Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο φασισμός δεν φυτρώνει στο κενό Η κρίση, η κουλτούρα της βίας και η εγκατάλειψη της συλλογικότητας στρώνουν τον δρόμο.

Όταν η οργή δεν βρίσκει κοινωνική διέξοδο, αναζητά θύματα.

Αυξάνονται οι δημόσιες παρουσίες του θηρίου!!! Περιστατικά όπως η επίθεση με μαχαίρι σε νεαρό αντιφασίστα στην Ελευσίνα χτυπούν το καμπανάκι.

Δεν πρόκειται μόνο για την Ελλάδα.

Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ακροδεξιά κόμματα κερδίζουν έδαφος, ενώ η πολιτική συμμετοχή και η εμπιστοσύνη στους θεσμούς δοκιμάζονται.

Έρευνες συνδέουν την οικονομική ανασφάλεια με την απογοήτευση από την πολιτική και την αυξημένη δεκτικότητα σε λαϊκιστικές, ξενοφοβικές απαντήσεις.

Πρόσφατη συγκριτική μελέτη για τις ευρωεκλογές του 2024 εντόπισε αυξημένη στήριξη της Ακροδεξιάς στους νεότερους ψηφοφόρους σε σύγκριση με τους μεγαλύτερους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι νέοι αποτελούν ένα ενιαίο πολιτικό σώμα.

Η κρίση δεν γεννά αυτόματα τον φασισμό.

Δημιουργεί, όμως, το έδαφος πάνω στο οποίο μπορεί να φυτρώσει.

Όταν η εργασία δεν εξασφαλίζει αξιοπρεπή ζωή, η στέγη γίνεται άπιαστο όνειρο και το μέλλον μοιάζει κλειδωμένο, η οργή συσσωρεύεται.

Το κρίσιμο είναι ποιος θα της δώσει κατεύθυνση.

Αν απουσιάζουν πειστικές πολιτικές δυνάμεις που να συνδέουν τα ατομικά αδιέξοδα με τις κοινωνικές τους αιτίες, η οργή μπορεί να στραφεί προς τον μετανάστη, τον διαφορετικό, τον πιο αδύναμο.

Αντί για σύγκρουση με τις ανισότητες και την εκμετάλλευση, προσφέρεται η εύκολη λύση του αποδιοπομπαίου τράγου.

Οι επιχειρήσεις αξιοποιούν συχνά την ευάλωτη θέση μεταναστών ως πηγή φτηνής εργασίας.

Ύστερα, οι ‘κολασμένοι της γης’ παρουσιάζονται από τους εκμεταλλευτές τους, ως απειλή για τους γηγενείς εργαζόμενους.

Έτσι, οι από κάτω καλούνται να πολεμήσουν μεταξύ τους, ενώ οι αιτίες της ανασφάλειάς τους μένουν στο απυρόβλητο.

Υπάρχει, όμως, και κάτι βαθύτερο: ο πολιτισμός που προσφέρουμε στους νέους.

Όχι ο πολιτισμός ως τέχνη και δημιουργία, αλλά σαν καθημερινό πρότυπο που διαπερνά τις εικόνες, τις διαφημίσεις, τα παιχνίδια, τις ταινίες, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τον δημόσιο λόγο.

Ο ήρωας που επιβάλλεται με τη βία.

Ο δυνατός που δεν λογοδοτεί.

Ο αντίπαλος που δεν χρειάζεται να πειστεί, αλλά να εξοντωθεί.

Η επιτυχία που μετριέται με την κυριαρχία και την ταπείνωση του άλλου.

Ασφαλώς, μια ταινία δράσης δεν κάνει κάποιον φασίστα.

Ούτε οι νέοι είναι παθητικοί δέκτες όσων βλέπουν.

Όταν, όμως, η βία επαναλαμβάνεται ως θέαμα και η επιβολή ως απόδειξη δύναμης, ενώ η αλληλεγγύη και η συλλογική προσπάθεια απουσιάζουν ή γελοιοποιούνται, διαμορφώνεται ένα επικίνδυνο αξιακό περιβάλλον.

Η βία παύει να φαίνεται ως αποτυχία και αρχίζει να εμφανίζεται ως λύση.

Εδώ συναντάμε το ήθος «η πάρτη μου». Ένα σύστημα που εξυμνεί τον ανταγωνισμό, την ατομική επικράτηση και το κέρδος με κάθε τίμημα εκπαιδεύει τους ανθρώπους να βλέπουν τους άλλους ως εμπόδια.

Ο φασισμός προσφέρει αυτή τη νοοτροπία σε πολιτική συσκευασία: ισχυρός αρχηγός, πειθαρχία, εχθροί, τιμωρία.

Υπόσχεται στον ανασφαλή νέο ότι μπορεί να νιώσει ισχυρός, αρκεί να βρεθεί κάποιος πιο αδύναμος από εκείνον.

Και όταν η Ιστορία διδάσκεται ως ξερή αποστήθιση, όταν ξεχνιούνται τα εγκλήματα του ναζισμού, οι διώξεις, τα στρατόπεδα και η αντίσταση των λαών, το τέρας αποκτά χώρο να επιστρέψει με νέα περιβολή.

Η ιστορική άγνοια δεν είναι η μοναδική αιτία.

Είναι, όμως, ένα από τα παράθυρα από τα οποία περνά η παραχάραξη.

Δεν αρκεί, λοιπόν, να κατηγορούμε τους νέους.

Η επιλογή της βίας έχει ευθύνη, αλλά η ευθύνη δεν εξαντλείται στο άτομο.

Βαρύνει και μια κοινωνία που αφήνει τους νέους χωρίς προοπτική, τους προσφέρει την κυριαρχία ως ιδανικό και κατόπιν απορεί όταν κάποιοι γοητεύονται από τον αυταρχισμό.

Χρειαζόμαστε ουσιαστική ιστορική παιδεία, πρόσβαση στην τέχνη, στον αθλητισμό και στη δημιουργία, χώρους πραγματικής συμμετοχής, δημόσια σχολεία που καλλιεργούν την κριτική σκέψη και μια πολιτική που δίνει περιεχόμενο στην ισότητα.

Χρειαζόμαστε συλλογικούς αγώνες για εργασία, στέγη, υγεία και αξιοπρέπεια.

Όχι για να επιβληθεί ο ένας στον άλλον, αλλά για να πάψουν οι άνθρωποι να ζουν ο καθένας μόνος απέναντι σε όλους.

Το δίλημμα δεν είναι ανάμεσα στην οργή και στην ηρεμία.

Είναι ανάμεσα στην οργή που διεκδικεί κοινωνική αλλαγή και στην οργή που αναζητά θύματα.

Ο φασισμός υπόσχεται δύναμη πάνω στους άλλους.

Η δημοκρατία και η αλληλεγγύη πρέπει να προσφέρουν δύναμη μαζί με τους άλλους.

Αν δεν ανοίξουμε αυτόν τον δρόμο, κάποιος θα σπεύσει να καλύψει το κενό με μίσος, αποκλεισμό και βία. ΦΑΙΑΚΙΑ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους