Αυτή η χώρα είναι απίστευτη! Συνελήφθη η γνωστή φιλοζωος και εκπαιδευτικός Κατερίνα Παπαποστόλου !! Ναι συνελήφθη. Γιατί; Γιατί ανέλαβε την φροντίδα δεκάδων ζώων (68) που αφαιρέθηκαν από καταφύγιο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ζώα που ΟΥΤΕ ο Δήμος, ΟΥΤΕ τα υπουργεία, ΟΥΤΕ η αστυνομία, ΟΥΤΕ ΚΑΝΕΝΑ πρόσωπο ή φορέας που είναι υποχρεωμενοι, που πληρώνονται, που υπάρχουν για αυτές τις δουλειές, ΔΕΝ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ.

Τις τελευταίες εβδομάδες συμβαίνει ένα παράδοξα τραγικό φαινόμενο. "Φιλοζωοι" κάνουν μηνύσεις σε άλλους φιλοζωους. Γιατί; Γιατί πρέπει να "την μετρήσουμε την φιλοζωία μας να δούμε ποιος την έχει μεγαλύτερη!". Γιατί ακόμη είναι προεκλογική περίοδος.

Και αυτές οι συμπεριφορές έχουν έξαρση σε τέτοιες περιόδους.

Και αυτές οι νοσηρες αυτοαναφορικοτητες είναι ένα σοβαρό μέρος του προβλήματος, γιατί ΔΕΝ αλλάζει ΠΟΤΕ και ΤΊΠΟΤΑ στην Ελλάδα.

Γιατί τόσο το πολιτικό προσωπικό της χώρας όσο ΚΑΙ ένα μεγάλο μέρος της Κοινωνίας των πολιτών, είναι οντότητες χωρίς κοινωνική αντίληψη και κοινωνική εκπαίδευση.

Γιατί είμαστε στην Ελλάδα.

Η μοναδική χώρα στην ΕΕ με αυτη την κατάντια στα ζώα.

Που την κατάντια στα ζώα την ακολουθεί και η κατάντια στους ανθρώπους.

Και αυτό που συνέβη στην Κατερίνα είναι τραγικό και είναι και το μήνυμα πως εν δυνάμει όλοι και όλες είμαστε οι επόμενοι και επομενες. Την Κατερίνα την ξέρω.

Είναι φίλη μου.

Είναι συνάδερφος.

Εμπιστεύομαι την κρίση της.

Ξέρω τα χρήματα που έχει κατασπαταλησει για τα ζωα.

Γνωρίζω το έργο της.

Μαζί πριν 10 χρόνια είχαμε ξεκινήσει μαζί με την Χριστίνα Νομικού, τις πρώτες απόπειρες να φέρουμε με θεσμικό τρόπο την φιλοζωική κουλτούρα στο ελληνικό σχολείο. Η Κατερίνα το κατάφερε. Η Κατερίνα είναι ένα πρόσωπο ΑΝΑΦΟΡΆΣ για την φιλοζωία στην Ελλάδα. Θα ΠΡΈΠΕΙ η ελληνική κυβέρνηση να πάρει την ευθύνη σε αυτό που συνέβη στην Κατερίνα. ΝΤΡΟΠΉ. ΜΟΝΟ.

Τα λόγια της ίδιας: Στις 21 Οκτωβρίου 2026 άκουσα μια φράση που δεν περίμενα ποτέ ότι θα ακούσω στη ζωή μου. «Συλλαμβάνεστε στο πλαίσιο της αυτοφωρης διαδικασίας», ενω μου ζητήθηκε μάλιστα να μην απομακρυνθώ απο την πόλη οσο ισχύει το αυτόφωρο και όσο δεν ειχα φτασει στο τμήμα.

Βρέθηκα στο Αστυνομικό Τμήμα Αλεξάνδρειας, ύστερα από αστυνομικο και αλλων υπηρεσιών έλεγχο στο άτυπο δημοτικό κυνοκομείο, στο οποιο λογω απόγνωσης πια εχω μεταφέρει πριν λιγο καιρο τρεις από τους δεκαοκτώ σκυλους τους οποιους ανέλαβα ως μεσεγγυούχος τον Γεναρη μετα τη θλιβερη υπόθεση των ατυπων κολαστηρίων.

Η σύλληψη μου μου ανακοινώθηκε περίπου μιση ωρα μετα την άφιξη μου στο σημείο και παρουσια του αρμόδιου Αντιδημαρχου,ενος υπαλλήλου του Δήμου, του υπαλλήλου του χώρου, εκπροσωπων της κτηνιατρικής και του υγειονομικου και τριων αστυνομικών.

Σε εναν χώρο όπου εδώ και μήνες υποφέρουμε καθε μερα, προσπαθούμε καθημερινά να κρατήσουμε ζωντανά, ασφαλή και αξιοπρεπή ζώα που έχουν ήδη υποφέρει περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε να αντέξει οποιοδήποτε πλάσμα.Ζωα που βρήκαμε άδικα φυλακισμένα για δύο χρόνια.

Ενω εγκαταλείπονται συνεχως κουταβια τα οποία ο Δήμος αρνείται να περισυλλεξει και τα περισσότερα πεθαίνουν. Το ΑΤ Αλεξάνδρειας εκεινη τη μέρα έκρινε προφανώς τις συνθήκες ευζωίας των ζωων τοσο κακές(δεν θα ανεβάσω φωτογραφικο υλικο αλλα είναι στη διάθεση οποιου το ζητησει)ωστε τα πλημμεληματα που βαραιναν τους μεσεγγυουχους ηταν τέτοια που να δικαιολογούν και αυτοφωρη σύλληψη εκτός των διοικητικών προστίμων που θα βεβαίωναν.

Να πω εδώ πως τεσσερις φιλοζωικοι φορεις ειχαμε ενημερώσει απο τον Μάρτιο του 2026 με αμέτρητα εγγραφα για αυτές τις συνθήκες ολες τις αρμόδιες υπηρεσίες και φυσικά και τον αρμόδιο Αντιδήμαρχο ο οποίος δεν μας απάντησε ποτε πάρα μονο σε ενα οπου μας διαβεβαίωνε για τη συνεργασία.Ενω μηνες τωρα κάνουμε μόνοι μας ολες τις επισκευές και φροντίζουμε τα σαββατοκύριακα τα ζωα.Ενω καθημερινά πηγαίνει κάποιος απο εμας δύο φορές την ημέρα.

Αυτου του ελέγχου,προηγήθηκε και ακόμη ενας πριν δύο εβδομάδες,χωρις να κληθουν οι μεσεγγυούχοι και τοτε δεν έγινε καμία σύλληψη κανενός,γιατί προφανώς τοτε οι συνθήκες θα ήταν καλές.

Εφτασα στο Αστυνομικό Τμήμα αμεσα(10 λεπτά μετα) και φυσικα οικειοθελώς καθως δεν ειχα κατι να κρύψω ή να φοβηθω,ενώ ο Αντιδήμαρχος αποχωρησε αμεσα καθώς είχε "ασυλια" ως αιρετός.

Ο νόμος δηλαδη προστατευει τον αποκλειστικά υπευθυνο για την ευζωία των αδέσποτων ζώων ώστε αν κάνει παράβαση εναντιον τους να μη συλληφθεί.Και φυσικά κυνηγάει τον εθελοντή που παντα ευθύνεται για όλα.

Αν μάλιστα βεβαιωθεί πρόστιμο φυσικά και δεν εχει την υποχρέωση ο Αντιδήμαρχος να το πληρώσει σε αντίθεση με εμας τους κοινούς θνητούς που μας βεβαιώνεται στο αφμ και αν δεν πληρωθεί πολλαπλασιαζεται ή προχωρα το κράτος "δικαιου" και σε κατασχέσεις. Στο ΑΤ μού συμπεριφέρθηκαν τοσο ο Διοικητης οσο και ολοι οι αστυνομικοί με απολυτη ευγένεια και σεβασμό.Υποδειγματικα θα ελεγα.Παρεμεινα αρκετές ωρες (ευτυχώς ηταν ημέρα απεργίας οποτε δεν δημιουργησα πρόβλημα στην υπηρεσία μου) και μετα ενημερωθηκα πως η εισαγγελέας ζητησε να μην ακολουθηθει η αυτόφωρη διαδικασία.Επισης δεν κληθηκα καπου να υπογράψω τη σύλληψή μου.

Να διευκρινήσω για όσους ανησυχησαν πως οχι, δεν μεταφέρθηκα με χειροπέδες στα κρατητήρια της Βέροιας, ουτε φωτογραφηθηκα ως ο μεγαλύτερος εγκληματίας της γης, ουτε οδηγηθηκα στον εισαγγελέα με το περιπολικό,ουτε παρέμεινα 24ωρες στο ΑΤ Αλεξάνδρειας φυλακισμένη όπως διαδόθηκε(από όσο ξερω δεν διαθετει το ΑΤ εδώ κρατητήρια).Ουτε διαφώνησα σε έντονους τόνους με τον Αντιδήμαρχο στο ΑΤ μπροστά στους αστυνομικούς, με τον οποίο δεν ανταλλάξαμε ουτε κουβέντα καθώς δεν είχε την απειροελαχιστη ευαισθησία να έρθει να με ρωτήσει αν χρειάζομαι κατι μιας που γνωριζε την αδικη παραμονή μου εκει αλλα και το ποσο εχω προσφέρει σε αυτα τα ζωα καθε μέρα.

Οταν μου δόθηκε άδεια να φύγω, αποχώρησα.

Σε σοκ.

Τρέχοντας θα έλεγα.

Τρεμοντας και σε πανικό που κρυφτηκε πισω απο την ψυχραιμία μου και το παγωμένο χαμογελο μου.

Γεματη ερωτηματικά,γιατι πίσω από εκείνες τις ώρες υπήρχαν εννέα μήνες αγωνίας, εξάντλησης, οικονομικής αιμορραγίας και μιας καθημερινής προσπάθειας που ελάχιστοι γνωρίζουν στην πραγματική της διάσταση.

Εννέα μηνες που έχω αλλάξει συθεμελα τη ζωή μου.Με ρίσκο και ατελειωτες θυσίες. Τον Ιανουαριο δέχτηκα να αναλάβω τη μεσεγγύηση 18 σκύλων της υπόθεσης των κυνοκομείων Αλεξάνδρειας.

Υπέγραψα για να βοηθήσω.

Για να αποκτήσουν αυτά τα ζώα μια δεύτερη ευκαιρία και για να στηρίξω μια διαδικασία διάσωσης, πιστεύοντας ότι ο Δήμος επιτελους,δεκα χρονια συνεχόμενης αδιαφορίας για τα ζωα μετά, θα αναλάμβανε τις υποχρεώσεις που του αναλογούσαν.

Εννέα μήνες αργότερα, βρίσκομαι αντιμέτωπη με μια πραγματικότητα που δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ.

Έξοδα φιλοξενίας που παραμένουν ανεξόφλητα, παρά τις προβλεπόμενες υποχρεώσεις του Δήμου που υπάρχουν στα εγγραφα που υπέγραψα.

Ζώα που έχουν ήδη βρει οικογένειες, αλλά οι υιοθεσίες τους εκκρεμούν εξαιτίας ζητημάτων καταχώρισης στο Εθνικό Μητρώο Ζώων Συντροφιάς απο την πλευρα του Δήμου.

Επανειλημμένα έγγραφα αιτήματα που μένουν αναπάντητα.

Εγκαταστάσεις με σοβαρά προβλήματα, για τα οποία ζητούμε λύσεις επί μήνες.

Περιμέναμε την ολοκλήρωση και αδειοδότηση του νέου δημοτικού κυνοκομείου τον Ιούλιο.

Αντί γι' αυτό, από τον Ιούνιο σταμάτησαν ολες οι εργασίες, ενώ ακόμη απο τις οδηγίες της Ειδική Γραμματεία για την Προστασία των Ζώων Συντροφιάς για αναγκαίες επισκευές δεν υλοποιήθηκε ουτε μια. Ο Δήμος επισης δεν απάντησε ποτε ουτε σε εγγραφα του ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ - THE GREEK OMBUDSMAN.

Υπάρχει μια συστηματικη και σταθερή απάνθρωπη αδιαφορία.

Πριν μου ανακοινωθει η συλληψη μου,κατά τον έλεγχο προτάθηκαν απο τον Διοικητή του ΑΤ προς τον αρμόδιο Αντιδημαρχο πολλές προσωρινές λύσεις για την προστασία των ζώων από τον επερχόμενο χειμώνα.

Προστατευτικές κατασκευές, σπιτάκια, ακόμη και μεταφορά τους σε πανσιόν.

Καμία από αυτές τις προτάσεις δεν έγινε αποδεκτή.

Και όταν τέθηκε το ενδεχόμενο να πραγματοποιήσουμε εμείς οι εθελοντές τις αναγκαίες παρεμβάσεις, συζητήθηκε ακόμη και το ζήτημα πιθανής καταγγελίας εις βάρος μας για εργασίες σε χώρο που δεν μας ανήκει.

Μάλιστα τέθηκε απο εναν απο τους αστυνομικούς προφανώς για να μας προστατέψει,ενώ ο Αντιδήμαρχος συμφώνησε.

Ενημερώθηκα ότι αν δεν απομακρυνθουν "τα ζωα μου" αμεσα που σημαίνει ενα κόστος 750ευρω τον μήνα να με επιβαρυνει καθώς ο Δήμος όπως προανέφερα επιμενει πεισματικά να μην πληρωνει τις φιλοξενίες, ενδέχεται να πραγματοποιούνται εβδομαδιαίοι αστυνομικοί έλεγχοι και να επιβάλλονται νέα αυτόφωρα και νεα πρόστιμα, εφόσον οι συνθήκες παραμένουν ίδιες.Να τις αλλάξω όμως δεν μου επιτρέπεται καθώς υπάρχει κίνδυνος καταγγελιών.

Αν υπάρχει κάτι που με συντρίβει περισσότερο σε αυτή την ιστορία, είναι η σκέψη ότι μπορεί κάποια στιγμή να βρεθώ αντιμέτωπη με πρόστιμο ή και δικαστήρια εναντίον μου για κακοποίηση ζώων ή έστω για μη τήρηση συνθηκών ευζωίας.

Να δεχτω αυτη την αλήθεια ενω έχω αφιερώσει ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μου στη διάσωσή τους,εχω ξενυχτήσει δίπλα σε άρρωστα πλάσματα,εχω ανοίξει το σπίτι μου, έχω εξαντλήσει τις οικονομικές μου δυνατότητες, έχω αφήσει πίσω προσωπικές ανάγκες για να μπορέσει ένα ακόμη ζώο να ζήσει; Η σκέψη και μόνο φυσικα και με διαλύει.

Εχω αγωνιστεί για παιδιά, για ζώα, για αξίες που προσπαθώ καθημερινά να διδάσκω.

Και ξαφνικά βρέθηκα να αγωνιώ για την αξιοπρέπειά μου, για την επαγγελματική μου υπόσταση, για το πώς θα εξηγήσω όσα συνέβησαν στους ανθρώπους που με γνωρίζουν μέσα από τη δουλειά μου.

Και φυσικά εχω ηδη υποστει δημοσιο διασυρμό.

Το πρωτο που σκεφτηκα την πρωτη στιγμη που μου στερήθηκε η ελευθερία μου ήταν το πώς μπορεί μια ολόκληρη διαδρομή προσφοράς να επισκιαστεί μέσα σε λίγες ώρες από μια είδηση που οι περισσότεροι θα διαβάσουν χωρίς να γνωρίζουν τι προηγήθηκε.

Και μέσα σε όλα αυτά, υπήρχε και μια άλλη, πιο προσωπική στενοχώρια.

Έχω δεχτεί πολλά χτυπήματα όλα αυτά τα χρόνια.

Και τα πιο βαθιά, τα πιο οδυνηρά, ήρθαν από ανθρώπους για τους οποίους ήμουν απόλυτα βέβαιη πως στεκόμασταν στην ίδια πλευρά.

Κάποιες από αυτές τις πληγές ήρθαν ακόμη και μέσα από το ίδιο το φιλοζωικό κίνημα.

Ακόμη και τώρα, όταν έγινε γνωστό τι συνέβη, υπήρξαν άνθρωποι από τους οποίους περίμενα έστω ένα τηλεφώνημα.

Μια απλή ερώτηση. «Είσαι καλά; Πώς το έζησες όλο αυτό;» Εξαφανιστηκαν ξαφνικα.Δεν ειχαν χρονο ουτε για ενα μηνυμα.

Αυτές τις μέρες, μοιράστηκα όσα έζησα και με κάποιους «δικούς μου» ανθρώπους.

Σε ελάχιστες περιπτώσεις ευτυχώς, η μόνη απάντηση ήταν ένα «διαβάστηκε». Και τελικά, ίσως αυτή να ήταν η πιο ξεκάθαρη απάντηση που μπορούσαν να μου δώσουν για να πειστώ να τους αφήσω πισω.

Την ίδια στιγμή, άνθρωποι με τους οποίους είχα να μιλήσω χρόνια αναζήτησαν το τηλέφωνό μου.

Με κάλεσαν. Ανησύχησαν.

Θέλησαν να μάθουν πώς είμαι.

Και τότε σκέφτηκα πόσο παράξενα μετράμε καμιά φορά τις ανθρώπινες σχέσεις.

Πόση αγάπη επενδύουμε εκεί όπου πιστεύουμε πως υπάρχει ανταπόκριση και πόση αληθινή αγάπη μπορεί να βρίσκεται σε ανθρώπους που η ζωή μάς έχει απομακρύνει.

Σε εσάς που εμφανιστήκατε ύστερα από χρόνια, σας έχω σήμερα ακόμη πιο βαθιά μέσα στην καρδιά μου.

Και σε εκείνους που επιλεξατε τη σιωπή, θα πω μόνο πως έκανα μεγαλο λάθος για το πού εμπιστεύτηκα τόσα κομμάτια της καρδιάς μου.

Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς τη Νατασα Μπομπολάκη που από τη στιγμή που πληροφορήθηκε τι συνέβαινε δεν σταμάτησε να τηλεφωνεί, να ανησυχεί, να αναζητά ενημέρωση και να προσπαθεί να με καθησυχάσει.

Η έγνοια της ήταν συνεχής.Τον αγαπημένο μου George Rodinos που 26 χρονια τωρα ειναι εκει και με στηριζει με τις νομικές συμβουλές του αλλα και εκείνο το τοσο καθησυχαστικο "αρχικα ηρεμία". Και θέλω να ευχαριστήσω τοσο πολύ τον φίλο μου, Γιώργο Παπαδόπουλο, Αστυνόμο Α΄ του Αστυνομικού Τμήματος Κορδελιού–Ευόσμου που αλήθεια δεν εχω πλεον λόγια να του πω για τη συγκλονιστικη του στηριξη κάθε μερα μηνες τωρα.Υπάρχουν άνθρωποι όντως στη ζωή μου για τους οποίους οι λέξεις «ευχαριστώ» και «ευγνωμοσύνη» μοιάζουν ξαφνικά πολύ μικρές.

Θα πω πως ειμαι η μονη που ξέρω πολύ καλά τι έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια για τα ζώα και τους ανθρώπους.

Το ξέρουν και οι άνθρωποι που στάθηκα δίπλα τους όταν με χρειάστηκαν.

Εκείνοι γνωρίζουν τις ιστορίες που δεν έγιναν ποτέ αναρτήσεις.

Μα περισσότερο απ' όλους το ξέρουν τα ίδια τα ζώα.

Εκείνα που κάποτε άπλωσαν διστακτικά την πατούσα τους στο χέρι μου.

Εκείνα που βγήκαν ζωντανά από τα κλουβιά.

Εκείνα που κάποτε έτρεμαν στο άγγιγμα ενός ανθρώπου και σήμερα κοιμούνται ήσυχα σε ένα σπίτι.

Εκείνα που βρήκαν μια αγκαλιά, μια δεύτερη ευκαιρία, μια ζωή που κάποτε έμοιαζε αδύνατη.

Ίσως τη δύναμή μου την έχω δανειστεί από εκείνα.

Από όλες εκείνες τις ζωές που μου έμαθαν ότι ακόμη και ύστερα από το μεγαλύτερο σκοτάδι μπορεί να υπάρξει μια καινούργια αρχή.

Ζούμε σε μια χώρα όπου πολλές φορές το σύστημα μοιάζει να εξαντλεί τους ανθρώπους που προσπαθούν να καλύψουν τα κενά του.

Και αναρωτιέμαι τι θα απογίνουν όλα αυτά τα ζώα αν μια μέρα οι εθελοντές εξαντληθούν πραγματικά; Αν κλείσουν τα σπίτια που τα φιλοξενούν; Αν σταματήσουν τα χέρια που τα ταΐζουν και τα περιθάλπουν; Πόσο βολικό θα ήταν για ορισμένους να εξαφανιστούν μαζί με τους εθελοντές και τα προβλήματα που εκείνοι καθημερινά αναδεικνύουν; Πιστεύω πως το φιλοζωικό κίνημα χρειάζεται σήμερα περισσότερο από ποτέ ενότητα.

Και είναι βαθιά θλιβερό ότι πολλές φορές συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Κάθε φορά που ένας εθελοντής μένει μόνος του απέναντι σε μια δυσκολία, αποδυναμώνεται κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον ίδιο και είναι η φωνή των ζώων.

Θέλω όμως να πω και κάτι σε όσους σκέφτονται να αναλάβουν μεσεγγύηση ζώων.

Πριν βάλετε την υπογραφή σας, ζητήστε σαφείς, έγγραφες εγγυήσεις για το ποιος αναλαμβάνει τη φιλοξενία, τα έξοδα και τις ευθύνες.

Μάθετε ακριβώς τι υπογράφετε και ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες.

Εγώ υπέγραψα με την πεποίθηση ότι βοηθούσα να σωθούν ζωές.

Σήμερα καταλαβαίνω πόσο βαρύ μπορεί να γίνει το τίμημα αυτής της απόφασης.

Θα συνεχίσω να βρίσκομαι δίπλα σε αυτα τα πλάσματα.

Να συνομιλω μαζι τους, να τα φροντίζω, να τα κοιτω να τρεχουν ευτυχισμενα και να κλαιω απο χαρα, να αγωνίζομαι για την υγεία τους, την ελευθερία τους, την υιοθεσία τους.

Οσο και αν το θελουν καποιοι,δεν θα σωπάσω.

Γιατι αν σωπάσω θα σημαίνει πως έχω αλλοιωθεί ως άνθρωπος και αυτο δεν θα το αντέξω.

Εκείνη την ημέρα στο Αστυνομικό Τμήμα ένιωσα την κούραση,την απογοήτευση και την απελπισία εννέα μηνών να πέφτει ολόκληρη πάνω μου.

Ένιωσα θυμο, θλίψη,φόβο, ανασφάλεια, μοναξιά, απογνωση και μια βαθιά ανθρώπινη εξάντληση.Ενιωσα και τη δυναμη της εξουσίας πανω σε εναν ανήμπορο πολίτη που θεωρεί πως αδικείται.

Αλλά ένιωσα και την αγάπη εκείνων που στάθηκαν δίπλα μου.

Την αγάπη της οικογένειάς μου.

Την αγαπη και την αγωνια των συνεθελοντων μου σε αυτή την ιστορία.Τη φροντίδα ανθρώπων που αποδείχθηκαν πολύτιμοι.

Και τη δύναμη όλων εκείνων των πλασμάτων που κάποτε χρειάστηκαν κάποιον να σταθεί δίπλα τους.

Πήρα δύναμη απο τη μνημη του πώς με κοιτούσαν ολοι οι σκύλοι του άτυπου κυνοκομειου λιγη ωρα πριν και ακουγα να μου λενε "μαμά, ο αγώνας συνεχίζεται, ο,τι και αν γινει, μη φοβασαι.Αυριο θα εισαι ξανα εδώ" Οταν αφέθηκα ελευθερη έτρεξα στην αγκαλιά τους και ηταν η πιο θεραπευτική αγκαλιά της ζωής μου.

Αυτη η μερα θα μου θυμίζει πως καποιοι αγώνες σε αλλάζουν για πάντα.

Κάποιοι άλλοι σου αποκαλύπτουν πόση δύναμη έχεις ακόμη μέσα σου.Εχω αγαπήσει αυτα τα ζωα ως πολυτιμα κομμάτια μου και μερα τη μερα τα βλεπω να ανθίζουν διπλα μας και νιωθω μεγάλη συγκίνηση.

Η υπογραφή μου σε αυτα τα χαρτιά αν και δεν ξέρω ακόμη τι ηρθε τότε να μου πει με τον τροπο που συνέβη, μπορεί να αποδείχθηκε ένα οδυνηρό λάθος απο ολες τις αποψεις.

Η απόφασή μου να σταθώ δίπλα σε αυτά τα ζώα θα είναι όμως πάντα η σωστή.

Εκείνη την ημέρα άκουσα μια φράση που για λίγες ώρες πάγωσε τον κόσμο μου.

Μα υπάρχουν και άλλες φράσεις, σιωπηλές, που τις ακούω κάθε φορά που ένα φοβισμένο πλάσμα ακουμπά το κεφάλι του πάνω μου. «Είσαι ο άνθρωπός μου.

Σε εμπιστεύομαι.Δεν μπορώ χωρίς εσένα». Και όσο υπάρχει έστω μία ζωή που με περιμένει πίσω από τα κάγκελα, θα βρίσκω μέσα μου τη δύναμη να επιστρέφω.

Γιατί εκείνη την ημέρα μπορεί να φοβήθηκα για τη δική μου ελευθερία,μα εκείνα εξακολουθούν να περιμένουν τη δική τους.

Και δεν μας επιτρέπεται να τα εγκαταλειψουμε.

Δεν ξερω αν καταφέρω να ξεχάσω ποτε αυτή τη μερα ουτε ξέρω ακόμη το μεγεθος του τραυματος που μου δημιουργήθηκε.

Είμαι χαρουμενη όμως γιατι, ενώ δεν ειμαι ο άνθρωπος που μπορω να κόβω αορατες χρυσες κλωστες με ανθρώπους που επένδυσα πάνω τους,εκεινη τη νύχτα επιτέλους το κατάφερα.

Ίσως συνειδητοποίησα πως επελεξα λάθος ήρωες στην ιστορια μου.

Καμιά φορα αναρωτιέμαι ποια δύναμη του σύμπαντος με εφερε τον Γεναρη σε αυτη την τοσο ψυχοφθορα και τοσο παράξενη ιστορία όπου αλλοι ενωσαμε και σωσαμε τις ψυχες μας και αλλοι πούλησαν τις δικές τους στον διάβολο.

Μπορει να μη βρω την απάντηση ποτέ.

Δεν το αγάπησα ποτέ το σύστημα.

Δεν υποταχθηκα ποτέ μα βρήκα έναν τροπο να επιβιωνω μεσα και έξω απο αυτο.

Ισως απο την αρχή με μίσησε και με πολεμησε και αυτό.

Και ηταν και η πρώτη φορα που μου στέρησαν την ελευθερία μου χωρίς να ξέρω το γιατί.

Αυτος ο Δήμος εχει εναν ύπουλο τροπο να σε τραβάει στην κολαση και να σε πείθει να μοιάσεις στο θεριό.

Αυτη η δημοτική αρχη εχει εναν ιδιόμορφο τροπο να σου δείχνει πως ήρθε η ωρα να σωπασεις,γιατι εισαι άχρηστος και αδυναμος.Αναλωσιμος και αριθμός.

Θα αντισταθούμε οσο μπορούμε.

Και αν πέσουμε,θα έχουμε πρώτα πολεμήσει ειρηνικά.

Εμείς διχως στρατηγική.

Και στο τελος θα κριθεί ο καθένας μας για οσα είπε και έπραξε.

Για τη θέση που πηρε και για την πλευρα που επέλεξε να σταθεί.

Και θα καθίσει στη θεση που αξιζει.

Άλλος στο θρονο,αλλος στο τσιρκο.

Και η δικαίωση θα ερθει να είστε σίγουροι.

Ακόμη και αν η Δικαιοσύνη μας γυρισει την πλάτη, τα εγκληματα δεν θα παραμένουν για παντα στο σκοτάδι.Η αλήθεια θα βγει στο φως.

Αφηνω αυτή τη μερα και νυχτα πισω μου ως ενα όνειρο κακό στο 'Νησί της Πατούσας" όπου δεν καταφερα να βρω το χρυσο κλειδι και προχωρώ πιο δυνατη και αποφασισμενη για τη νικη και ακομη και αν ολα γκρεμιστουν,ακομη και αν ολοι φυγουν,η υπόσχεσή μου θα ειναι η μονη που θα παραμένει ακλονητη και αμετακίνητη εκει όπου δόθηκε. Δίπλα στους #68επιζωντες. Με οποιο κόστος.Με οποιο τιμημα. Μεχρι τέλους. Ο αγωνας συνεχίζεται✌️ #απελευθέρωση

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους