν περιορίστηκε σε απλή κριτική για το τουρκολιβυκό: έθεσε εμμέσως πλην σαφώς ζήτημα αποπομπής του Γιώργου Γεραπετρίτη, εγκαλώντας παράλληλα τον ίδιο τον πρωθυπουργό.

Η απάντηση του υπουργού Εξωτερικών, ο οποίος έκανε λόγο για μισαλλοδοξία, επιβεβαίωσε ότι η εσωκομματική τριβή έχει περάσει πλέον στο επίπεδο της ανοιχτής σύγκρουσης.

Το πρόβλημα για το Μέγαρο Μαξίμου είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός γνωρίζει άριστα πρόσωπα, συσχετισμούς και μηχανισμούς εντός της παράταξης.

Όσο παραμένει ορατό το σενάριο ίδρυσης νέου πολιτικού φορέα στα δεξιά της ΝΔ, τόσο η κριτική του αποκτά εκλογική βαρύτητα.

Η κυβέρνηση θα προτιμούσε να αντιπαρατίθεται με τις μνήμες του 2015, ο Σαμαράς όμως επιμένει να αναδεικνύει τις αδυναμίες του σήμερα.

Και μάλιστα στα εθνικά θέματα, τον χώρο όπου η Κεντροδεξιά παραδοσιακά αναζητούσε τη μέγιστη εσωτερική συσπείρωση. Ο Τσίπρας αναζητά βηματισμό και το 20% Στο επιτελείο της λεωφόρου Αμαλίας ο πήχης έχει τεθεί στο 20% έως το τέλος του έτους. Ο Αλέξης Τσίπρας σχεδιάζει νέες περιοδείες, αναπροσαρμογή της ρητορικής και ενίσχυση των γραμμών του με έμπειρα στελέχη.

Ωστόσο, το 20% δεν αποτυπώνεται επί του παρόντος στις μετρήσεις: η Metron Analysis τον καταγράφει στο 15%, την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται σε μονοψήφια ποσοστά φθοράς (γύρω στο 1,7%). Το πρόβλημα στρατηγικής παραμένει θεμελιώδες: ο Τσίπρας επιχείρησε να προσεγγίσει το μετριοπαθές Κέντρο εκπέμποντας θεσμικό και κυβερνητικό προφίλ, όμως οι διαρροές προς τα αριστερά τον αναγκάζουν να επιστρέψει σε γνώριμα, ριζοσπαστικά μονοπάτια.

Πρόκειται για μια εξαιρετικά δύσκολη ισορροπία: να πείσει το Κέντρο ότι άλλαξε, διαβεβαιώνοντας ταυτόχρονα την Αριστερά ότι παραμένει ο ίδιος.

Επιπλέον, ο παλιός ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να επιβιώνει δημοσκοπικά. Ο Τσίπρας επέστρεψε για να ηγηθεί ενός νέου κυρίαρχου πόλου, αλλά κινδυνεύει να αναλωθεί σε πόλεμο φθοράς με το κόμμα από το οποίο ο ίδιος προήλθε.

Η έδρα της Τσαπανίδου και ο παράγοντας Κασσελάκης Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα παραπολιτικά παρασκήνια αφορά την Πόπη Τσαπανίδου.

Η ανεξάρτητη βουλευτής δεν προτίθεται να παραιτηθεί από την έδρα της, καθώς ένα τέτοιο ενδεχόμενο —μέσω αλλεπάλληλων παραιτήσεων των επιλαχόντων στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ — θα μπορούσε θεωρητικά να ανοίξει τον δρόμο για την είσοδο του Στέφανου Κασσελάκη στη Βουλή.

Ακόμη κι ως υποθετικό σενάριο, αναδεικνύει τον πρωτοφανή κατακερματισμό: νέοι πολιτικοί σχηματισμοί υπό διαμόρφωση, ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών και μια πιθανή παραίτηση που θα μπορούσε να φέρει στα κοινοβουλευτικά έδρανα έναν απρόβλεπτο αντίπαλο. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει να διαχειριστεί μόνο τις ισορροπίες απέναντι σε Μητσοτάκη και Ανδρουλάκη, αλλά και τις ανοιχτές εκκρεμότητες της λίστας Επικρατείας. Το ΠΑΣΟΚ παίρνει πρωτοβουλία στα εθνικά Η δημόσια παρέμβαση του Νίκου Ανδρουλάκη για το τουρκολιβυκό μνημόνιο είχε σαφή στόχευση.

Με άρθρο του, χαρακτήρισε τις εξελίξεις σοβαρή διπλωματική ήττα και απέδωσε στην κυβέρνηση αδυναμία πρόβλεψης και αποτροπής της λιβυκής μεταστροφής.

Για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, η συγκυρία προσφέρει τη δυνατότητα να υπερβεί τη συνήθη αντιπαράθεση για την οικονομία και να ενισχύσει το προφίλ του στον κρίσιμο τομέα της εξωτερικής πολιτικής.

Εδώ, ωστόσο, απαιτείται προσοχή: η άσκηση κριτικής είναι εύκολη, η κατάθεση συγκροτημένης και ρεαλιστικής εναλλακτικής εθνικής στρατηγικής είναι σαφώς πιο απαιτητική.

Το στοίχημα για τον Ανδρουλάκη δεν είναι απλώς να καταδείξει τα κυβερνητικά λάθη, αλλά να πείσει τους πολίτες ότι διαθέτει τη γνώση και το ανάστημα να αναλάβει την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας.

Θα ήθελες να προσαρμόσουμε το κείμενο σε διαφορετικό δημοσιογραφικό ύφος (π.χ. πιο αυστηρό πολιτικό ρεπορτάζ, πιο αιχμηρό editorial γνώμης) ή να εστιάσουμε σε κάποια συγκεκριμένη ενότητα;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους