✊️Για τις διαδηλώσεις στις 6 και 7 Οκτώβρη και το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα Αν θυμηθούμε την πολύ πρόσφατη ιστορία, από το 2016 και έπειτα, καταφθάνουν συνεχώς στη χώρα μας αξιωματούχοι των φονιάδων...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η επιλογή αυτή της ξενόδουλης αστικής τάξης και των κυβερνήσεων αυτού του τόπου δεν είναι τυχαία.

Από τη μια μεριά, με αυτή την επιλογή αυτή η ελληνική κυβέρνηση δίνει συνεχώς τα διαπιστευτήρια της ως καλού υπηρέτη ξένων αφεντάδων παραδίδοντας γη και ύδωρ, κόντρα στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του λαού.

Από την άλλη, προσδένει ακόμα περισσότερο την χώρα και βασικά τον λαό της στο πολεμικό άρμα των ιμπεριαλιστών εν μέσω πολεμικών επιχειρήσεων ενάντια σε κράτη και λαούς που υπερασπίζονται την εθνική κυριαρχία τους.

Φέτος, η επιλογή των ΗΠΑ να στείλουν τον Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, στην Αθήνα τις ημέρες συμπλήρωσης των 3 ετών από την ηρωική αντεπίθεση της «Πλημμύρας Αλ – Άκσα» των οργανώσεων της Παλαιστινιακής αντίστασης ενάντια στο γενοκτονικό σιωνιστικό μόρφωμα δεν ήταν διόλου τυχαία.

Όπως τυχαία δεν ήταν και η ομιλία στην Πνύκα ανήμερα της 7ης Οκτωβρίου όπου συμβολικά και ουσιαστικά μίλησε για ανωτερότητα του δυτικού πολιτισμού, καλώντας σε συσπείρωση για την προστασία και διαφύλαξη του, χρησιμοποιώντας ακόμη και ανιστόριτες αναλογίες όπως τους περσικούς πολέμους.

Για ποιον πολιτισμό μιλάνε οι Αμερικάνοι; Για τον πολιτισμό του πολέμου και της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης.

Το αφήγημα του ενιαίου δυτικού πολιτισμού χρησιμοποιείται από τους ιμπεριαλιστές για να υποδουλώνουν τους λαούς και να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους.

Ο ελληνικός λαός γνωρίζει καλά τον ρόλο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στη χούντα του 1967, στην επιβολή δικτατοριών, στη στήριξη σύγχρονων ναζιστικών-φασιστικών μορφωμάτων και του γενοκτονικού «Ισραήλ». Γνωρίζει επίσης ότι η εξάρτηση από τον ευρωπαϊκό και αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, μέσω ΔΝΤ και Μνημονίων, τον έχει οδηγήσει στην οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση.

Η ακροδεξιά και τα φασιστικά μορφώματα επιχειρούν να αποπροσανατολίσουν τον λαό από τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων του, υπηρετώντας το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο και αδιαφορώντας για την πραγματική ευημερία του.

Από την άλλη, το λεγόμενο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στη χώρα βρίσκεται σε σοβαρή πτώση.

Δεν μπορεί να πείσει, δεν μπορεί να εμπνεύσει τον λαό μας να παλέψει για τα συμφέροντα του, συμφέροντα τα οποία ταυτίζονται με τα συμφέροντα των λαών που μέσω των οργανώσεων τους αντιστέκονται έμπρακτα, με το όπλο στο χέρι, ενάντια στους Αμερικάνους, στους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές και στους συνεργάτες τους (καθεστώς Κιέβου, σιωνιστές). Η διαδήλωση στις 6 Οκτωβρίου είναι χαρακτηριστική αυτής της κατάστασης.

Η πολιτική μας θέση, από την έναρξη της Ρωσο – ΝΑΤΟϊκής σύγκρουσης με επίκεντρο την Ουκρανία το 2022 αλλά και με την έναρξη της ένοπλης δίκαιης αντεπίθεσης των παλαιστινιακών οργανώσεων το 2023, ήταν και παραμένει η ενιαία αντιμετώπιση του φαινομένου με βασικό αίτημα την ήττα του ΝΑΤΟ σε όλα τα μέτωπα.

Αντιλαμβανόμαστε τα διάφορα πολεμικά μέτωπα που έχουν ανοίξει με ευθύνη τους οι ιμπεριαλιστές (ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ε.Ε) ως κομμάτια της ίδιας πολιτικής, της πολιτικής της έμπρακτης αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας των κρατών που δεν υποτάσσονται στα συμφέροντα τους.

Στόχος αυτής της πολιτικής είναι και η Ελλάδα, που αν ο λαός της αποφασίσει να καθορίσει την τύχη του αυτόνομα θα λάβει την ίδια απάντηση ενώ στο σήμερα, με την αστική τάξη και το πολιτικό προσωπικό που κυβερνά ή αντιπολιτεύεται η εξάρτηση σε οικονομικό, πολιτικό, στρατιωτικό και διπλωματικό επίπεδο βαθαίνει όλο και περισσότερο καθιστώντας μεταξύ άλλων την χώρα σε στόχο αντιποίνων σε μια μελλοντική γενικευμένη σύγκρουση.

Πάνω σε αυτή τη λογική της σύνδεσης των εγχώριων ζητημάτων με τα διεθνή, ιδανικά για εμάς θα έπρεπε να υπάρχει μια ενιαία και μαζική διαδήλωση στις 7 Οκτωβρίου.

Εντούτοις, γνωρίζοντας την τοποθέτηση των περισσότερων οργανώσεων σχετικά με την 7η Οκτωβρίου, δηλαδή ότι δεν παίρνουν ξεκάθαρη θέση υπέρ των ένοπλων οργανώσεων του παλαιστινιακού, λιβανέζικου, υεμενίτικου λαού, γνωρίζοντας ότι το ΚΚΕ επιλέγει να διαχωρίζει τη θέση του και να μην επιδιώκει την κοινή δράση ως αποτέλεσμα της πολιτικής του γραμμής για πολλαπλά εγχώρια και διεθνή ζητήματα και γνωρίζοντας ότι άλλες οργανώσεις (ΣΕΚ, ΛΑΕ/ΑΡΑΣ) επιλέγουν συνειδητά εδώ και χρόνια να απέχουν από την σύγκρουση με τον πυρήνα της αντίληψης που χαρακτηρίζει τις λεγόμενες ίσες αποστάσεις, δηλαδή την μη υπεράσπιση των οργανώσεων των λαών που αντιστέκονται ένοπλα στον ιμπεριαλισμό καλώντας πάντα σε διαφορετική μέρα από την 7η Οκτωβρίου, που αποτελεί ημέρα σταθμό και αναβάθμισης της έμπρακτης αντίστασης, επιλέξαμε να προτείνουμε την 6η Οκτωβρίου ως ημέρα κεντρικής κινητοποίησης και την 7η Οκτώβρη ως ημέρα συγκέντρωσης στην Πρεσβεία των Σιωνιστών.

Όμως θεωρούμε σημαντικό να τονιστεί ότι η αδυναμία κοινής δράσης και η αδύναμη πολιτική γραμμή στο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα είναι αυτά τα οποία οδηγούν σε μεσοβέζικες λύσεις, μη ολοκληρωμένες πολιτικά και μη παραγωγικές ουσιαστικά για τον ελληνικό λαό.

Φυσικά, πάνω σε αυτά τα ζητήματα λαμβάνουμε ακέραια την πολιτική ευθύνη που μας αναλογεί.

Καθώς παρόλο που, έχουμε λάβει πολλαπλές αντιιμπεριαλιστικές πρωτοβουλίες ως ΜΛΑ «Ηλέκτρα Αποστόλου» και μέσω του σχήματος «Οργανώσεις για την ήττα του ΝΑΤΟ» με ξεκάθαρη πολιτική γραμμή και με συνεχή προσπάθεια για κοινή δράση, εντούτοις δεν έχουμε καταφέρει να διαμορφώσουμε τους αντίστοιχους πολιτικούς και οργανωτικούς όρους ώστε να εκφραστούν τα αισθήματα και οι ανάγκες του ελληνικού λαού.

Η 7η Οκτωβρίου αποτελεί για εμάς μια ημέρα όπου οι οργανώσεις του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος οφείλουν να βγαίνουν στον δρόμο, μια ημέρα σύνδεσης του εγχώριου με το διεθνές, μια ημέρα όπου υπερασπιζόμαστε τους λαούς που αγωνίζονται μέσω των οργανώσεών τους, μια ημέρα όπου αναγνωρίζεται η πάλη για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας κόντρα στους φιλοπόλεμους ιμπεριαλιστές, μια ημέρα όπου αναγνωρίζεται το δικαίωμα των λαών να επιλέγουν τις κυβερνήσεις τους και να αντιστέκονται στην γενοκτονία, τις κυρώσεις και τη φτωχοποίηση για τα συμφέροντα του ξένου κεφαλαίου.

Επί του πεδίου Στις 6 Οκτωβρίου επιλέξαμε να στηρίξουμε το μπλοκ των «Οργανώσεων και συλλογικοτήτων για την ήττα του ΝΑΤΟ» και το μετωπικό πανό των οργανώσεων που από κοινού καλέσαμε την διαδήλωση.

Η διαδήλωση βρέθηκε μπροστά σε φραγμό από αστυνομικές κατασταλτικές δυνάμεις, δίπλα στη Βουλή, απαγορεύοντας την διέλευση μας προς την πρεσβεία των ΗΠΑ και του «Ισραήλ». Τα μπλοκ της διαδήλωσης παρέμειναν εκεί φωνάζοντας συνθήματα και έπειτα γύρισαν πίσω στην Ομόνοια.

Στις 7 Οκτωβρίου η συγκέντρωση μπροστά στην Πρεσβεία των σιωνιστών και η επακόλουθη διαδήλωση στηρίχθηκε από ελάχιστες πολιτικές δυνάμεις.

Ωστόσο εκτιμούμε ως θετική και απαραίτητη την παρουσία στο δρόμο εκείνη την ημέρα για τους λόγους που εξηγήθηκαν παραπάνω.

Επιπλέον, θεωρούμε ότι άφησαν ένα θετικό πολιτικό στίγμα για το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα.

Η διαδήλωση ήταν ασφυκτικά επιτηρούμενη από τις αστυνομικές δυνάμεις, τόσο με ελέγχους στο μετρό της Πανόρμου όσο και στην Πρεσβεία. Ως ΜΛΑ «Ηλέκτρα Αποστόλου» στηρίξαμε το μπλοκ των «Οργανώσεων και συλλογικοτήτων για την ήττα του ΝΑΤΟ» και η διαδήλωση, παρόλο που δεν έσπασε τυπικά την απαγόρευση, ήταν ένα αγκάθι στην κυβέρνηση και την εξωτερική πολιτική της, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τις δηλώσεις δια στόματος του Άδωνι Γεωργιάδη.

Η συγκεκριμένη κατάσταση του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος απαιτεί, μεταξύ άλλων, ορισμένες πολιτικές αποφάσεις και κατευθύνσεις: 1. Επαναθεμελίωση ενός συνεκτικού οργανωτικά και αναβαθμισμένου πολιτικά αντιφασιστικού – αντιιμπεριαλιστικού πόλου που να στηρίζει την ήττα του ΝΑΤΟ σε όλα τα Μέτωπα , ως κόμβος παραγωγής γεγονότων σε αντιιμπεριαλιστική – αντινατοϊκή- διεθνιστική πολιτική κατεύθυνση 2. Ενδυνάμωση της διαδικασίας συγκρότησης Κοινωνικού – Πολιτικού μετώπου για την ανεξαρτησία και τη λαοκρατία μέσω της ενίσχυσης του Μετώπου Λαϊκού Αγώνα Ηλέκτρα Αποστόλου συνεπή αντιφασιστική - αντιιμπεριαλιστική δύναμη, το οποίο είναι κύτταρο της διαδικασίας δημιουργίας κοινωνικού - πολιτικού μετώπου, που μπορεί να προκαλεί μετωπικές δικτυώσεις και συγκροτήσεις προωθώντας την γραμμή της ήττας του ΝΑΤΟ σε όλα τα Μέτωπα. 3. Ενδυνάμωση της λήψης κοινών πρωτοβουλιών ανάμεσα σε όλες τις δυνάμεις με αναφορά στο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα γενικά και πολιτική οργανωτική ενοποίηση ριζοσπαστικών πολιτικών δυνάμεων και σχεδιασμών σε ενιαία πολιτική – οργανωτική διάταξη για γεγονότα με αντίστοιχη πολιτική εμβέλεια με την επίσκεψη Ρούμπιο. Μέτωπο Λαϊκού Αγώνα «Ηλέκτρα Αποστόλου»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους