Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η σκέψη και μόνο ότι κάποιος μπορεί να αντικρίζει ένα νεκρό σώμα και να αισθάνεται ερωτική επιθυμία μου προκαλεί ανατριχίλα.

Ότι μπορεί να φιλά τη σάρκα που αποσυντίθεται, να την αγκαλιάζει με τρυφερότητα και να βρίσκει στη μυρωδιά της σήψης μια ομορφιά αδιανόητη για τους περισσότερους από εμάς.

Πόσο διαστρεβλωμένη μπορεί να γίνει η ανθρώπινη επιθυμία και σε ποιο σημείο παύει να αναγνωρίζει ακόμη και τα πιο στοιχειώδη όρια; Διαβάζοντας το «The Necrophiliac», αισθάνθηκα την αποστροφή να συγκρούεται με μια σχεδόν βασανιστική περιέργεια να κατανοήσω έναν άνθρωπο που έχει μετατρέψει τον θάνατο σε αντικείμενο λατρείας.

Το μυθιστόρημα, που πρωτοκυκλοφόρησε το 1972, αποτελεί ένα από τα πιο τολμηρά έργα της γαλλικής λογοτεχνίας. Ο Lucien, ένας καλλιεργημένος Παριζιάνος που διατηρεί κατάστημα με αντίκες, κρύβει πίσω από την αξιοπρεπή κοινωνική του παρουσία μια δεύτερη ζωή, γεμάτη νυχτερινές περιπλανήσεις σε νεκροταφεία και νεκροτομεία.

Η ιστορία ξεδιπλώνεται μέσα από διαδοχικές ημερολογιακές καταχωρήσεις, σχηματίζοντας μια εκτενή, ανατριχιαστικά ειλικρινή εξομολόγηση. Ο Lucien καταγράφει με σχολαστική λεπτομέρεια τις επιθυμίες, τις εμπειρίες και τα συναισθήματά του, με μια φυσικότητα που κάνει τις περιγραφές του ακόμη πιο αποκρουστικές. Η Gabrielle Wittkop αφηγείται αυτή την αποτρόπαιη ιστορία με μια γλώσσα εκλεπτυσμένη, σχεδόν ποιητική, δημιουργώντας μια αντίθεση ανάμεσα στην ομορφιά των λέξεων και στη φρίκη των περιγραφών.

Η αποσύνθεση μετατρέπεται σε παρατήρηση, η σήψη αποκτά μια παράδοξη τρυφερότητα και ο θάνατος γίνεται η απαραίτητη προϋπόθεση για την ύπαρξη του έρωτα.

Η εμμονή του Lucien αποκτά ακόμη πιο σκοτεινές διαστάσεις μέσα από τις αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας.

Ο θάνατος της μητέρας του, όταν εκείνος ήταν μόλις οκτώ ετών, συνδέθηκε με την πρώτη του εμπειρία σεξουαλικής ηδονής, δημιουργώντας έναν νοσηρό δεσμό ανάμεσα στην απώλεια και στην επιθυμία.

Μια ανάμνηση που φωτίζει διαφορετικά την προσωπικότητά του, χωρίς να δικαιολογεί τις πράξεις του.

Ο ίδιος θεωρεί πως είναι ικανός να αγαπά χωρίς να απαιτεί ανταπόδοση.

Όσο όμως προχωρούσα στην ανάγνωση, τόσο περισσότερο με εξόργιζε η υποκρισία αυτής της πεποίθησης.

Μπορούμε πραγματικά να μιλάμε για αγάπη όταν απουσιάζει η συναίνεση και κάθε δυνατότητα επιλογής; Η υποτιθέμενη ανιδιοτέλειά του κρύβει μια αρρωστημένη ανάγκη ελέγχου, μια επιθυμία για οικειότητα χωρίς τον παραμικρό κίνδυνο απόρριψης.

Πρόκειται για ένα βαθιά νοσηρό και αποκρουστικό βιβλίο, που δοκιμάζει τις αντοχές ακόμη και των πιο εξοικειωμένων αναγνωστών με την ακραία λογοτεχνία.

Σίγουρα δεν απευθύνεται σε όλους και ακόμη πιο σίγουρα δεν μπορούν όλοι να αντέξουν όσα περιγράφονται στις σελίδες του.

Η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι μόνο η ίδια η φρίκη, αλλά η ανατριχιαστική φυσικότητα με την οποία ο Lucien περιγράφει το αποτρόπαιο σαν να εξομολογείται τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής του.

Για ποιον λόγο, λοιπόν, να διαβάσει κάποιος ένα βιβλίο που γνωρίζει εκ των προτέρων ότι θα του προκαλέσει αποστροφή θα με ρωτήσετε.

Επειδή η λογοτεχνία δεν υπάρχει μόνο για να μας προσφέρει ευχαρίστηση, παρηγοριά ή όμορφες ιστορίες.

Οφείλει κάποιες φορές να μας φέρνει αντιμέτωπους με όσα φοβόμαστε, αποστρεφόμαστε ή αρνούμαστε ακόμη και να διανοηθούμε.

Ναι, πολλές φορές διαβάζοντας το ημερολόγιο του Lucien ένιωσα έντονη αποστροφή, αηδία, ακόμη και θυμό για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τα νεκρά σώματα ως αντικείμενα του έρωτά του.

Υπήρξαν στιγμές που οι περιγραφές του με έκαναν να θέλω να σταματήσω την ανάγνωση.

Το πιο παράδοξο είναι πως, παρά την απέχθεια που μου προκαλούσαν όσα διάβαζα, δεν μετάνιωσα ούτε στιγμή που επέλεξα αυτό το βιβλίο.

Αντίθετα, μου θύμισε πόσο πολύτιμη είναι η λογοτεχνία που τολμά να εισχωρήσει στις πιο σκοτεινές και απαγορευμένες πλευρές της ανθρώπινης φύσης, ακόμη κι όταν το τίμημα για τον αναγνώστη είναι να χάσει, έστω και προσωρινά, την ηρεμία του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους