Ένας χρόνος από το θάνατο του Διονύση Σαββόπουλου Συμπληρώθηκε ένας χρόνος από το θάνατο του Διονύση Σαββόπουλου και διάφοροι αριστεροί συναισθηματίες θυμήθηκαν τον “δικό τους Νιόνιο”. Προσωπικά, η...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μεγάλωσα με Σαββόπουλο. “Δημοσθένους λόγος”, “Βρώμικο ψωμί”, “Μπάλος”, “Το φορτηγό”. Ώρες ακρόασης! Ατέλειωτες ατομικές νυχτερινές ραψωδίες ακρόασης.

Τι συγκίνηση θεέ μου! Μεγάλωσα με Σαββόπουλο, σημαίνει ότι ωρίμασα με Σαββόπουλο από τα 16 μου, στα 20 μου, στα 30ντα μου.

Πόσα του οφείλω!! Για αυτό το λόγο, τον δολοφόνησα αδίστακτα! Χωρίς έλεος! Δεν ακούω πλέον οτιδήποτε από το μουσικό του έργο.

Το οτιδήποτε! Γιατί; Γιατί έπρεπε να διασώσω τον εαυτό μου και τους γύρω μου! Αρχικά, άρχισε να μου δημιουργεί απέχθεια με τη νεοορθόδοξη στροφή, κάπου τέλη δεκαετίας 1970, αρχές της δεκαετίας του 1980 -δεν θυμάμαι ακριβώς, ούτε με ενδιαφέρει πλέον, βαριέμαι.

Μετά ήρθε ο φοβερός εθνικισμός του που προετοίμαζε τη στροφή του και την ένταξή του στη Δεξιά.

Αααα, τα “Τραπεζάκια έξω” -η κήρυξη πολέμου σε ότι πίστευα και αγάπησα. “Των Ελλήνων οι κοινότητες κάνουν άλλους Γαλαξίες”. Εμετός.

Το πρόβλημα δεν ήταν ότι έγινε ένας θρησκευόμενος δεξιός.

Το προπαγάνδιζε κιόλας με επιθετικό τρόπο.

Έγινε ιεροκήρυκας του συντηρητισμού μέσω των δίσκων του.

Δεν ακουγόταν από το έως τότε κοινό του γιατί τους έφτυνε κατά πρόσωπο, στιχουργικά και μουσικά.

Οπότε, διαγραφή. Cancel! Αδίστακτα! Έτσι προχωράμε ως άνθρωποι.

Όχι με επίπλαστες “συνθέσεις” των μίζερων, μεσοβέζων κυριλέ μικροαστών.

Αλλά με ασυνέχειες, διαγραφές, ρίξεις, ριζικές αναδιαρθρώσεις.

Τι ήταν τελικά ο Σαββόπουλος; Ένας μέτριος τραγουδοποιός, που εκτοξεύθηκε χάρις στην ιστορική περίοδο που έζησε και δημιούργησε ότι άξιζε από το έργο του.

Ταυτίστηκε μ’ ένα αριστερό και ανατρεπτικό ρεύμα μιας συγκεκριμένης εποχής -’60, ’70. Οι δημιουργίες του είναι χρονικά εντοπισμένες, αγκυροβολημένες σε αυτές τις δυο δεκαετίες.

Έξω από αυτό το χρονικό πλαίσιο, οι δημιουργίες του ακούγονται παράταιρες, ξεπερασμένες, παλαιολιθικές, μια “άλλης εποχής”. Όταν αποχώρησε από αυτό το αριστερό και ανατρεπτικό ρεύμα, ότι δημιούργησε ήταν ασήμαντο, μικρό, ευτελές.

Υπάρχουν δυο Σαββόπουλοι πλέον ως ιστορική ανάμνηση: ο ένας παλιατζούρα, ανάμνηση γερόντων για να ενθυμούνται τα νιάτα τους, ο έτερος απλώς δεν ακούγεται. Απόδειξη; Τι ακούγεται σήμερα περισσότερο στα ραδιόφωνα από Σαββόπουλο; Το “Όταν θα πας κυρά μου στο παζάρι” και το “Ο κόκορας ξυπνάει”. Δηλαδή, παιδικά τραγουδάκια σε παιδικούς σταθμούς.

Και δυο-τρεις μελοδραματικές ύστερες σαχλαμάρες.

Οτιδήποτε άλλο από το νεανικό μουσικό έργο του δεν ακούγεται πλέον.

Είναι μπαγιάτικο.

Όλοι οι δημιουργοί είναι παιδιά της εποχής τους, χωρίς αμφιβολία.

Και ο Χατζιδάκις και ο Θεοδωράκης και ο Μικρούτσικος και ο Μάνος Λοΐζος.

Γιατί αυτοί ακούγονται ακόμα και σήμερα, παρ’ ότι και αυτοί ως παιδιά της εποχής τους έχουν κάτι το “μπαγιάτικο”; Η δική μου απάντηση: γιατί ήταν έντεχνοι, είχαν μια μουσική και στιχουργική βεντάλια που αγκάλιαζε πολλές και ποικίλες πλευρές τόσο καλλιτεχνικές όσο και βιωματικές. Ο Σαββόπουλος, αντίθετα, ήταν στενά συνδεδεμένος με πολύ συγκεκριμένη κοινωνική και καλλιτεχνική αμφισβήτηση, της δεκαετίας του 1960, αρχές-μέσες δεκαετίας 1970.

Όταν ξεκόπηκε από αυτή την αμφισβήτηση δεν είχε καλλιτεχνικά καύσιμα να αντικαταστήσει τα αρχικά του ερεθίσματα.

Επέμενε να γράφει τους στίχους των τραγουδιών του, που πλέον χωρίς ριζοσπαστισμό, θύμιζαν “σοφό” γέροντα που σήκωνε διαρκώς το χέρι του σε άτακτα αριστερά παιδάκια.

Ο γέροντας ξέμεινε από καύσιμα.

Όλο το δημιουργικό του έργο έκτοτε ήταν ρηχό, χωρίς ενδιαφέρον -πλην χλιαρών εξαιρέσεων, που δεν τον διέσωσαν καλλιτεχνικά.

Για αυτό δεν ακούγεται πλέον το έργο του, πλην των ύστερων παιδικών τραγουδιών του. Ο Σαββόπουλος ήθελε να γίνει ο Τρίτος Μεγάλος -μετά από Χατζιδάκι, Θεοδωράκη.

Δεν τα κατάφερε, δεν είχε το ταλέντο ούτε τις μουσικές γνώσεις για κάτι τέτοιο.

Παρέμεινε ένας τραγουδοποιός.

Δεν είναι κακό αυτό! Έγινε κακός τραγουδοποιός από τη δεκαετία του 1980 και μετά, αυτό είναι το κακό.

Το κάκιστο: έγινε προπαγανδιστής του συντηρητισμού, πολιτικά και καλλιτεχνικά.

Τελικά ούτε ως τραγουδοποιός τα κατάφερε.

Αν συγκρίνουμε το συνολικό έργο στο πέρασμα του χρόνου, ο Παύλος Σιδηρόπουλος και ο Γιάννης Αγγελάκας είναι πολύ καλύτεροί του σε ποιότητα, σε ποσότητα, σε διάρκεια.

Δεν γνωρίζω αν κάποτε, όταν θα έχει ξεχαστεί η ύστερη πορεία του, θα ξανακουστεί το έργο του.

Προς το παρόν, το έργο του, απασχολεί μόνο γέροντες νοσταλγούς του.

Α, και παιδάκια χάρις στο “Ο κόκορας ξυπνάει”. Ίσως αυτά, τα νήπια, να είναι η ελπίδα της νεκρανάστασης. Κάποτε…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους