Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Franz Lehar (Lehár Ferenc 30 Απριλίου 1870 - 24 Οκτωβρίου 1948) ήταν ήταν Αυστροούγγρος μουσικοσυνθέτης και ο σημαντικότερος μετά τον Γιόχαν Στράους.

Γεννήθηκε στην Ουγγαρία και πέθανε στην Αυστρία.

Ξεκίνησε ως βιολιστής και αργότερα ανέλαβε διευθυντής στρατιωτικής μπάντας για να αφοσιωθεί τελικά με τη σύνθεση και ειδικά της οπερέτας.

Η οπερέτα που τον καθιέρωσε διεθνώς και η οποία κατέληξε να θεωρείται πρότυπο πάνω στο οποίο ασχολήθηκαν όλοι οι νεότεροι σε αυτό το μουσικό είδος ήταν η «Εύθυμη χήρα» (1905). Χαρακτηριστικό της μουσικής του Λέχαρ θεωρείται το πλήθος των ιδεών που αναπτύσσεται αβίαστα σε μια συμπαθητική μελωδική γραμμή. Ο Λέχαρ γεννήθηκε στο βόρειο τμήμα του Κομάρομ, στο Βασίλειο της Ουγγαρίας (τώρα Κομάρνο, Σλοβακία), ο μεγαλύτερος γιος του Φραντς Λέχαρ του πρεσβύτερου (1838–1898), Αυστριακού διευθυντή ορχήστρας στο Σύνταγμα Πεζικού Νο. 50 του Αυστροουγγρικού Στρατού , και της Κριστίν Νόιμπραντ (1849–1906), Ουγγαρέζας από οικογένεια γερμανικής καταγωγής.

Μεγάλωσε μιλώντας μόνο ουγγρικά μέχρι την ηλικία των 12 ετών.

Αργότερα έβαλε έντονη προφορά πάνω από το α του επωνύμου του πατέρα του Λέχαρ για να υποδείξει την προφορά του φωνήεντος ως a σύμφωνα με την ουγγρική ορθογραφία.

Ενώ ο μικρότερος αδελφός του, Άντον, εισήχθη σε σχολή δοκίμων στη Βιέννη για να γίνει επαγγελματίας αξιωματικός, ο Φραντς σπούδασε βιολί στο Ωδείο της Πράγας , όπου ο καθηγητής βιολιού του ήταν ο Αντονίν Μπέννεβιτς , αλλά ο Αντονίν Ντβόρζακ τον συμβούλεψε να επικεντρωθεί στη σύνθεση.

Ωστόσο, οι κανόνες του Ωδείου εκείνη την εποχή δεν επέτρεπαν στους μαθητές να σπουδάσουν τόσο εκτέλεση όσο και σύνθεση, και οι Μπέννεβιτς και Λέχαρ ο πρεσβύτερος άσκησαν πίεση στον Λέχαρ να πάρει το πτυχίο του στο βιολί ως πρακτική άσκηση, υποστηρίζοντας ότι θα μπορούσε να σπουδάσει μόνος του σύνθεση αργότερα. Ο Λέχαρ ακολούθησε τις επιθυμίες τους, παρά τη θέλησή του, και εκτός από μερικά κρυφά μαθήματα με τον Ζντένεκ Φίμπιχ, ήταν αυτοδίδακτος ως συνθέτης.

Μετά την αποφοίτησή του το 1888, εντάχθηκε στην μπάντα του πατέρα του στη Βιέννη, ως βοηθός διευθυντή ορχήστρας.

Δύο χρόνια αργότερα έγινε διευθυντής ορχήστρας στο Λόσοντς (σήμερα Λούτσενετς , Σλοβακία), καθιστώντας τον τον νεότερο διευθυντή ορχήστρας στον Αυστροουγγρικό Στρατό εκείνη την εποχή, αλλά εγκατέλειψε τον στρατό και κατατάχθηκε στο ναυτικό.

Στο ναυτικό ήταν αρχικά Kapellmeister στην Πόλα (Πούλα) από το 1894 έως το 1896, παραιτούμενος αργότερα το έτος, όταν η πρώτη του όπερα, Kukuschka (που ξαναδούλεψε ως Tatjana το 1906), έκανε πρεμιέρα στη Λειψία.

Η επιτυχία ήταν μέτρια και ο Lehár τελικά επανεντάχθηκε στον στρατό, με υπηρεσία στις φρουρές της Τεργέστης , της Βουδαπέστης (1898) και τέλος της Βιέννης από το 1899 έως το 1902.

Το 1902 έγινε μαέστρος στο ιστορικό Θέατρο της Βιέννης an der Wien , όπου η οπερέτα του Wiener Frauen παρουσιάστηκε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους.

Είναι περισσότερο διάσημος για τις οπερέτες του - η πιο επιτυχημένη από τις οποίες είναι η «Ευτυχισμένη Χήρα» (Die lustige Witwe) - αλλά έγραψε επίσης σονάτες , συμφωνικά ποιήματα και εμβατήρια . Συνέθεσε επίσης μια σειρά από βαλς (το πιο δημοφιλές είναι το «Χρυσό και Ασήμι» , που γράφτηκε για τον χορό «Χρυσό και Ασήμι» της πριγκίπισσας Παουλίνα φον Μέττερνιχ , Ιανουάριος 1902), μερικά από τα οποία είναι εμπνευσμένα από τις διάσημες οπερέτες του.

Μεμονωμένα τραγούδια από μερικές από τις οπερέτες έχουν γίνει πρότυπα, κυρίως το «Vilja» από την «Ευτυχισμένη Χήρα» και το «Είσαι η Απόλαυση της Καρδιάς μου» «Dein ist mein ganzes Herz» από τη «Χώρα των Χαμογελιών » (Das Land des Lächelns). Το πιο φιλόδοξο έργο του, η Giuditta του 1934, είναι πιο κοντά στην όπερα παρά στην οπερέτα.

Περιέχει το πάντα δημοφιλές «Meine Lippen, sie küssen so heiß» «Τα χείλη μου, φιλιούνται τόσο καυτά». Ο Λέχαρ συνδέθηκε επίσης με τον τενόρο της όπερας Ρίτσαρντ Τάουμπερ, ο οποίος τραγουδούσε σε πολλές από τις οπερέτες του, ξεκινώντας με μια αναβίωση της οπερέτας του 1910 Zigeunerliebe το 1920 και στη συνέχεια της Frasquita το 1922, στην οποία ο Λέχαρ βρήκε για άλλη μια φορά ένα κατάλληλο μεταπολεμικό στυλ. Ο Λέχαρ έκανε μια σύντομη εμφάνιση στην κινηματογραφική μεταφορά του 1930 με πρωταγωνιστή τον Τάουμπερ.

Μεταξύ 1925 και 1934 έγραψε έξι οπερέτες ειδικά για τη φωνή του Τάουμπερ.

Μέχρι το 1935 αποφάσισε να ιδρύσει τον δικό του εκδοτικό οίκο, Glocken-Verlag (Εκδοτικός Οίκος των Καμπάνων), για να μεγιστοποιήσει τον προσωπικό του έλεγχο επί των δικαιωμάτων εκτέλεσης των έργων του.

Η σχέση του Λέχαρ με το ναζιστικό καθεστώς ήταν εύθραυστη.

Πάντα χρησιμοποιούσε Εβραίους λιμπρετίστες για τις όπερές του και ήταν μέρος του πολιτιστικού περιβάλλοντος στη Βιέννη, το οποίο περιλάμβανε ένα σημαντικό εβραϊκό τμήμα.

Επιπλέον, αν και ο Λέχαρ ήταν Ρωμαιοκαθολικός , η σύζυγός του, Σόφι (το γένος Πάσκις) ήταν Εβραία πριν από τη μεταστροφή της στον Καθολικισμό μετά τον γάμο, και αυτό ήταν αρκετό για να προκαλέσει εχθρότητα προς αυτούς προσωπικά και προς το έργο του. Ο Χίτλερ απολάμβανε τη μουσική του Λέχαρ και η εχθρότητα μειώθηκε σε όλη τη Γερμανία μετά την παρέμβαση του Γιόζεφ Γκέμπελς από την πλευρά του Λέχαρ.

Το 1938, η κυρία Λέχαρ έλαβε το καθεστώς της "Εχρεναριέρας" ( επίτιμης Άριας εξ γάμου). Παρ' όλα αυτά, έγιναν προσπάθειες τουλάχιστον μία φορά για την απέλασή της.

Το ναζιστικό καθεστώς γνώριζε τις χρήσεις της μουσικής του Λέχαρ για προπαγανδιστικούς σκοπούς: συναυλίες με τη μουσική του δόθηκαν στο κατεχόμενο Παρίσι το 1941.

Παρόλα αυτά, η επιρροή του Λέχαρ ήταν περιορισμένη.

Υποστηρίζεται ότι προσπάθησε προσωπικά να εξασφαλίσει την εγγύηση του Χίτλερ για την ασφάλεια ενός από τους λιμπρετίστες του, του Φριτς Λένερ-Μπέντα , αλλά δεν μπόρεσε να αποτρέψει τη δολοφονία του Μπέντα στο Άουσβιτς-ΙΙΙ Προσπάθησε επίσης να αποτρέψει τη σύλληψη του Λουί Τρόιμαν , του πρώτου Ντανίλο στην «Ευτυχισμένη Χήρα» , αλλά ο 70χρονος Τρόιμαν και η σύζυγός του Στεφανί στάλθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Τερέζιενσταντ στις 28 Ιουλίου 1942, όπου η Στεφανί πέθανε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους και ο Λουί πέθανε στις 5 Μαρτίου 1943.

Στις 12 Ιανουαρίου 1939 και στις 30 Απριλίου 1940, ο Λέχαρ έλαβε προσωπικά βραβεία από τον Χίτλερ στο Βερολίνο και τη Βιέννη, συμπεριλαμβανομένου του Μεταλλίου Γκαίτε.

Πέθανε σε ηλικία 78 ετών το 1948 στο Μπαντ Ισλ , κοντά στο Σάλτσμπουργκ , και τάφηκε εκεί.

Ο μικρότερος αδελφός του Άντον έγινε διαχειριστής της περιουσίας του, προωθώντας τη δημοτικότητα της μουσικής του Φραντς Λέχαρ. __ Composer Danielle de Niese, Alex Otterburn, and Innocent Masuku in The Merry Widow (2024) The Merry Widow TV Movie composer 2024 Den glade enke TV Movie Composer 1989 Gala Operettekoncert met Jeanine Martony en Koen Crucke TV Special Composer 1983 Operettemelodieën TV Movie Composer 1967 Paganini TV Movie Composer 1961 The Merry Widow TV Movie Composer 1958 Where the Lark Sings (1956) Where the Lark Sings 5.6 Composer 1956 Omnibus (1952) Omnibus 8.1 TV Series segment 1954 1 episode O Conde de Luxemburgo TV Movie Composer 1952 Eva TV Movie Composer 1952 A Viúva Alegre TV Movie Composer 1952 Das Land des Lächelns (1952) Das Land des Lächelns 5.9 from operetta: 'Das Land des Lächelns' 1952 Eva, the Factory Girl (1935) Eva, the Factory Girl 6.6 Composer 1935 Maurice Chevalier and Jeanette MacDonald in The Merry Widow (1934) The Merry Widow 7.1 Composer 1934 Jarmila Novotna in Frasquita (1934) Frasquita 6.2 Composer 1934 Eliza Illiard and Adele Sandrock in Gern hab' ich die Frau'n geküßt (1934) Gern hab' ich die Frau'n geküßt 6.2 from operetta "Paganini" 1934 Großfürstin Alexandra (1933) Großfürstin Alexandra 6.0 from operetta "Großfürstin Alexandra" 1933 Der Zarewitsch (1933) Der Zarewitsch Composer 1933 Mártha Eggerth and Owen Nares in Where Is This Lady? (1932) Where Is This Lady? 5.8 Composer 1932 Friederike (1932) Friederike 6.9 Composer 1932 Once There Was a Waltz (1932) Once There Was a Waltz 6.7 Composer 1932 Wiener Liebschaften (1931) Wiener Liebschaften Composer 1931 Amours viennoises (1931) Amours viennoises Composer 1931 O Mädchen, mein Mädchen, wie lieb' ich Dich! from operetta "Friederike" 1930 Der lustige Witwer Composer 1929 Franz Lehar Composer 1929 Iván Petrovich in Der Zarewitsch (1928) Der Zarewitsch 5.0 Composer 1928 Das Fürstenkind Composer 1927 Louis Treumann in The Tinker (1926) The Tinker Composer 1926 George Walsh in The Count of Luxembourg (1926) The Count of Luxembourg Composer 1926 Franz Lehar Composer 1923 Luxemburg grófja Composer 1922 Töte sie! Short Composer 1920 Éva Composer (as Lehár Ferenc) 1919 The Merry Widow (1919) The Merry Widow 4.7 Composer (as Lehár Ferenc) 1919 Drótostót (1918) Drótostót Composer (as Lehár Ferenc) 1918 Wo die Lerche singt Composer 1918 Mit Herz und Hand fürs Vaterland (1915) Mit Herz und Hand fürs Vaterland Composer 1915 O Conde de Luxemburgo Short operetta "Der Graf von Luxemburg" 1911 O Conde de Luxemburgo Short operetta "Der Graf von Luxemburg" 1911 O Conde de Luxemburgo Short from operetta "Der Graf von Luxemburg" 1911 Der Graf von Luxemburg Short Composer 1910 Liebes Mannchen, folge Mir Short Composer 1910 Alfred Cohn and Marie Niedermann in Greven af Luxemburg (1910) Greven af Luxemburg Short Composer 1910 A Viúva Alegre Short Composer 1909 A Viúva Alegre (I) Short Composer 1909 Duel de los Patos Short Composer (as Franz Lehar) 1909 Duo de Amor Short Composer (as Franz Lehar) 1909 La Educanda di Sorrento Short Composer (as Franz Lehar) 1909 Valsa da Viúva Alegre Short Composer 1909 Der Rastelbinder Short Composer 1908 Die lustige Witwe: Die Grisetten Short opera 'The Merry Widow' 1908 Die lustige Witwe: Dummer Reitersmann Short Composer 1908 Der Mann mit den drei Frauen 4.1 Short Composer 1908 Die Lustige Witwe Short Composer 1907 #LehárFerenc #FranzLehar

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους