Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες πέρασα από ένα πρωινάδικο στην Βούλα να πάρω το πρωινό μου σε κουτί για να το φάω σπίτι μου.

Αναμένοντας, βλέπω στο τραπέζι έξω δύο λαχταριστές μαύρες φέτες ψωμί που είχαν περισσέψει από κάποιον που έτρωγε.

Σε λίγο θα ερχόταν η κυρία να μαζέψει το πιάτο κι εκτός απροόπτου να τις πετάξει.

Πολύ συχνά ταϊζω τα περιστέρια και τα σπουργίτια στον Άη Γιάννη, την κεντρική πλατεία της Βούλας. «Ψωμί δεν πρέπει να πετιέται.

Άνθρωποι επέζησαν με ψωμί στην Κατοχή», έλεγε πάντα ο μπαμπάς μου.

Όταν τους πετάω τα ψωμιά γίνεται χαμός.

Σπουργίτια και περιστέρια έρχονται από παντού να τσιμπήσουν.

Η πιο μεγάλη πλάκα είναι να βλέπεις τα σπουργιτάκια πόσο ευέλικτα και γρήγορα είναι και πόσο εύκολα τσιμπάνε το ψωμί κυριολεκτικά μέσα από το στόμα των περιστεριών.

Παλιά θα κώλωνα να ζητήσω τις φέτες ψωμί από την κυρία.

Όχι πια.

Έχω φάει πολύ πόνο με όλα αυτά όλα αυτά τα χρόνια. «Μπορώ να πάρω τις δύο φέτες ψωμί για να ταϊσω τα περιστέρια στην πλατεία?» «Αρκεί να μην τα ταϊσετε εδώ μπροστά στο μαγαζί γιατί γίνεται χαμός» και μου χαμογελάει.

Τα προλαβαίνω την τελευταία στιγμή από την κυρία που καθάριζε τα τραπέζια, τα βάζω στην θέση του συνοδηγού και σε λίγο τα έτρωγαν τα πουλάκια στην πλατεία.

Γιατί να πάμε χαμένα; «Πάντα έχεις και άλλη επιλογή», λέει ο φίλος μου ο ΠΑΝΑΓΗΣ ΜΕΤΑΞΑΤΟΣ στο εξαιρετικό βιβλίο του ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΣΟΥ. Στο ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΚΕΨΗΣ που ξεκινάω 5 Νοεμβρίου θα ασχοληθούμε δύο εβδομάδες με την τέχνη της επιλογής. Εννοείται θα είναι κι η χθεσινή ιστορία μέσα…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους