ψες βράδυ είχα τη μεγάλη χαρά και τιμή να είμαι ομιλήτρια στην Ιδρυτική Συνέλευση του CYPRUS PEACEBUILDERS NETWORK, μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε από νέους ανθρώπους με ακλόνητη αφοσίωση και δουλειά...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εμπνευστής και κύριος μοχλός προώθησης αυτής της νέας πρσπάθειας είναι ο αγαπημένος φίλος Andrianos Charalambous τον οποίο εκτιμώ αφάνταστα για τις αρχές του, τις γνώσεις του και για το πάθος του για την λύση και την ειρήνη στον τόπο μας.

Θα έχουν όλη τη στήριξη μου γιατί η πατρίδα μας χρειάζεται τέτοιου είδους πρωτοβουλίες, κυρίως από τους νέους ανθρώπους, στους οποίους θα πρέπει να δώσουμε τις δυνατότητες και τα μέσα για να οικοδομήσουν περισσότερες γέφυρες συνεργασίας και ειρήνης για την προετοιμασία μας για την ευλογημένη μέρα της επανένωσης.

Πιο κάτω το κείμενο της ομιλίας μου στα αγγλικά και στην ελληνική μετάφραση:

-------------------------------- ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΔΡ. ΕΡΑΤΟΥΣ ΚΟΖΑΚΟΥ ΜΑΡΚΟΥΛΛΗ ΣΤΗΝ ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ «CYPRUS PEACEBUILDERS Cyprus Peacebuilders Network - CPN Αγαπητοί φίλοι, συνάδελφοι ειρηνοποιοί, και ιδίως οι νέοι που έχουν συγκεντρωθεί εδώ σήμερα, Αποτελεί μεγάλη τιμή να συμμετέχω σε αυτή την ιδρυτική Συνέλευση του «CYPRUS PEACEBUILDERS NETWORK». Αυτό είναι κάτι πολύ περισσότερο από την έναρξη μιας νέας πρωτοβουλίας.

Είναι μια ευκαιρία να ανανεώσουμε μια δέσμευση, την οποία πολλοί από εμάς διατηρούμε εδώ και δεκαετίες: τη δέσμευση να φέρουμε τον κόσμο της Κύπρου πιο κοντά, να ξεπεράσουμε ττη διαίρεση που έχει προκαλέσει πληγές και πόνο στον λαό μας και να θέσουμε τα θεμέλια για ένα ειρηνικό, κοινό μέλλον, σε μια επανενωμένη Κύπρο.

Σας μιλώ ως ένας άνθρωπος που τα έχει βιώσει όλα: τη διπλωματία, την εξωτερική πολιτική, τις δικοινοτικές διαπραγματεύσεις και τις διακοινοτικές δραστηριότητες.

Έχω βιώσει την ελπίδα που αναδύεται όταν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι συναντιούνται, συνεργάζονται, ανταλλάσσουν ιδέες και ανακαλύπτουν πόσα πολλά έχουν κοινά.

Έχω βιώσει επίσης τις απογοητεύσεις που προκύπτουν όταν οι πολιτικές εξελίξεις δεν ανταποκρίνονται στις ελπίδες που έχουμε καλλιεργήσει.

Ποτέ όμως δεν πίστεψα ότι η απογοήτευση πρέπει να γίνει δικαιολογία για να εγκαταλείψουμε τις προσπάθειές μας.

Αντίθετα, όσο περισσότερο διαρκεί ο διαχωρισμός, τόσο πιο επείγουσα γίνεται η δουλειά μας.

Για πάρα πολλά χρόνια, ο διαχωρισμός της χώρας μας έχει διαμορφώσει τις ζωές και τις προσδοκίες διαδοχικών γενεών.

Πολλοί νέοι σήμερα γεννήθηκαν σε μια διαιρεμένη Κύπρο.

Επομένως, πρέπει να αναρωτηθούμε: Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε ότι αυτός ο διαχωρισμός θα γίνει απλώς η μόνιμη κληρονομιά των παιδιών και των εγγονών μας; Αρνούμαι να πιστέψω ότι αυτό πρέπει να είναι το πεπρωμένο μας.

Όμως, η ελπίδα από μόνη της δεν θα το αλλάξει.

Ούτε το να περιμένουμε τους πολιτικούς να καταλήξουν σε συμφωνία, ενώ η κοινωνία παραμένει παθητική.

Η ειρήνη απαιτεί πολιτική βούληση και μια δίκαιη, βιώσιμη λύση.

Απαιτεί επίσης μια κοινωνία έτοιμη για ειρήνη, στην οποία οι άνθρωποι έχουν μάθει να συνεργάζονται, να σέβονται ο ένας τον άλλον και να απορρίπτουν τον φόβο και τις προκαταλήψεις που συντηρούν τη διαίρεση.

Γι’ αυτό η διακοινοτική συνεργασία είναι απαραίτητη.

Δεν μπορεί να περιορίζεται σε περιστασιακές συναντήσεις, συμβολικές χειρονομίες ή στις προσπάθειες ενός σχετικά μικρού αριθμού αφοσιωμένων ατόμων.

Πρέπει να γίνει μια συνεχής διαδικασία, που να επεκτείνεται σε κάθε τομέα της κοινωνικής, οικονομικής, πολιτιστικής και πολιτικής μας ζωής.

Χρειαζόμαστε συνεργασία στους τομείς της εκπαίδευσης, του πολιτισμού, της λογοτεχνίας, των τεχνών, της επιστήμης, της προστασίας του περιβάλλοντος, των επιχειρήσεων, της κοινωνίας των πολιτών, της ενδυνάμωσης των γυναικών και της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Χρειαζόμαστε εκπαιδευτικούς, καλλιτέχνες, ακαδημαϊκούς, επαγγελματίες, συνδικαλιστές, δημοσιογράφους και κοινοτικές οργανώσεις για να αναπτύξουμε κοινές πρωτοβουλίες.

Από την προσωπική μου εμπειρία, έχω καταλάβει ότι η οικοδόμηση της ειρήνης πρέπει να λειτουργεί σε διαφορετικά επίπεδα.

Πρέπει να χτίζει σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, να αμφισβητεί τις παγιωμένες νοοτροπίες και να δημιουργεί ευκαιρίες για ουσιαστική συμμετοχή στις αποφάσεις που επηρεάζουν το κοινό μας μέλλον.

---------------------- Η πιο πρόσφατη συμμετοχή μου ήταν μέσω του Δικοινοτικού Συνασπισμού Γυναικών της Κύπρου, της οποίας είμαι ιδρυτικό μέλος.

Στόχος μας είναι να φέρουμε κοντά γυναίκες και από τις δύο κοινότητες σε μια δικοινοτική δομή, που μπορεί να συμβάλει στην ειρηνευτική διαδικασία και να εξασφαλίσει την ουσιαστική συμμετοχή των γυναικών στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Δεν πρέπει απλώς να αναμένεται από τις γυναίκες να υποστηρίξουν μια συμφωνία που διαπραγματεύτηκαν άλλοι.

Πρέπει να έχουν λόγο στη διαμόρφωση αυτής της συμφωνίας. Ο Δικοινοτικός Συνασπισμός Γυναικών της Κύπρου αποτελεί ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο οι άνθρωποι μπορούν να οργανωθούν πέρα από τη διαίρεση, να μετατρέψουν τα κοινά τους προβλήματα σε συλλογική δράση και να συμβάλουν ώστε η δικοινοτική συνεργασία να οδηγήσει σε πολιτική αλλαγή.

---------------------- Και αυτό με φέρνει σε αυτό που θεωρώ μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Cyprus Peacebuilders Network.

Σε όλη την Κύπρο, πολλά άτομα, οργανώσεις και πρωτοβουλίες ήδη επιτελούν εξαιρετικό έργο για την προώθηση της διακοινοτικής συνεργασίας, της αμοιβαίας κατανόησης, της συμφιλίωσης και της ειρήνης.

Η δέσμευσή τους, που συχνά διατηρείται επί πολλά χρόνια και παρά τα σημαντικά εμπόδια, αξίζει την αναγνώριση και τον σεβασμό μας.

Το πρόβλημά μας δεν είναι η απουσία αφοσιωμένων ανθρώπων ή αξιόλογων πρωτοβουλιών.

Είναι το γεγονός ότι πάρα πολλές πολύτιμες προσπάθειες παραμένουν απομονωμένες, χωρίς τον διαρκή συντονισμό και τη συνεργασία που θα μπορούσαν να πολλαπλασιάσουν τον αντίκτυπό τους.

Πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να κάνουμε το επόμενο βήμα.

------------------- Φανταστείτε τι θα μπορούσαμε να επιτύχουμε, αν οι πολλοί άνθρωποι και οι οργανώσεις που εργάζονται για την ειρήνη μπορούσαν να ενωθούν με έναν πιο δομημένο και διαρκή τρόπο· αν μπορούσαν να μοιραστούν τις εμπειρίες τους, να συντονίσουν τις δραστηριότητές τους, να αναπτύξουν κοινές προτεραιότητες και να ενισχύσουν αμοιβαία το έργο τους.

Φανταστείτε τη μεγαλύτερη επιρροή που θα μπορούσαμε να ασκήσουμε στις απόψεις του κοινού, τον μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων που θα μπορούσαμε να προσεγγίσουμε και την ισχυρότερη φωνή που θα μπορούσαμε να δώσουμε στο αίτημα για μια ειρηνική και επανενωμένη Κύπρο.

Αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι απλώς περισσότερες πρωτοβουλίες, αλλά μια ισχυρότερη σύνδεση μεταξύ των πρωτοβουλιών που ήδη υπάρχουν.

Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι μία από τις μεγαλύτερες ευκαιρίες που έχει μπροστά του το Cyprus Peacebuilders Network.

Το δίκτυο δεν πρέπει να επιδιώξει να αντικαταστήσει τις υπάρχουσες πρωτοβουλίες ή να ανταγωνιστεί αυτές.

Πρέπει να τις συνδέσει, να τις υποστηρίξει και να τις βοηθήσει να ενισχύσουν η μία την άλλη, σεβόμενο παράλληλα την ανεξαρτησία και τη συγκεκριμένη συμβολή κάθε οργάνωσης.

Πρέπει να προχωρήσουμε από τις μεμονωμένες προσπάθειες προς ένα πιο συνεκτικό, οργανωμένο και βιώσιμο κίνημα για την ειρήνη.

Η πρόκλησή μας είναι να μετατρέψουμε τις πολλές φωνές που ζητούν ειρήνη σε μια ισχυρότερη συλλογική δύναμη — ικανή να επηρεάσει την κοινωνία, να αμφισβητήσει την κανονικοποίηση του διαχωρισμού και να συμβάλει στη δημιουργία των συνθηκών για την επανένωση.

------------------ Ωστόσο, ένα τέτοιο κίνημα δεν μπορεί να διατηρηθεί χωρίς την ενεργό συμμετοχή της νεότερης γενιάς.

Οι νέοι δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται απλώς ως αποδέκτες της ειρήνης, την οποία οι παλαιότερες γενιές ελπίζουν να επιτύχουν.

Πρέπει να αναγνωριστούν ως ενεργοί συμμετέχοντες και μελλοντικοί ηγέτες στην οικοδόμησή της.

Εμείς που έχουμε εργαστεί για πολλά χρόνια, έχουμε την ευθύνη να μοιραστούμε την εμπειρία μας, τις γνώσεις μας, αλλά και τις απογοητεύσεις μας.

Πρέπει όμως επίσης να ακούμε τους νέους, να μαθαίνουμε από αυτούς και να τους δίνουμε το χώρο να αναπτύξουν τις δικές τους ιδέες και πρωτοβουλίες.

Πρέπει να τους προσφέρουμε ευκαιρίες να συναντηθούν πέρα από τη διαίρεση, να αναλάβουν κοινά έργα, να δημιουργήσουν μαζί, να συζητήσουν δύσκολα ζητήματα και να χτίσουν φιλίες που μπορούν να αντέξουν τις πολιτικές ανατροπές.

Και πρέπει να τους προσφέρουμε κάτι περισσότερο από προσκλήσεις για συμμετοχή.

Πρέπει να τους προσφέρουμε ευθύνη, ηγεσία, πόρους και μια ουσιαστική φωνή στη διαμόρφωση των συλλογικών μας προσπαθειών.

Δεν μπορούμε απλώς να ζητήσουμε από την επόμενη γενιά να συνεχίσει το έργο μας.

Πρέπει να τους δώσουμε τη δύναμη να το ενισχύσουν, να το ανανεώσουν και να το προωθήσουν πιο μακριά από ό,τι καταφέραμε εμείς.

Πρέπει επίσης να είμαστε σαφείς ως προς τον τελικό μας στόχο.

Η διακοινοτική συνεργασία, όσο πολύτιμη κι αν είναι, δεν μπορεί να υποκαταστήσει μια συνολική λύση στο Κυπριακό.

Στόχος μας πρέπει να παραμείνει η επανένωση της πατρίδας μας μέσα από μια λύση που να βασίζεται σε μια διζωνική, διακοινοτική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα, σύμφωνα με τα σχετικά ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και τις υπάρχουσες συγκλίσεις.

Οι διαπραγματεύσεις δεν μπορούν να οδηγήσουν σε βιώσιμη επιτυχία σε ένα κλίμα δυσπιστίας και εχθρότητας.

Ούτε μια συμφωνία, από μόνη της, μπορεί να δημιουργήσει τις σχέσεις και την αμοιβαία εμπιστοσύνη που απαιτούνται για να λειτουργήσει η επανένωση.

Πρέπει, επομένως, να εργαστούμε και στα δύο μέτωπα: υποστηρίζοντας μια δίκαιη πολιτική διευθέτηση και οικοδομώντας τα κοινωνικά θεμέλια που μπορούν να την καταστήσουν εφικτή και βιώσιμη.

--------------------------- Αγαπητοί φίλοι, Σε αυτή την εναρκτήρια Συνέλευση, ας αναλάβουμε μια δέσμευση ο ένας προς τον άλλον.

Ας δεσμευτούμε να συνδέσουμε και να ενισχύσουμε το εξαιρετικό έργο που ήδη επιτελείται σε ολόκληρη την Κύπρο.

Ας δεσμευτούμε να οικοδομήσουμε ένα βιώσιμο, οργανωμένο κίνημα που θα μπορεί να έχει μεγαλύτερο συλλογικό αντίκτυπο από ό,τι θα μπορούσε να επιτύχει ο καθένας μας μόνος του.

Ας δεσμευτούμε να διασφαλίσουμε ότι οι γυναίκες θα διαδραματίσουν ουσιαστικό ρόλο στην οικοδόμηση της ειρήνης και στις επίσημες διαπραγματεύσεις που θα καθορίσουν το μέλλον της χώρας μας.

Και ας τοποθετήσουμε τους νέους στο επίκεντρο των προσπαθειών μας, όχι αύριο, αλλά σήμερα.

Ας γίνει αυτό το Δίκτυο ο χώρος όπου οι μεμονωμένες προσπάθειες μετατρέπονται σε συλλογική δύναμη, όπου η εμπειρία συναντά τη νέα ενέργεια και όπου η δέσμευση μετατρέπεται σε διαρκή δράση.

Δεν μπορούμε να καθορίσουμε κάθε πολιτική εξέλιξη, ούτε μπορούμε να εγγυηθούμε πότε θα επιτευχθεί μια συνολική λύση.

Μπορούμε όμως να καθορίσουμε αν θα χτίσουμε γέφυρες ή αν θα τις αφήσουμε να καταρρεύσουν.

Μπορούμε να επιλέξουμε τη συνεργασία αντί των προκαταλήψεων, τον διάλογο αντί της εχθρότητας και την αλληλεγγύη αντί της αδιαφορίας.

Ας μην περιμένουμε απλώς να επιτευχθεί η ειρήνη για λογαριασμό μας.

Ας οικοδομήσουμε τις σχέσεις, τη συλλογική δύναμη και την αποφασιστικότητα που θα καταστήσουν δυνατή την ειρήνη.

Και ας διασφαλίσουμε ότι η επόμενη γενιά θα κληρονομήσει όχι μόνο τις ελπίδες μας, αλλά και ένα ισχυρότερο κίνημα και μια πραγματική ευκαιρία να κάνει αυτές τις ελπίδες πραγματικότητα.

Σας ευχαριστώ.

------------------------------- ADDRESS BY DR. ERATO KOZAKOU MARCOULLIS TO THE INAUGURAL ASSEMBLY OF THE CYPRUS PEACEBUILDERS Dear friends, fellow peacebuilders, and especially the young people gathered here today, It is a great honour to participate in this inaugural Assembly of the Cyprus Peacebuilders Network.

This is much more than the launching of a new initiative.

It is an opportunity to renew a commitment, that many of us have carried for decades: the commitment to bring the people of Cyprus closer together, overcome the divisions that have inflicted wounds and pain to our people, and build the foundations for a peaceful, common future, in a reunited Cyprus.

I speak to you as someone who has experienced it all, diplomacy, foreign policy, intercommunal negotiations and bicommunal activities.

I have experienced the hope that emerges when Greek Cypriots and Turkish Cypriots meet, work together, exchange ideas, and discover how much they share.

I have also experienced the disappointments that arise when political developments fail to match the hopes we have nurtured. But I have never believed that disappointment should become an excuse for abandoning our efforts.

On the contrary, the longer the division persists, the more urgent our work becomes.

For too many years, the division of our country has shaped the lives and expectations of successive generations.

Many young people today were born into a divided Cyprus.

Therefore, we must ask ourselves: Are we prepared to accept that this division will simply become the permanent inheritance of our children and grandchildren? I refuse to believe that this must be our destiny.

But hope alone will not change it. Nor will waiting for politicians to reach an agreement while society remains passive.

Peace requires political will and a just, viable settlement.

It also requires a society prepared for peace, in which people have learned to cooperate, respect one another, and reject the fear and prejudice that sustain division.

This is why bicommunal cooperation is indispensable.

It cannot be confined to occasional meetings, symbolic gestures, or the efforts of a relatively small number of committed individuals.

It must become a continuous process, extending into every field of our social, economic, cultural, and political life.

We need cooperation in education, culture, literature, the arts, science, environmental protection, business, civil society, women's empowerment, and the defence of human rights.

We need teachers, artists, academics, professionals, trade unionists, journalists and community organisations to develop common initiatives.

In my own experience, I have come to understand that peacebuilding must operate on different levels.

It must build relationships among people, challenge established attitudes, and create opportunities for meaningful participation in decisions that affect our common future.

---------------------- My most recent involvement has been through the Cyprus Women Bicommunal Coalition, of which I am a founding member.

Our aim is to bring women from both communities together in a bicommunal formation that can contribute to the peace process and secure women's meaningful participation at the negotiating table.

Women must not simply be expected to support an agreement negotiated by others.

They must have a voice in shaping that agreement. The Cyprus Women Bicommunal Coalition is one example of how people can organise across the divide, transform shared concerns into collective action, and help ensure that bicommunal cooperation contributes to political change.

---------------------- And this brings me to what I consider one of the most important challenges facing the Cyprus Peacebuilders Network. Across Cyprus, many individuals, organisations, and initiatives are already doing excellent work to promote bicommunal cooperation, mutual understanding, reconciliation, and peace.

Their commitment, often sustained over many years and despite considerable obstacles, deserves our recognition and respect.

Our problem is not the absence of committed people or worthwhile initiatives.

It is that too many valuable efforts remain separate, without the sustained coordination and cooperation that could multiply their impact.

I believe it is time to take the next step.

------------------- Imagine what we could achieve, if the many people and organisations working for peace could come together in a more structured and sustained manner; if they could share their experiences, coordinate their activities, develop common priorities, and reinforce one another's work.

Imagine the greater influence we could have on public attitudes, the greater number of people we could reach, and the stronger voice we could bring, to the demand for a peaceful and reunited Cyprus.

What we need is not simply more initiatives, but a stronger connection between the initiatives that already exist.

This, in my view, is one of the greatest opportunities before the Cyprus Peacebuilders Network. The Network should not seek to replace existing initiatives or compete with them.

It should connect them, support them, and help them reinforce one another, while respecting the independence and particular contribution of every organisation.

We need to move from separate efforts towards a more coherent, organised, and sustainable movement for peace.

Our challenge is to transform the many voices calling for peace into a stronger collective force—one capable of influencing society, challenging the normalisation of division, and helping create the conditions for reunification.

------------------ But such a movement cannot be sustained without the active participation of the younger generation.

Young people must not be treated simply as the beneficiaries of peace, that older generations hope to achieve.

They must be recognised as active participants and future leaders in building it. Those of us who have worked for many years, have a responsibility to share our experience, our knowledge, and even our disappointments.

But we must also listen to young people, learn from them, and give them the space to develop their own ideas and initiatives.

We must offer them opportunities to meet across the divide, undertake joint projects, create together, debate difficult questions, and build friendships that can withstand political setbacks.

And we must give them more than invitations to participate.

We must give them responsibility, leadership, resources, and a meaningful voice in shaping our collective efforts.

We cannot simply ask the next generation to continue our work.

We must empower them to strengthen it, renew it, and take it further than we have managed to do. We must also be clear about our ultimate objective.

Bicommunal cooperation, however valuable, cannot substitute for a comprehensive solution to the Cyprus problem.

Our objective must remain the reunification of our country through a settlement based on a bizonal, bicommunal federation with political equality, in accordance with the relevant United Nations resolutions and the established convergences.

Negotiations cannot succeed sustainably in a climate of mistrust and hostility.

Nor can an agreement, on its own, create the relationships and mutual confidence needed to make reunification work.

We must therefore work on both fronts: supporting a just political settlement and building the social foundations that can make it possible and sustainable.

--------------------------- Dear friends, At this inaugural Assembly, let us make a commitment to one another.

Let us commit to connecting and strengthening the excellent work already being done across Cyprus.

Let us commit to building a sustained, organised movement that can have a greater collective impact than any of us could achieve alone.

Let us commit to ensuring that women have a meaningful role in peacebuilding and in the formal negotiations that will determine the future of our country.

And let us place young people at the heart of our efforts, not tomorrow, but today.

Let this Network become the place where separate efforts become collective strength, where experience meets new energy, and where commitment is transformed into sustained action.

We cannot determine every political development, and we cannot guarantee when a comprehensive settlement will be achieved.

But we can determine whether we build bridges or allow them to collapse.

We can choose cooperation over prejudice, dialogue over hostility, and solidarity over indifference.

Let us not simply wait for peace to be made for us. Let us build the relationships, the collective strength, and the determination that will make peace possible.

And let us ensure that the next generation inherits not merely our hopes, but a stronger movement and a real opportunity to bring those hopes to life. Thank you.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους