Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το ότι νίκησα έναν καρκίνο και με βλέπεις να στέκομαι στα πόδια μου, να δουλεύω, να αγαπάω, να συνεχίζω να ζω και να χαμογελάω, δεν σημαίνει ότι μέσα μου είμαι καλά.

Δεν σημαίνει ότι δεν κουβαλάω συνέπειες ούτε ότι δεν μπορώ να ξαναρρωστήσω.

Το ότι επέστρεψα στη ζωή και στην εργασία μου δεν σημαίνει ότι έγινα άτρωτη.

Έχω κι εγώ δικαίωμα να κουράζομαι, να πονάω, να έχω όρια και να χρειάζομαι κατανόηση.

Το κράτος, που δεν χαρίζει τίποτα, μου αναγνώρισε 80% αναπηρία.

Όχι για πλάκα.

Όχι επειδή με λυπήθηκε.

Υπάρχουν λόγοι που δεν εξαφανίζονται επειδή επέλεξα να συνεχίσω. ΔΕΝ ΕΠΕΣΤΡΕΨΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΩ ΠΟΣΟ ΑΝΤΕΧΩ. ΕΠΕΣΤΡΕΨΑ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ! Να δουλεύω, να δημιουργώ, να προσφέρω και να ξανακερδίζω κομμάτια της ζωής μου.

Όχι, όμως, με τίμημα την υγεία μου.

Η δύναμή μου δεν είναι άδεια για να με πιέζετε περισσότερο.

Η επιστροφή μου δεν σημαίνει ότι όλα έχουν τελειώσει.

Για όλους όσοι χαμογελούν ενώ μέσα τους δίνουν μάχες που κανείς δεν βλέπει: η δύναμή σας δεν ακυρώνει τις ανάγκες σας.

Η αναπηρία και τα χρόνια νοσήματα δεν εξαφανίζονται επειδή συνεχίζετε να εργάζεστε και να χαμογελάτε.

Δεν χρειάζεται να καταρρεύσετε για να αναγνωριστούν τα όριά σας.

Και σε όσους συγχέουν την επιστροφή με την πλήρη αποκατάσταση, τη δύναμη με την απεριόριστη αντοχή και το χαμόγελο με την απουσία πόνου, ένα μόνο έχω να πω: Σιωπή. Σεβασμός. Και, πάνω απ’ όλα, ακούστε λίγο την ψυχή σας πριν κρίνετε τη ζωή των άλλων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους