Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι από εκείνα τα τυχερά πρωινά που βρίσκω θέση στο τρένο.

Βγάζω από την τσάντα μου ένα βιβλίο και χάνω την οπτική επαφή μου με το σύνολο.

Ακούω μια παιχνιδιάρικη φωνή να παρακαλεί ένα κορίτσι δίπλα μου να της κρατήσει τον καφέ, για να μπορέσει να βγάλει τη ζακέτα της.

Την δένει στα γρήγορα γύρω από τη μέση της, παίρνει πάλι τον καφέ της και χιλιοευχαριστεί την άγνωστη συνομίληκή της.

Φοράει τα μεγάλα ακουστικά της και πάει να σταθεί δίπλα στην πόρτα.

Στις επόμενες στάσεις το τρένο γεμίζει ασφυκτικά.

Μια κυρία μπαίνει στο βαγόνι κρατώντας από το χέρι ένα μικρό αγόρι.

Ξαφνικά την ακούω να φωνάζει σε εκείνο το κορίτσι με τον καφέ, τα ακουστικά και τη δεμένη μπλούζα. - Γιατί με κοιτάς έτσι; Υπάρχει κάποιο πρόβλημα; - Συγγνώμη; Τι εννοείτε; Δεν σας κοίταξα. - Ξέρεις πολύ καλά τι λέω! Με κοίταξες κάπως! Η κοπέλα δείχνει σαστισμένη. - Αυτό είναι πολύ παράξενο… μονολογεί.

Και η κυρία τής απαντάει πάλι με ένταση: - Ναι, είναι σίγουρα παράξενο! Υποθέτω πως αναφέρεται στο βλέμμα της.

Η νεαρή κοπέλα δε νομίζω να την είδε καν.

Ήταν πολύ πρωί, άκουγε τη μουσική της και καθόταν σε μια γωνίτσα.

Το βλέμμα της πιο εύκολα θα ταξίδευε, πάρα θα εστίαζε.

Όπως και να έχει, είναι ένας πολύ συχνός "διάλογος" που διαδραματίζεται σε ανθρώπους γύρω μου και πάντα προσπαθώ να καταλάβω από που πυροδοτείται και σε τί εξυπηρετεί.

Τα μάτια μας συχνά κοιτάνε κάπου, αλλά δεν βλέπουν εκείνο το "κάπου". Κουβαλάνε ένα κενό που βγαίνει από σκέψεις στιγμής.

Το νεαρό κορίτσι μπορεί να σκεφτόταν το αγόρι που της αρέσει, αλλά του αρέσει κάποια άλλη.

Μπορεί να ταξίδευε σε μια δύσκολη στιγμή της.

Μπορεί απλώς να προσπαθούσε να ισορροπήσει μέσα στην πρωινή της νύστα.

Ακόμα όμως κι αν το βλέμμα της υπονοούσε κάτι, δεν πειράζει.

Εμείς οι μεγαλύτεροι είμαστε εκείνοι που μπορούμε να μάθουμε στους νεότερους να κοιτάνε κατάματα. Ευθεία.

Όχι χαμηλά.

Χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Χωρίς φόβο.

Χωρίς ενοχές.

Εμείς οι μεγαλύτεροι είμαστε εκείνοι που χρειάζεται να τους αφήσουμε να εκφράζουν ελεύθερα τον εαυτό τους.

Να μην τους αναγκάζουμε να απολογούνται για τον τρόπο που κοιτάνε, που αναπνέουν, που υπάρχουν.

Εμείς οι γονείς των παιδιών μας αλλά και των άλλων παιδιών, χρειάζεται να φροντίσουμε να νιώθουν ασφαλή, όπου κι αν βρίσκονται.

Να τα διδάξουμε πως οφείλουν να σέβονται τους ανθρώπους που συναντούν.

Πως δε χρειάζεται να φτιάχνουν σενάρια στο κεφάλι τους και να δημιουργούν αιτίες καβγά.

Δε χρειάζεται να κρίνουν και να επιτίθονται.

Αρκεί να μάθουν να συνυπάρχουν.

Εκείνη η μητέρα του μικρού αγοριού σήμερα θύμωσε πολύ με ένα πολύ νεότερο της κορίτσι.

Ένα κορίτσι που δεν συνοδευόταν από τη δική του μαμά.

Κάποτε η ίδια μαμά θα ευχηθεί ο γιος της να βρει στη ζωή του ένα κορίτσι χαρούμενο κι ευγενικό, όπως αυτό που σήμερα την κοίταξε.

Ένα κορίτσι που δεν μπήκε σε αντιπαράθεση μαζί της και απλώς συνέχισε τον δρόμο του.

Κι εγώ σήμερα θα ευχηθώ στα μικρά ή μεγαλύτερα παιδιά μας να συναντούν ανθρώπους που μπορούν να διαχειριστούν τον εσωτερικό θυμό τους και τα πληγωμένα κομμάτια τους. Γιατί τελικά, ένα ξένο βλέμμα μπορεί να γίνει ένας πολύ προσωπικός καθρέφτης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους