Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ, ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ, ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ.

Μια μεγάλη αλήθεια, που πρέπει να προβληματίσει όλους μα. Αγαπητοί μου αδελφοί, Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας, που κάνουμε, μόνο τη μισή διαδρομή, προς τον Θεό.

Και αυτή η μισή κίνηση, δεν είναι απλώς ένα λάθος.

Είναι μια πληγή, στην πνευματική μας ζωή, μια πληγή, που πολλές φορές, δεν τη βλέπουμε, γιατί έχουμε συνηθίσει, να θεωρούμε την εξωτερική παρουσία μας, στην Εκκλησία αρκετή.

Πηγαίνουμε, το σώμα μας στον ναό, αλλά την ψυχή μας, την αφήνουμε στο σπίτι.

Φοράμε τα καλά μας ρούχα, ετοιμαζόμαστε από το πρωί, ξεκινάμε για την Εκκλησία, ανάβουμε το κερί μας, προσκυνούμε τις άγιες εικόνες, κάνουμε τον σταυρό μας, και στεκόμαστε μπροστά στο Ιερό Βήμα.

Και όμως, πολλές φορές, ενώ το σώμα μας βρίσκεται μέσα στον οίκο του Θεού, η καρδιά μας, βρίσκεται πολύ μακριά Του.

Ο νους μας, είναι γεμάτος σκέψεις, μέριμνες, λογαριασμούς, προβλήματα, θυμούς, παράπονα, και ανθρώπους, που μας στενοχώρησαν.

Σκεφτόμαστε τι μας είπε ο ένας, πώς μας συμπεριφέρθηκε ο άλλος, ποιος μας αδίκησε, ποιος δεν μας μίλησε, ποιος μας προσέβαλε.

Και μέσα σε όλα αυτά, ξεχνάμε Εκείνον, για τον οποίο πήγαμε στην Εκκλησία.

Πήγαμε να συναντήσουμε τον Χριστό, αλλά τελικά ασχοληθήκαμε, με όλους τους άλλους εκτός από τον Χριστό.

Και το πιο λυπηρό είναι, ότι πολλές φορές φεύγουμε από τον ναό, ακριβώς όπως μπήκαμε.

Με τον ίδιο θυμό.

Με την ίδια σκληρότητα.

Με τον ίδιο εγωισμό.

Με την ίδια διάθεση, να κρίνουμε και να καταδικάζουμε.

Με την ίδια άρνηση, να συγχωρήσουμε.

Ακούσαμε το «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους», αλλά δεν θελήσαμε να συμφιλιωθούμε, με τον άνθρωπο που μας πλήγωσε.

Ακούσαμε το «Εἰρήνη πᾶσι», αλλά συνεχίσαμε να καλλιεργούμε μέσα μας, την ταραχή και την αντιπάθεια.

Ακούσαμε το «Ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας», αλλά η καρδιά μας, παρέμεινε δεμένη με τα γήινα, με τις μικρότητες, και με όσα μας απομακρύνουν, από την αγάπη του Θεού.

Αλήθεια, αδελφοί μου, ποιο είναι το όφελος, να στεκόμαστε μπροστά στην εικόνα του Χριστού, όταν δεν προσπαθούμε να αναγνωρίσουμε, την εικόνα Του, στο πρόσωπο του αδελφού μας; Ποιο είναι το όφελος να ανάβουμε ένα κερί, όταν δεν επιτρέπουμε στο φως του Χριστού να φωτίσει το σκοτάδι της καρδιάς μας; Ποιο είναι το όφελος, να κάνουμε μεγάλους σταυρούς, όταν δυσκολευόμαστε, να σηκώσουμε με υπομονή, τον μικρό σταυρό της καθημερινότητάς μας; Ποιο είναι το όφελος, να προσκυνούμε με ευλάβεια, τις εικόνες των Αγίων, όταν αδιαφορούμε για τον πονεμένο, τον μοναχικό, τον φτωχό, και τον αδικημένο άνθρωπο, που βρίσκεται δίπλα μας; Ας προσέξουμε, όμως, κάτι πολύ σημαντικό.

Δεν σημαίνει ότι, επειδή έχουμε αδυναμίες, δεν πρέπει, να πηγαίνουμε στην Εκκλησία.

Το αντίθετο. Η Εκκλησία, δεν είναι χώρος για αναμάρτητους ανθρώπους.

Είναι το θεραπευτήριο, των αμαρτωλών.

Δεν πηγαίνουμε εκεί, επειδή είμαστε άγιοι.

Πηγαίνουμε επειδή, έχουμε ανάγκη από τον Άγιο Θεό.

Δεν πηγαίνουμε, επειδή είμαστε δυνατοί.

Πηγαίνουμε, επειδή είμαστε αδύναμοι, και αναζητούμε, τη δύναμη του Χριστού.

Δεν πηγαίνουμε, επειδή δεν έχουμε πληγές.

Πηγαίνουμε επειδή, έχουμε πληγές, που μόνο η θεία Χάρη, μπορεί να θεραπεύσει. Ο Χριστός, δεν περιμένει, να γίνουμε τέλειοι, για να μας δεχθεί.

Μας δέχεται, όπως είμαστε, αλλά μας καλεί, να μη μείνουμε όπως είμαστε.

Μας περιμένει, με τις αμαρτίες μας, αλλά μας προσφέρει, τη μετάνοια.

Μας περιμένει, με τον πόνο μας, αλλά μας προσφέρει, την παρηγοριά.

Μας περιμένει, με τη σκληρή καρδιά μας, αλλά μας διδάσκει, τη συγχώρηση.

Μας περιμένει, με την ταραγμένη ψυχή μας, αλλά μας χαρίζει, την ειρήνη Του.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι, ότι μπαίνουμε στον ναό, φορτωμένοι με αδυναμίες.

Το πρόβλημα αρχίζει, όταν δεν θέλουμε, να αναγνωρίσουμε αυτές τις αδυναμίες, και δεν επιθυμούμε, να αγωνιστούμε για να αλλάξουμε.

Όταν νομίζουμε, ότι η εξωτερική θρησκευτικότητα, μπορεί να αντικαταστήσει τη μετάνοια.

Όταν πιστεύουμε, ότι αρκεί να μας βλέπουν οι άνθρωποι, μέσα στην Εκκλησία, ακόμη κι αν εμείς, δεν προσπαθούμε, να ζήσουμε σύμφωνα, με το θέλημα του Θεού.

Όταν ενδιαφερόμαστε περισσότερο, για τη γνώμη των ανθρώπων, παρά για την κατάσταση της ψυχής μας. Ο Θεός, όμως, δεν κοιτάζει, μόνο πού στεκόμαστε.

Βλέπει, και τι κουβαλάμε μέσα μας.

Βλέπει το δάκρυ, που κρύβεται, πίσω από ένα χαμόγελο.

Βλέπει τη μετάνοια, που κανείς άλλος, δεν γνωρίζει.

Βλέπει τον αγώνα του ανθρώπου, που προσπαθεί να συγχωρήσει, αλλά ακόμη πονά.

Βλέπει εκείνον, που θέλει να προσευχηθεί, αλλά ο νους του, διαρκώς σκορπίζεται.

Βλέπει τον γονιό, που μπαίνει κουρασμένος στην Εκκλησία, φορτωμένος με χίλιες έγνοιες.

Βλέπει τον άνθρωπο που στέκεται σιωπηλός σε μια γωνιά του ναού, και μέσα από την καρδιά του, ψιθυρίζει: Κύριε, βοήθησέ με, γιατί δεν αντέχω άλλο.

Και αυτή η μικρή, ταπεινή, ειλικρινής προσευχή, μπορεί να έχει μεγαλύτερο πνευματικό βάθος, από πολλά λόγια, που λέγονται χωρίς συναίσθηση.

Ας θυμηθούμε, τον Τελώνη της ευαγγελικής παραβολής.

Δεν στάθηκε μέσα στον ναό, για να καυχηθεί για τις αρετές του.

Δεν απαρίθμησε, τα καλά του έργα.

Δεν σύγκρινε τον εαυτό του, με τους άλλους.

Χτύπησε το στήθος του και είπε: Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλ. (Λουκ. 18,13) Και αυτή, η ταπεινή κραυγή της ψυχής του, έγινε δεκτή από τον Θεό.

Γιατί εκείνος, δεν είχε πάει, απλώς με το σώμα του στον ναό.

Είχε φέρει, και την πληγωμένη καρδιά του.

Αδελφοί μου, Πόσες φορές, έχουμε βρεθεί στη Θεία Λειτουργία, και αντί να προσευχόμαστε, παρατηρούμε, ποιος μπήκε, ποιος βγήκε, ποιος φόρεσε, κάτι διαφορετικό, ποιος κοινώνησε, και ποιος δεν κοινώνησε; Πόσες φορές, αντί να εξετάσουμε, τη δική μας ζωή, γινόμαστε αυστηροί κριτές, της ζωής των άλλων; Πόσες φορές, φεύγουμε από την Εκκλησία, και πριν ακόμη, φτάσουμε στο σπίτι μας, αρχίζουμε τις κατακρίσεις, και τα παράπονα; Και τότε αναρωτιέμαι: Μήπως, πολλές φορές, έχουμε μάθει, να πηγαίνουμε στην Εκκλησία, αλλά δεν έχουμε μάθει ακόμη, να αφήνουμε την Εκκλησία να μπαίνει μέσα μας; Γιατί η Θεία Λειτουργία, δεν τελειώνει για την καρδιά μας, όταν ακούμε το «Δι’ εὐχῶν». Η ευλογία της, πρέπει να μας συνοδεύει, και έξω από τον ναό.

Στο σπίτι μας.

Στην οικογένειά μας.

Στην εργασία μας.

Στις σχέσεις μας.

Στον τρόπο, που μιλάμε στα παιδιά μας.

Στον τρόπο, που συμπεριφερόμαστε, στον σύζυγο ή στη σύζυγό μας.

Στον τρόπο, που αντιμετωπίζουμε, τον ηλικιωμένο, τον φτωχό, τον άρρωστο, και τον άνθρωπο, που έχει ανάγκη, από μια καλή κουβέντα.

Η πίστη μας, δεν δοκιμάζεται, μόνο μπροστά στο προσκυνητάρι.

Δοκιμάζεται, και μπροστά στον άνθρωπο, που μας δυσκολεύει.

Η αγάπη μας δεν φαίνεται, μόνο όταν ασπαζόμαστε, μια άγια εικόνα.

Φαίνεται, και όταν απλώνουμε, το χέρι μας σε εκείνον, που μας έχει στενοχωρήσει.

Η μετάνοιά μας, δεν φαίνεται, μόνο στα λόγια της προσευχής.

Φαίνεται, και όταν βρίσκουμε το θάρρος, να πούμε: Συγχώρεσέ με, έκανα λάθος.

Δεν αρκεί, να ανάβουμε το καντήλι μπροστά στις εικόνες, αν δεν προσπαθούμε, να κρατήσουμε αναμμένο, και το καντήλι της αγάπης, μέσα στην καρδιά μας.

Δεν αρκεί, να ακούμε τον λόγο του Θεού, αν δεν προσπαθούμε, να τον κάνουμε πράξη.

Δεν αρκεί, να ζητούμε το έλεος του Κυρίου, για τον εαυτό μας, αν εμείς αρνούμαστε, να δείξουμε έλεος στον αδελφό μας.

Ο ίδιος ο Χριστός μάς λέει: Ὁ λαὸς οὗτος τοῖς χείλεσί με τιμᾷ, ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ’ ἐμοῦ. (Ματθ. 15,8) Δηλαδή, ο λαός αυτός, Με τιμά με τα χείλη, αλλά η καρδιά του, βρίσκεται μακριά Μου.

Πόσο επίκαιρα, είναι αυτά τα λόγια.

Και πόσο ανάγκη έχουμε, να τα ακούσουμε όλοι μας, πρώτος κι εγώ.

Γιατί κανείς, δεν βρίσκεται έξω, από αυτόν τον πνευματικό αγώνα.

Ούτε ο ιερέας, ούτε ο ψάλτης, ούτε ο επίτροπος, ούτε ο άνθρωπος, που εκκλησιάζεται κάθε Κυριακή.

Όλοι έχουμε ανάγκη, από μετάνοια.

Όλοι έχουμε στιγμές, που η καρδιά μας ψυχραίνεται.

Όλοι έχουμε στιγμές, που η προσευχή μας γίνεται μηχανική.

Όλοι έχουμε ανάγκη, να επιστρέφουμε ξανά και ξανά στον Χριστό.

Και εδώ, βρίσκεται η ομορφιά της Εκκλησίας μας.

Δεν μας κλείνει την πόρτα, επειδή πέσαμε.

Δεν μας διώχνει, επειδή αμαρτήσαμε.

Δεν μας απορρίπτει, επειδή δυσκολευόμαστε να αλλάξουμε.

Μας καλεί να σηκωθούμε, να μετανοήσουμε, να εξομολογηθούμε, να συμφιλιωθούμε, και να συνεχίσουμε τον αγώνα μας. Ο Χριστός, δεν ζητά μια επίσκεψη στην Εκκλησία.

Ζητά μια ζωντανή σχέση μαζί Του.

Ζητά, να Του δώσουμε χώρο, στην καθημερινότητά μας. Να Τον θυμόμαστε, όταν όλα πηγαίνουν καλά, όχι μόνο, όταν έρχονται οι δυσκολίες. Να Τον αναζητούμε, όχι μόνο όταν έχουμε ανάγκη, από ένα θαύμα, αλλά και όταν έχουμε ανάγκη, να αλλάξει η καρδιά μας. Να Τον αγαπούμε, όχι μόνο με λόγια, αλλά με πράξεις.

Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, την επόμενη φορά, που θα ετοιμαστούμε, να πάμε στη Θεία Λειτουργία: Πηγαίνω, για να συναντήσω τον Χριστό, ή απλώς από συνήθεια; Είμαι πρόθυμος, να ακούσω τον λόγο Του, και να τον εφαρμόσω; Είμαι διατεθειμένος, να αφήσω πίσω μου, την κακία και τον εγωισμό; Έχω τη διάθεση, να συγχωρήσω; Θέλω πραγματικά, να αλλάξω; Και αν η απάντηση, σε κάποια από αυτά τα ερωτήματα, είναι αρνητική, ας μην απογοητευτούμε.

Ας κάνουμε, την αρχή.

Μπορεί σήμερα, να μην καταφέρνουμε να συγχωρήσουμε, αλλά μπορούμε, να προσευχηθούμε, να μας δώσει ο Θεός τη δύναμη.

Μπορεί σήμερα, ο νους μας να σκορπίζεται, αλλά μπορούμε, να προσπαθήσουμε να τον επιστρέψουμε, στην προσευχή.

Μπορεί σήμερα η καρδιά μας να είναι πληγωμένη, αλλά μπορούμε, να την προσφέρουμε στον Χριστό, χωρίς να κρύβουμε τον πόνο της.

Η πνευματική ζωή, δεν είναι ένας αγώνας, για να φανούμε, καλύτεροι από τους άλλους.

Είναι ένας αγώνας, για να γίνουμε, με τη Χάρη του Θεού, καλύτεροι, από τον χθεσινό μας εαυτό.

Αγαπημένοι μου, Τήν Κυριακή, όταν θα χτυπήσει η καμπάνα, ας μη βιαστούμε, μόνο να ετοιμάσουμε τα ρούχα μας.

Ας ετοιμάσουμε, και την καρδιά μας.

Ας αφήσουμε, για λίγο στην άκρη, τις φωνές του κόσμου.

Ας προσπαθήσουμε, να ησυχάσουμε τον νου μας.

Ας θυμηθούμε εκείνους, που έχουμε πληγώσει, και εκείνους, που μας έχουν πληγώσει.

Ας ζητήσουμε από τον Θεό, να μας χαρίσει πνεύμα ταπεινώσεως, υπομονής, αγάπης, και συγχωρήσεως.

Και όταν περάσουμε, την πόρτα του ναού, ας πούμε μέσα μας: Χριστέ μου, σήμερα δεν ήρθα, απλώς να ανάψω ένα κερί.

Ήρθα να Σου προσφέρω, την καρδιά μου.

Μια καρδιά κουρασμένη, πληγωμένη, αδύναμη, πολλές φορές σκληρή και εγωιστική.

Ήρθα με τις αμαρτίες μου, με τα λάθη μου, με τις αγωνίες μου, και με τις πληγές μου.

Δεν έχω, να Σου παρουσιάσω, κατορθώματα και μεγάλες αρετές.

Έχω, μόνο την ανάγκη μου, για το έλεός Σου.

Μάθε με, να συγχωρώ.

Μάθε με, να αγαπώ.

Μάθε με, να μη βλέπω, μόνο τα σφάλματα των άλλων, αλλά πρώτα τα δικά μου.

Μάθε με, να γίνομαι παρηγοριά, και όχι πληγή για τον συνάνθρωπό μου. Και, Κύριέ μου, όταν θα φύγω σήμερα, από τον ναό Σου, αξίωσέ με, να πάρω μαζί μου, λίγη περισσότερη αγάπη, λίγη περισσότερη ειρήνη, και λίγη περισσότερη ταπείνωση.

Αδελφοί μου, Μην πηγαίνουμε στην Εκκλησία, μόνο για να μας δει ο Θεός.

Εκείνος μας βλέπει παντού.

Ας πηγαίνουμε, για να μάθουμε εμείς, να βλέπουμε τον Θεό, μέσα στη ζωή μας.

Μη μετράμε, μόνο πόσα κεριά ανάψαμε, αλλά και πόσες καρδιές, προσπαθήσαμε να φωτίσουμε, με την καλοσύνη μας.

Μη μετράμε, μόνο πόσες φορές προσκυνήσαμε, αλλά και πόσες φορές, χαμηλώσαμε τον εγωισμό μας.

Μη μετράμε, μόνο πόσες προσευχές διαβάσαμε, αλλά και πόσες φορές, σταθήκαμε δίπλα στον άνθρωπο, που μας είχε ανάγκη.

Και πάνω απ’ όλα, ας μην ξεχνάμε, ότι η Εκκλησία, είναι η αγκαλιά του Χριστού, που μένει πάντοτε ανοιχτή, για κάθε άνθρωπο, που θέλει να επιστρέψει.

Ας μη φοβόμαστε, λοιπόν, να πάμε στον Χριστό, με την ψυχή μας, όπως είναι.

Εκείνος γνωρίζει, πώς να τη θεραπεύσει.

Γιατί δεν είναι αρκετό, να βρίσκεται το σώμα μας, μέσα στον ναό, όταν η καρδιά μας, αρνείται να ανοίξει στον Θεό.

Το αληθινό θαύμα αρχίζει, όταν δεν πηγαίνουμε, απλώς εμείς στην Εκκλησία, αλλά επιτρέπουμε στον Χριστό, να κατοικήσει μέσα μας.

Και τότε η Εκκλησία, παύει να είναι απλώς ένας τόπος, που επισκεπτόμαστε κάθε Κυριακή.

Γίνεται ζωή.

Γίνεται αγάπη.

Γίνεται συγχώρηση.

Γίνεται ελπίδα.

Γίνεται ο δρόμος, που μας οδηγεί, από το σκοτάδι, στο φως, από τον εγωισμό, στην ταπείνωση, και από την ανθρώπινη αδυναμία, στην αγκαλιά του Θεού.

Ας μη δίνουμε, λοιπόν, στον Χριστό, μόνο μια ώρα, από την Κυριακή μας. Ας Του προσφέρουμε μια θέση, μέσα στην καρδιά μας, κάθε ημέρα της ζωής μας.

Γιατί ο Χριστός, δεν θέλει απλώς να Τον επισκεπτόμαστε. Θέλει, να ζούμε μαζί Του. Με πατρική αγάπη, και πολλές ευχές, Πηγη: Πρωτοπρεσβύτερος π. Δημήτριος Αργύρης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους