Δεν συνηθίζω να γράφω δημόσια για την Αναστασία. Χθες όμως συνέβη κάτι που με έκανε να σκεφτώ πόσο έχει προχωρήσει και πόσα έχει καταφέρει. Σκέφτομαι καμιά φορά τη διαδρομή της. Ήρθε στην Ελλάδα...
Δεν συνηθίζω να γράφω δημόσια για την Αναστασία. Χθες όμως συνέβη κάτι που με έκανε να σκεφτώ πόσο έχει προχωρήσει και πόσα έχει καταφέρει.
Σκέφτομαι καμιά φορά τη διαδρομή της.
Ήρθε στην Ελλάδα χωρίς να ξέρει τη γλώσσα, την έμαθε, πάλεψε και σήμερα είναι ειδικευόμενη γιατρός Ακτινολογίας σε δημόσιο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης.
Και μόνο αυτό, αν το σκεφτεί κανείς, δεν είναι λίγο.
Χθες, συζητώντας μαζί της ένα περιστατικό, αντιλήφθηκε αμέσως τι συμβαίνει και με βοήθησε πολύ με την ιατρική της άποψη.
Για κάποιον άλλο μπορεί να ήταν μια απλή στιγμή.
Για μένα ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησα πόσο έχει εξελιχθεί.
Πόσα έχει μάθει.
Πόσο κόπο έχει ρίξει για να φτάσει εδώ. Η Αναστασία είναι ένας από εκείνους τους ανθρώπους που δουλεύουν σιωπηλά για το ΕΣΥ.
Χωρίς μεγάλα λόγια.
Με τις εφημερίες τους, τις γνώσεις τους και την καθημερινή τους παρουσία δίπλα στους ασθενείς.
Δεν ξέρω αν της το λέω όσο συχνά θα έπρεπε, αλλά είμαι πραγματικά περήφανος για εκείνη. Αναστασία μου, εύγε!
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους