«Ο ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ ΔΕΝ ΕΜΠΝΕΕΙ», ΛΕΝΕ. ΑΛΗΘΕΙΑ; ΠΟΙΟΥΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΕΝ ΕΜΠΝΕΕΙ; Γιατί εγώ βλέπω νέους ανθρώπους να μπαίνουν στην πολιτική, να οργανώνονται, να δουλεύουν, να αναλαμβάνουν ευθύνες και να...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και δεν το κάνουν επειδή δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν. ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΕΠΕΙΔΗ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙΣ ΜΕ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ ΑΔΙΕΞΟΔΑ.

Είμαστε η γενιά που έζησε την οικονομική κρίση, που είδε τις σπουδές και τον κόπο της να μη μεταφράζονται αυτονόητα σε μια αξιοπρεπή ζωή.

Που έμαθε να μετράει τον μισθό πριν τελειώσει ο μήνας, να ψάχνει σπίτι που να μπορεί να πληρώσει, να παλεύει με την ακρίβεια, την εργασιακή ανασφάλεια και τις άνισες ευκαιρίες. ΔΕΝ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ Η ΔΙΑΘΕΣΗ. ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΚΟΥΡΑΣΕΙ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΥ ΖΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΥΠΟΜΟΝΗ, ΕΝΩ ΤΟΥΣ ΣΤΕΡΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΣΧΕΔΙΑΣΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ.

Και ας μιλήσουμε με ονόματα.

Βλέπω τον Μανώλη Χριστοδουλάκη, τη Μυρτώ Κοροβέση, τον Παύλο Χρηστίδη, τον Παναγιώτη Δουδωνη, τον Κώστα Τσουκαλά.

Βλέπω τον Λευτέρη Καρχιμάκη, την Βασια Αναστασίου, την Όλγα Μαρκογιαννάκη, τον Θανάση Γλαβίνα, τον Νίκο Μήλη, τον Γιώργο Τσούμα, τον Παναγιώτη Γκανιατσο, την Μαρα Κουκουδακη, τον Αλέξανδρο Αλεξανδράκη, τον Χρήστο Κωνσταντόπουλο, τον Χάρη Δημητρούλα και τόσα ακόμη στελέχη και νέους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στο κόμμα, στις οργανώσεις, στην κοινωνία.

Βλέπω, επίσης, τους ανθρώπους πίσω από τα φώτα.

Τα νέα παιδιά στη Χαριλάου Τρικούπη, ανάμεσά τους ο Νίκος Δασκαλάκης και τόσοι άλλοι που εργάζονται καθημερινά, με ευθύνη, αγωνία και πίστη ότι η πολιτική μπορεί να γίνει ξανά εργαλείο αλλαγής.

Δεν έχουν όλοι την ίδια διαδρομή.

Δεν έχουν όλοι τον ίδιο ρόλο.

Έχουν, όμως, κάτι κοινό: την επιλογή να μη μείνουν θεατές.

Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, κάτι που αξίζει να αναγνωριστεί στον Νίκο Ανδρουλάκη.

Ένας πρόεδρος δεν κρίνεται μόνο από το αν εμπνέει τους ήδη ισχυρούς, τους προβεβλημένους ή εκείνους που έχουν μάθει να βρίσκονται στο επίκεντρο.

Κρίνεται και από το αν ανοίγει χώρο για ανθρώπους που μπορούν να φέρουν νέες ιδέες, διαφορετικές εμπειρίες και πραγματική διάθεση προσφοράς.

Αν τους εμπιστεύεται.

Αν τους δίνει ευθύνη.

Αν τους επιτρέπει να χτίσουν τη δική τους πολιτική διαδρομή.

Η επένδυση στη νέα γενιά δεν είναι χάρη που κάνει ένας πρόεδρος.

Είναι πολιτική επιλογή.

Και η επιλογή αυτή αποκτά αξία όταν μετατρέπεται σε ευκαιρίες συμμετοχής, ευθύνη και ουσιαστική παρουσία.

Γι’ αυτό, όταν ακούω ότι ο Ανδρουλάκης «δεν εμπνέει», αναρωτιέμαι: μήπως κοιτάζουμε σε λάθος κατεύθυνση; Μήπως ψάχνουμε τη δυναμική μόνο στις τηλεοπτικές εντυπώσεις και όχι στους ανθρώπους που δουλεύουν, οργανώνονται και διεκδικούν; Η πολιτική δεν είναι μόνο οι αρχηγοί.

Είναι και οι άνθρωποι που αποφασίζουν να τους πλαισιώσουν, να συνεισφέρουν, να διαφωνήσουν, να προτείνουν και να παλέψουν για ένα κοινό σχέδιο.

Και κάτι ακόμη: η ανανέωση δεν έχει αξία όταν γίνεται ανταγωνισμός προσωπικών φιλοδοξιών.

Έχει αξία όταν άνθρωποι με διαφορετικές διαδρομές μπορούν να συναντηθούν γύρω από ένα κοινό όραμα.

Όταν η φιλοδοξία δεν είναι να ξεχωρίσει ο καθένας μόνος του, αλλά να αλλάξει κάτι για όλους. ΝΑ, ΛΟΙΠΟΝ, ΠΟΙΟΥΣ ΕΜΠΝΕΕΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ: ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΛΟΓΟ ΝΑ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΑΛΛΑΓΗ, ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΠΡΩΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΥΜΒΙΒΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΟΤΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ.

Η επιλογή να επενδύσεις σε νέους ανθρώπους δεν είναι επικοινωνιακό σύνθημα.

Είναι πολιτική απόφαση.

Είναι να δίνεις χώρο, ευθύνη και δυνατότητα συμμετοχής.

Είναι να καταλαβαίνεις ότι ένα κόμμα δεν ανανεώνεται απλώς αλλάζοντας πρόσωπα στις φωτογραφίες, αλλά δίνοντας στην επόμενη γενιά τη δυνατότητα να συνδιαμορφώσει την πολιτική του. ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΗΚΑΜΕ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΕΙΔΗ ΜΑΣ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΧΡΟΝΟΣ. ΜΠΗΚΑΜΕ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΑΛΛΟ ΜΕΛΛΟΝ ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ.

Και για να είμαστε ειλικρινείς: η Δεξιά δεν μπορεί να εμφανίζεται ως εγγυητής της προοπτικής των νέων, όταν τόσοι νέοι άνθρωποι δυσκολεύονται να στεγάσουν τα όνειρά τους, να ζήσουν από τη δουλειά τους και να σχεδιάσουν το αύριο χωρίς τον μόνιμο φόβο της επόμενης οικονομικής δυσκολίας. ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝ ΕΜΠΝΕΕΙ Ο ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ. ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΛΠΙΖΕΙ.

Εμείς δεν ζητάμε να μας χαρίσουν το μέλλον.

Δεν ζητάμε να μας πουν άλλη μία φορά ότι είμαστε η γενιά του αύριο, ενώ μας αφήνουν χωρίς χώρο στο σήμερα. ΖΗΤΑΜΕ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ, ΝΑ ΕΡΓΑΣΤΟΥΜΕ, ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ.

Και θα αγωνιστούμε γι’ αυτό με το ΠΑΣΟΚ, με σχέδιο, συλλογική δουλειά και πολιτική αλλαγή. ΓΙΑΤΙ Η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΤΕΚΟΡ ΚΑΝΕΝΟΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ. ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ. ΚΑΙ Η ΔΕΞΙΑ ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ, ΟΧΙ ΜΕ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ. #ΠΑΣΟΚ #ΝίκοςΑνδρουλάκης #ΝέαΓενιά #ΠολιτικήΑλλαγή #ΗΓενιάΜας #ΤοΜέλλονΜας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους