Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Ζάμπι και μερικοί ανόητοι νεοέλληνες συμπεριλαβανομένου του διευθυντή του στο σχολείο. Ο Ζάμπι είναι ένα παιδί από το Πακιστάν.

Πήρε μέρος στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο και μίλησε για κάτι που θα έπρεπε να μας ντροπιάζει όλους: ότι τα παιδιά στο σχολείο του τον κοροϊδεύουν.

Σκεφτείτε το λίγο.

Ένα παιδί που έρχεται από μια άλλη χώρα, που μαθαίνει τη γλώσσα μας, που προσπαθεί να σταθεί ανάμεσα μας, που διαδηλώνει μαζί με τα άλλα παιδιά για το δικαίωμά του στην παιδεία, αναγκάζεται να υπομένει την κοροϊδία εκεί όπου θα έπρεπε να αισθάνεται ασφαλές.

Και αναρωτιέμαι: πόσο ηλίθιος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος για να μην καταλαβαίνει τι συμβαίνει μπροστά στα μάτια του; Ο Ζάμπι και τα παιδιά σαν τον Ζάμπι δεν είναι απειλή για την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό.

Είναι ίσως η μεγαλύτερη ελπίδα τους.

Γιατί ο πολιτισμός δεν επιβιώνει κλεισμένος σε ένα εθνικό θερμοκήπιο.

Δεν διαδίδεται με κραυγές, αποκλεισμούς και περιφρόνηση.

Διαδίδεται όταν ένας άνθρωπος αγαπά κάτι τόσο πολύ, ώστε θέλει να το μάθει, να το κάνει δικό του και να το μεταφέρει παραπέρα. Ο Ζάμπι μαθαίνει ελληνικά.

Κι αν αύριο αγαπήσει τον ελληνικό λόγο, αν διαβάσει τους αρχαίους τραγικούς, αν συγκινηθεί με τον Σολωμό, αν ανακαλύψει τον Καβάφη, αν θελήσει να μεταφέρει αυτά που γνώρισε στους ανθρώπους της δικής του καταγωγής και στους ανθρώπους που θα συναντήσει στη ζωή του, τότε η ελληνική γλώσσα θα έχει κερδίσει έναν ακόμη φορέα της, έναν ακόμη άνθρωπο που μπορεί να την ταξιδέψει εκεί όπου εμείς δεν θα φτάσουμε ποτέ.

Και το ίδιο μπορεί να συμβεί με χιλιάδες άλλα παιδιά.

Παιδιά που μπορούν να γίνουν γέφυρες ανάμεσα σε γλώσσες, λαούς και πολιτισμούς.

Παιδιά που μπορούν να κάνουν την ελληνική παιδεία ξανά οικουμενική, όχι με διατάγματα και εθνικιστικές φαντασιώσεις, αλλά με την ελεύθερη επιλογή τους να τη γνωρίσουν και να την αγαπήσουν.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Ζάμπι οφείλει να αγαπήσει τον πολιτισμό μας, ούτε ότι πρέπει να του αναθέσουμε την αποστολή να τον σώσει.

Σημαίνει ότι πρέπει να του δώσουμε την ευκαιρία να τον γνωρίσει, χωρίς να τον ταπεινώνουμε για την καταγωγή του.

Η ελληνική γλώσσα ταξίδεψε κάποτε στα πέρατα του κόσμου επειδή άνθρωποι διαφορετικοί από εμάς θέλησαν να τη μάθουν.

Η δύναμή της δεν βρίσκεται στο αίμα εκείνων που τη μιλούν, αλλά στη δύναμη των ιδεών που μπορεί να εκφράσει και στην ελευθερία της να ανήκει σε όποιον την αγαπήσει.

Γι' αυτό, όταν βλέπω τον Ζάμπι, δεν βλέπω έναν ξένο που πρέπει να αποδείξει ότι δικαιούται να βρίσκεται εδώ.

Βλέπω έναν άνθρωπο που έχει κάθε δικαίωμα να είναι εδώ.

Και βλέπω μια δυνατότητα που εμείς οι ίδιοι κινδυνεύουμε να καταστρέψουμε με την ανοησία και την προκατάληψή μας.

Αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε τον ελληνικό πολιτισμό, ας αρχίσουμε από το αυτονόητο: να μη συντρίβουμε την ψυχή εκείνων που έρχονται να τον γνωρίσουν.

Γιατί μπορεί ο Ζάμπι να μάθει από εμάς ελληνικά.

Αλλά μπορεί κι εμείς, μέσα από τον Ζάμπι, να ξαναμάθουμε τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

Και τότε, ίσως, η ελληνική γλώσσα να ξαναβρεί τον δρόμο της προς τα πέρατα του κόσμου.

Όχι επειδή θα την επιβάλουμε σε κανέναν, αλλά επειδή κάποιος, κάπου μακριά, θα θελήσει να την αγαπήσει. Ένας πολιτισμός είναι πραγματικά μεγάλος όταν δεν φοβάται να τον αγαπήσουν οι ξένοι. ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους