Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποιοι συνάδελφοί μου -και γενικώς άνθρωποι του Τύπου εντός κι εκτός Ελλάδας- ενδιαφέρθηκαν κι ασχολήθηκαν το τελευταίο διάστημα με την πρόσφατη Απόφαση του Εφετείου Πλημμελημάτων Θράκης που με δικαίωσε (και με αθώωσε) από το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των κατηγοριών του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας Μακαρίου Γρινιεζάκη εις βάρος μου για δήθεν συκοφαντική του δυσφήμηση και εξύβριση μέσω σειράς δημοσιευμάτων και καταγγελίες μου εδώ στο Facebook (που τον αφορούσαν άμεσα ή έμμεσα) κατά το δίμηνο αρχής Αυγούστου - αρχής Οκτωβρίου 2020.

Τους ευχαριστώ θερμά! Προχθές, στη γνωστή ιστοσελίδα "ΕΞΑΨΑΛΜΟΣ" (εκκλησιαστικού περιεχομένου, κυρίως) ο εκδότης της Σωτήρης Μ. Τζούμας υπέγραψε ένα άρθρο γνώμης αναφερόμενος στη δικαστική αυτή περιπέτειά μου.

Αξίζει να το διαβάσετε! ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΝΑΣΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ 21 Οκτωβρίου 2026 Η εξέλιξη της δικαστικής αντιπαράθεσης της δημοσιογράφου κ.Βάσως Μώραλη με τον Σεβ. Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας κ.Μακάριο επαναφέρει ένα ερώτημα που υπερβαίνει τα πρόσωπα: πώς αντιμετωπίζει η εκκλησιαστική εξουσία τη δημοσιογραφική κριτική; Με ουσιαστικές απαντήσεις και λογοδοσία ή με δικαστικές αναμετρήσεις, των οποίων το ψυχικό και οικονομικό- κυρίως αυτό- βάρος μπορούν και το αντέχουν -όπως είναι αυτονόητο- οι εκκλησιαστικοί, αλλά συχνά αυτό συνθλίβει όποιον τολμά να ασκήσει κριτική και να τα βάλλει μαζί τους; Και το ερώτημα αυτό είναι ουσιαστικό.

Σύμφωνα με τη δημόσια ενημέρωση της ίδιας της δημοσιογράφου κ. Μώραλη, το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Θράκης, στις 9 Οκτωβρίου 2026, την αθώωσε ομόφωνα για τις περισσότερες και βαρύτερες κατηγορίες που αντιμετώπιζε.

Η ίδια αναφέρει ότι παρέμεινε το καταδικαστικό σκέλος για συγκεκριμένες αναφορές σχετικές με την καταγγελλόμενη οικειοποίηση του πνευματικού της έργου, με συνολική ποινή πέντε μηνών φυλάκισης με αναστολή, έναντι έντεκα μηνών πρωτοδίκως.

Και δηλώνει ότι θα προσφύγει στον Άρειο Πάγο για να ξεκαθαρίσει εντελώς το θέμα και να λάμψει η αλήθεια.

Πρόκειται, επομένως, για σημαντική ευνοϊκή εξέλιξη στον αγώνα της, μια χαραμάδα φωτός ως σύμβολο αντοχής και δικαίωσης, χωρίς η υπόθεση να έχει κλείσει εντελώς.

Η επεξήγηση αυτή είναι απαραίτητη, ιδίως επειδή η Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας δίνει διαφορετική ερμηνεία στην απόφαση: υποστηρίζει ότι η απαλλαγή δεν συνεπάγεται αναγνώριση της αλήθειας των επίμαχων ισχυρισμών, επικαλείται χωριστή αστική απόφαση και αναγγέλλει- δυστυχώς- νέα προσφυγή στη Δικαιοσύνη.

Χωρίς το πλήρες σκεπτικό των αποφάσεων, οι αντικρουόμενες θέσεις δεν μπορούν να παρουσιάζονται ως αδιαμφισβήτητα δικαστικά συμπεράσματα.

Αλλά μετά από τόσο κυνηγητό που έφαγε η κ. Μώραλη με την απόφαση αυτή δικαιούται να χαμογελά και να ελπίζει. Η Δικαιοσύνη μπορεί να είναι τυφλή, κουφή όμως δεν είναι.

Το εκκλησιαστικό και ηθικό ερώτημα, ωστόσο, παραμένει ακέραιο.

Η κ.Μώραλη περιγράφει μια εξαντλητική αντιδικία, με αφετηρία τις καταγγελίες της για την παραγωγή ντοκιμαντέρ αφιερωμένου στον μακαριστό Γέροντά της Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας Στυλιανό και τη συνεργασία της με τη «Βασιλειάδα» του Σίδνεϊ.

Καταγγέλλει ότι αντιμετώπισε αγωγή του νυν Αρχιεπισκόπου Μακαρίου με απαίτηση ενός εκατομμυρίου ευρώ και δηλώνει ότι έφθασε στο σημείο να βάλει προς πώληση το σπίτι της για να χρηματοδοτήσει τη συνέχιση του αγώνα της για να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

Η προσωπική αυτή μαρτυρία της κ. Μώραλη, θέτει ένα βαρύ ζήτημα αναλογίας ανάμεσα στην προστασία της προσωπικότητας ενός ανθρώπου και στις συνέπειες- ψυχικής οδύνης και οικονομικής καταστροφής- μιας πολύχρονης δικαστικής σύγκρουσης και ταλαιπωρίας.

Κάθε άνθρωπος και ασφαλώς και κάθε Ιεράρχης, δικαιούται να υπερασπίζεται την τιμή του.

Η άσκηση αυτού του δικαιώματος, όμως, υπόκειται και σε δημόσια κρίση — ιδίως όταν προέρχεται από ποιμένα που διδάσκει αγάπη, επιείκεια, ανοχή, συγχώρηση και καταλλαγή.

Όταν λέει ένας Ιεράρχης σε δημόσιες παρεμβάσεις του ότι πρέπει να αγαπάμε και να συγχωρούμε ακόμη και τους εχθρούς μας το λέει για να το τηρούμε εμείς οι απλοί πιστοί, ή για να εισπράττει like; Ιδού η απορία! Διότι αν πραγματικά το εννοεί τότε πρέπει να το εφαρμόζει εμπράκτως.

Η προσφυγή στα δικαστήρια δεν απαλλάσσει κανέναν από την υποχρέωση να απαντά στα ουσιαστικά ερωτήματα που του τίθενται.

Οι εκκλησιαστικοί άνδρες δεν διευθύνουν την προσωπική ή την οικογενειακή τους επιχείρηση αλλά είναι ενεργά μέλη ενός Θεοϊδρυτου οργανισμού όπως είναι η Εκκλησία μας και οφείλουν να κάνουν τον απολογισμό τους και να λογοδοτούν για το κεράκι των πιστών με πραγματικά στοιχεία και όχι με ωραία λόγια και υπεκφυγές.

Δεν κάνουμε μηνύσεις και αγωγές επειδή δεν έχουμε μάθει να απαντάμε τα δύσκολα και ιδίως για θέματα που οφείλουμε να δίνουμε εξηγήσεις.

Ωστόσο διερωτώμαι τόση συσσωρευμένη πνευματικότητα που λένε ότι διαθέτουν κάποιοι εκ των Ιεραρχών μας, πώς μπορεί να μεταφράζεται και να διοχετεύεται σε τόσο παρατεταμένη αντιδικία; Πού συναντώνται η ποιμαντική ευθύνη και η πατρική αγάπη με την επιμονή σε μια σύγκρουση που η άλλη πλευρά μερικές φορές καταγγέλλει ως απόπειρα ηθικής και οικονομικής εξόντωσης και καταστροφής; Το κύρος ενός Ιεράρχη με αυξημένες ποιμαντικές ευθύνες ενισχύεται από τη διαφάνεια και το μέτρο του, από την ικανότητά του να ακούει τα πάντα ακόμη και την οξεία κριτική, από την μεγαλοκαρδία του και την ανεκτικότητά του και όχι να προβαίνει σε πογκρόμ τιμωριών κληρικών και προσφυγών στη δικαιοσύνη για λαϊκούς που ενοχλούν και δεν τους αφήνουν να απολαύσουν την ευδαιμονία τους.

Αλήθεια δεν έχουμε διδαχτεί τίποτα από μεγάλους Ιεράρχες οι οποίοι συκοφαντήθηκαν προπηλακίστηκαν, λοιδορήθηκαν, πολεμήθηκαν, διασύρθηκαν από κατευθυνόμενους ή πληρωμένους καλάμους κι όμως έμειναν «πιστοί από το χρέος μη κινούντες, δίκαιοι και ίσιοι σ´ όλες των τες πράξεις»; Και σίγουρα δεν προσέφυγαν στα δικαστήρια.

Τελευταίος αλλά όχι έσχατος αυτών των σημαντικών Ιεραρχών ο μεγάλος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος, ο οποίος δίδαξε με την υπομονή, την ανοχή και την συγχωρητικότητά του και ο Θεός τον δικαίωσε.

Σήμερα 18 έτη από την κοίμησή του ο λαός μας εξακολουθεί να τον θυμάται και να τον τιμά ωσάν να είναι κοντά μας.

Οι άλλοι θα φύγουν και θα τους ξεχάσουν όλοι.

Και αυτό θα γίνει κατά τρόπο νομοτελειακό! Ο λαός μας σημασία δεν δείχνει στα πανηγύρια και τις προκλητικές φιέστες.

Ο λαός μας θέλει έργο και συμπαράσταση.

Με την ευκαιρία αυτή να πούμε ότι για τέτοια θέματα υπάρχει και ένα είδος ευθύνης της ηγεσίας, ευθύνη της εκκλησιαστικής καθοδήγησης, όπως λέγεται. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος οφείλει να δώσει σαφές μήνυμα προς τους ιεράρχες του: αυτοσυγκράτηση με διάθεση συνεννόησης, περισσότερη ανοχή και όχι δείγματα αλαζονείας και κομπλεξισμού. Οι Ιεράρχες πρέπει να είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να δώσουν εξηγήσεις, ακόμη και να λογοδοτήσουν σε θέματα που σκανδαλίζουν τους πιστούς.

Προσωπικά έχω εμπειρία από τον Παναγιώτατο σε τέτοια θέματα με συμπεριφορά διπλής κατεύθυνσης και διατηρώ αγαθή ανάμνηση από την πατρική του συμπεριφορά. . Την μία φορά που ήλθαμε αντιμέτωποι με Ιεράρχη του Θρόνου και παρά λίγο να οδηγηθούμε στις δικαστικές αίθουσες.

Και αυτό ήταν όταν γράψαμε με υπερβάλλοντα ζήλο και κάναμε ευρύτερα γνωστές κάποιες υπερβολές και προκλητικές συμπεριφορές και αποφάσεις του εν λόγω Ιεράρχη.

Παρενέβη τότε ο ίδιος ο Παναγιώτατος για να κλείσουμε το θέμα πριν φτάσουμε στα δικαστήρια.

Τον ακούσαμε και μάλιστα συμμορφωθήκαμε με την επιθυμία του και τηρήσαμε επακριβώς τις υποδείξεις του.

Και αυτό του το έχουμε πιστώσει.

Και είμαστε ευτυχείς από την εξέλιξη αυτή, έστω και αν ο αντίδικός μας δεν κράτησε το λόγο του και παρουσίασε άλλο κείμενο - πιο μεγαλοπρεπές και στομφώδες ακριβώς για τα μέτρα του- από το συμφωνητικό που συνυπογράψαμε.

Εμείς, όμως και τότε δώσαμε τόπο στην οργή.

Τον δικαιολογήσαμε και είπαμε ότι για να έχει ανάγκη ένας Ιεράρχης που κρατά- έστω και προσωρινά- μια τόσο σημαντική θέση, από ένα τέτοιο κείμενο, δεν πειράζει, χαλάλι του.

Όπως έλεγε και ο Μακαριστός μεγάλος Κορίνθου Παντελεήμων- που γεύτηκε την Άψινθο της αχαριστίας και αντιμετώπισε στη ζωή του πολλές δικαστικές διαμάχες- «τα συμφωνητικά μετά από μια δικαστική διαμάχη τα επιδιώκουν μερικοί όχι για ασφάλεια, αλλά για να τα χρησιμοποιούν ως ψευδαίσθηση και τρόπαια νίκης, αλλά μεταξύ μας αυτό λειτουργεί και ως ένα είδος ψυχοθεραπείας». Κι εμείς προσθέτουμε ότι αυτό το δικαιούνται όλοι οι άνθρωποι και περισσότερο οι υψηλά ιστάμενοι που έχουν περισσότερες σκοτούρες.

Δυστυχώς όμως διαθέτουμε και στοιχεία που αποδεικνύουν προσωπική έγκριση του σεπτού κέντρου για συγκεκριμένες δικαστικές ενέργειες άλλου Ιεράρχη του Θρόνου τον οποίο ενθάρρυνε ή έστω δεν τον απέτρεψε να συνεχίσει την απέλπιδα διαμάχη του.

Και αυτό το χρεώσαμε! Αφού άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Προφανώς με τα χρόνια άλλαξε.

Ωστόσο και οι δύο συμπεριφορές επιτείνουν την ανάγκη μιας πατρικής παρέμβασης που θα αποθαρρύνει την κλιμάκωση και την προσφυγή ιεραρχών στα δικαστήρια και θα υπενθυμίζει ότι η εκκλησιαστική διακονία απαιτεί αντοχή στον δημόσιο έλεγχο.

Εν προκειμένω, η κ. Βάσω Μώραλη δικαιούται να αναγνωρίζει στην εφετειακή εξέλιξη μια ουσιαστική ανάσα, μια χαραμάδα φωτός και να συνεχίζει τον αγώνα της.

Η δημοσιογραφική αλληλεγγύη προς αυτήν είναι καθαρή, με σεβασμό στις δικαστικές εκκρεμότητες και με την ευχή της πλήρους δικαίωσης.

Εξάλλου πόσο καιρό πρέπει να δοκιμάζεται ακόμη; Είναι σα να έχει εκτίσει ήδη ποινή, δια της πολύχρονης δοκιμασίας και της ψυχικής οδύνης που έχει πληρώσει! Και ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας δεν έχει να φοβάται τίποτα πλέον! Γι' αυτό ας ηρεμήσουν τα πνεύματα.

Αλλιώς κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία ως δικομανής Ιεράρχης -μετά βέβαια τον αείμνηστο Ηλείας Γερμανό, που έσπασε κάθε ρεκόρ.

Για την Εκκλησία, πάντως, το ερώτημα παραμένει και είναι ένα και αυστηρό: πόση ποιμαντική αξιοπιστία κερδίζει ένας Ιεράρχης όταν ο δημοσιογράφος εναντίον του οποίου στράφηκε καταλήγει από τη δικαστική διαμάχη ψυχικά και οικονομικά εξουθενωμένος; Τι ακριβώς έχει να επιδείξει ως κατόρθωμα και για ποιον λόγο να αισθάνεται υπερήφανος; Όταν όμως η δοκιμασία του άλλου του προκαλεί, έστω και εκ των υστέρων, προβληματισμό και συμπόνια, υπάρχει ακόμη χώρος για αυτοκριτική, επανόρθωση και εκδήλωση ανθρωπιάς.

Στην περίπτωση που τον αφήνει αδιάφορο ή -ακόμη χειρότερα- γίνεται αφορμή θριαμβολογίας, τότε η όποια δικαστική νίκη μετατρέπεται σε ποιμαντική ήττα.

Διότι η Αρχιερωσύνη κρίνεται και από το πώς μεταχειρίζεται εκείνον που τον επικρίνει — ιδίως όταν έχει τη δύναμη να τον συντρίψει.

Η απάντηση για όλα αυτά δεν βρίσκεται σε κανένα δικόγραφο, αλλά στη συνείδησή μας — αν βεβαίως υπάρχει ακόμη και δεν έχει γίνει κι αυτή παρανάλωμα της φιλοδοξίας μας, θυσία στον βωμό της ανόδου και της εξουσίας. Σ.Μ.Τ. (Σωτήρης Μ. Τζούμας)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους