Του Αντώνη Αντωνάκου Λούμπεν εικόνες ξεβράζονται στις ακτές των ψηφιακών οικονομιών του σημειοκαπιταλισμού. Ένα τερατώδες απόθεμα άμισθης εργασίας, παθιασμένης αφοσίωσης, συστημικής και σωματικής...
Του Αντώνη Αντωνάκου Λούμπεν εικόνες ξεβράζονται στις ακτές των ψηφιακών οικονομιών του σημειοκαπιταλισμού.
Ένα τερατώδες απόθεμα άμισθης εργασίας, παθιασμένης αφοσίωσης, συστημικής και σωματικής βίας, γοητείας και υστερικής διασκέδασης, λειτουργεί ως καύσιμο κίνησης της δυστοπίας.
Η τέχνη έρχεται πάλι να δώσει την πληροφορία, μία πληροφορία φορτισμένη πιά με την επαναστατική διαύγεια που προσφέρει η παρατήρηση του ιστορικού γίγνεσθαι.
Οι σκλάβοι αλλάζουν χέρια, σκυλοπνίγονται, σηκώνουν κεφάλι, εκτελούνται, διαμελίζονται, ελπίζουν.
Οι σκλάβοι είναι το καύσιμο κίνησης του πλοίου.
Στο έργο Το Πλοίο Των Σκλάβων, o W.Turner παρουσιάζει ένα πραγματικό γεγονός.
Όταν ένας καπετάνιος ανακάλυψε ότι η ασφάλεια καλύπτει μόνο τους σκλάβους που χάθηκαν στη θάλασσα και όχι τους ετοιμοθάνατους ή τους αρρώστους του πλοίου, έδωσε εντολή όλοι οι ετοιμοθάνατοι και ασθενείς δούλοι να πεταχτούν στη θάλασσα.
Ο πίνακας του Turner απαθανατίζει τη στιγμή κατά την οποία οι σκλάβοι βυθίζονται στο νερό.
Στο έργο η γραμμή του ορίζοντα-από όσο μπορεί κανείς να διακρίνει-έχει κλίση, καμπυλώνει και ταράσσεται.
Ο παρατηρητής χάνει τη σταθερή του θέση, δεν υπάρχουν πια παράλληλες πού να συγκλίνουν στο ένα και μοναδικό σημείο φυγής.
Ο ήλιος στο κέντρο του έργου πολλαπλασιάζεται στις αντανακλάσεις του.
Ο θεατής είναι ταραγμένος, εκτοπισμένος, στη θέα των σκλάβων βλέπει τον εαυτό του.
Εκείνοι όχι απλά βυθίζονται αλλά τα κορμιά τους διασπώνται, τα εντόσθια τους καταβροχθίζονται από καρχαρίες, γυμνές μορφές αναδύονται κάτω από την επιφάνεια του νερού.
Με την εμφάνιση των αποτελεσμάτων της αποικιοκρατίας και της δουλείας η γραμμική προοπτική-η κεντρική άποψη, η θέση της κυριαρχίας του ελέγχου και της υποκειμενοποίησης-εγκαταλείπεται και αρχίζει να πέφτει και να γκρεμίζεται παίρνοντας μαζί της την αντίληψη ότι ο χώρος και ο χρόνος είναι συστημικές κατασκευές.
Η ιδέα περί ενός υπολογίσιμου και προβλέψιμου μέλλοντος αποκαλύπτει μία δολοφονική πλευρά, μέσω μιας ασφάλειας εμπνέεται την εν ψυχρώ δολοφονία για να αποτρέψει την οικονομική ζημία. Ο χώρος διασπάται στο χάος πάνω στην ταραχώδη και ύπουλη επιφάνεια μιας απρόβλεπτης θάλασσας.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους