Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Κατερίνα Γώγου – Με λένε Οδύσσεια» Χθες βράδυ, στη Μικρή Άρκτο στη Λευκωσία, συναντηθήκαμε με την ανυπότακτη ψυχή της Κατερίνας Γώγου.

Μια ποιητική φωνή που δεν συμβιβάστηκε, δεν βολεύτηκε, δεν έπαψε να ονειρεύεται έναν διαφορετικό κόσμο.

Έναν κόσμο με περισσότερη ελευθερία, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη και ανθρωπιά.

Η παράσταση «Με λένε Οδύσσεια» δεν ήταν απλώς ένα αφιέρωμα στην ποίησή της.

Ήταν μια συνάντηση με την οργή, την ευαισθησία, τη μοναξιά και την τρυφερότητα μιας γυναίκας που είχε το θάρρος να κοιτάζει κατάματα όσα οι άλλοι συχνά επιλέγουν να προσπερνούν.

Δεν έχω λόγια να περιγράψω το υποκριτικό ταλέντο και καλλιτεχνικό εκτόπισμα της Αντωνίας Χαραλάμπους . Είναι μια υπερταλαντούχα ολοκληρωμένη καλλιτέχνης με τεράστια ερμηνευτική δύναμη και καλλιτεχνική ευαισθησία , που εμένα προσωπικά με συγκινεί βαθιά . Είναι μία παρουσία ουσιαστική, διεισδυτική , γεμάτη εσωτερική ένταση , φως και αλήθεια . Έδωσε φωνή στις λέξεις της Γώγου, χωρίς να τις απογυμνώσει από την αλήθεια και την αγριάδα τους.

Δεν αρκέστηκε να απαγγείλει την ποίηση αλλά μας κάλεσε να την αισθανθούμε, να την αφουγκραστούμε, να αναμετρηθούμε μαζί της.

Μια ερμηνεία που ανέδειξε όχι μόνο την καλλιτεχνική της ευφυΐα , αλλά και την ικανότητά της να μετατρέπει τον λόγο σε ζωντανό, ανθρώπινο βίωμα.

Καθοριστική η συμβολή του Γιώργου Καλογήρου, που με τη μουσική του δημιούργησε έναν ζωντανό διάλογο με τον ποιητικό λόγο, δίνοντας στην παράσταση τη δική της μουσική ανάσα και συναισθηματική διαδρομή.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους δύο καλλιτέχνες και στη Μικρή Άρκτο για αυτή τη βραδιά που μας θύμισε πως η τέχνη δεν είναι μόνο αισθητική απόλαυση.

Είναι θέση, αντίσταση, ευαισθησία και ελευθερία. Γιατί κάποιες φωνές δεν σωπαίνουν ποτέ. Και η φωνή της Κατερίνας Γώγου εξακολουθεί να μας αφορά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους