Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μαθαίνεις το πρωί για τη 17χρονη στην Αλεξανδρούπολη. Μια κοπέλα έπεσε από τη γέφυρα της περιφερειακής.

Ξερά, σαν είδηση.

Και κάπου εκεί παγώνεις.

Γιατί το έργο το έχεις ξαναδεί, το ζεις κάθε μέρα και ξέρεις ακριβώς τι θα ακολουθήσει.

Τώρα θα αρχίσει το γνωστό πανηγύρι.

Οι τηλεοράσεις θα ψάχνουν «αποκλειστικά», οι περίεργοι στα σόσιαλ θα κάνουν αναλύσεις από τον καναπέ τους, και οι αρχές θα βγάλουν ένα χαρτί με σφραγίδα για να κλείσει ο φάκελος.

Μια γραφειοκρατία του θανάτου που απλά καταγράφει απώλειες.

Κανένας δεν θα ρωτήσει τι τράβαγε αυτό το παιδί, τι σκοτάδι είχε στο κεφάλι του, τι έβλεπε γύρω του κάθε μέρα για να φτάσει να πηδήξει στο κενό.

Κι εμείς; Εμείς συνεχίζουμε τις ζωές μας.

Θα πούμε «κρίμα το κορίτσι», θα κουνήσουμε το κεφάλι και μετά θα πάμε για καφέ.

Αυτή είναι η αλήθεια, όσο σκληρή κι αν ακούγεται.

Έχουμε συνηθίσει τη φρίκη, έχει γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς μας.

Κοιτάμε μόνο την πάρτη μας, κλειδωνόμαστε στα διαμερίσματά μας και αφήνουμε τους διπλανούς μας να βουλιάζουν.

Μόνο που όταν χάνεται ένα παιδί 17 χρονών, δεν φταίει η κακιά η ώρα.

Φταίει αυτός ο σάπιος, κυνικός κόσμος που φτιάξαμε.

Ένας κόσμος που δεν συγχωρεί την ευαισθησία και δεν δίνει καμία διέξοδο.

Αν δεν μπορούμε να κρατήσουμε ζωντανά τα ίδια μας τα παιδιά, τότε είμαστε όλοι αποτυχημένοι. Και η σιωπή μας, όσο κι αν προσπαθούμε να την δικαιολογήσουμε, είναι απλά συνενοχή. Τίποτα λιγότερο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους