Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μαμά, ο μπαμπάς πήρε τη μεγάλη βαλίτσα;» ρώτησε η Δάφνη από την πόρτα του δωματίου, με τα μαλλιά μισά πιασμένα και την μπλούζα του ύπνου ακόμα τσαλακωμένη.

Εκεί πάγωσα.

Η ντουλάπα ήταν ανοιχτή.

Το μισό ράφι άδειο.

Τα καλά του πουκάμισα, το μπουφάν του, τα παπούτσια του, το νεσεσέρ του.

Και στο τραπέζι της κουζίνας, δίπλα στα ψίχουλα από το ψωμί, ένα χαρτί με δύο μόνο λέξεις: «Συγγνώμη. Φεύγω.» Τον πήρα τηλέφωνο δεκαεπτά φορές.

Στην αρχή χτυπούσε.

Μετά έκλεινε.

Μετά βγήκε εκτός δικτύου.

Ο γιος μου, ο Μάριος, στεκόταν στο διάδρομο και με κοιτούσε σαν να περίμενε από μένα να εξηγήσω το ανεξήγητο. «Μαμά, έγινε κάτι;» Τι να του έλεγα; Ότι ο πατέρας του, ο άνθρωπος που τους έπαιρνε σουβλάκια την Παρασκευή και φώναζε στην τηλεόραση με τον αγώνα, σηκώθηκε ένα πρωί και εξαφανίστηκε σαν κλέφτης; Είπα ψέματα.

Το πρώτο από πολλά. «Ίσως έφυγε για λίγο.

Θα πάρει.» Δεν πήρε.

Τις πρώτες μέρες ζούσαμε μέσα σε μια αρρωστημένη αναμονή.

Άκουγα ασανσέρ και πεταγόμουν.

Άκουγα μηχανάκι να σταματάει έξω και πήγαινα στο παράθυρο.

Το βράδυ άφηνα το κινητό στο μαξιλάρι, με τον ήχο ανοιχτό.

Σαν χαζή.

Σαν να ήμουν εγώ αυτή που έπρεπε να περιμένει.

Μετά ήρθαν τα πρακτικά.

Το νοίκι. Η ΔΕΗ.

Το φροντιστήριο του Μάριου.

Τα αγγλικά της Δάφνης.

Ο κοινός λογαριασμός σχεδόν άδειος.

Εγώ δούλευα ήδη σε ένα κομμωτήριο στη Νίκαια, αλλά ο μισθός δεν έφτανε ούτε για αστείο.

Άρχισα να κόβω από παντού.

Όχι καφέ απ’ έξω.

Όχι κρέας συχνά.

Όχι δραστηριότητες.

Και το χειρότερο; Έβλεπα το βλέμμα των παιδιών όταν έλεγα «όχι αυτόν τον μήνα». Η μάνα μου μου είπε αυτό που λένε πολλοί, λες και βοηθάει. «Κάτι θα του έλειψε, παιδί μου.

Άντρας είναι.» Θόλωσα. «Τι θα πει άντρας είναι; Πατέρας δεν είναι;» Δεν μου απάντησε.

Έσφιξε μόνο τα χείλη.

Αυτή η γενιά έμαθε να καταπίνει.

Εγώ όχι.

Στο σχολείο άρχισαν τα τηλέφωνα.

Πρώτα για τον Μάριο.

Πάντα ήταν καλός μαθητής, λίγο αφηρημένος μόνο.

Ξαφνικά έφερνε τεστ με 11 και 9. Η φιλόλογος με τράβηξε στην άκρη. «Δεν συγκεντρώνεται καθόλου.

Κοιτάζει έξω από το παράθυρο συνέχεια.» Η Δάφνη χειρότερα.

Μικρή ακόμα, έκτη δημοτικού, και άρχισε να λέει ότι πονάει η κοιλιά της κάθε πρωί.

Μια μέρα βρήκα στο τετράδιό της μια ζωγραφιά.

Ένα σπίτι.

Εγώ και τα παιδιά από τη μία.

Ο πατέρας τους από την άλλη, μικρός, σχεδόν σβησμένος.

Εκεί λύγισα.

Το βράδυ, όταν κοιμήθηκαν, κάθισα στο μπάνιο στο πάτωμα για να μη με ακούσουν και έκλαψα με τα χέρια στο στόμα.

Όχι κομψά.

Όχι σαν στις ταινίες.

Έκλαιγα και έτρεχε η μύτη μου και πονούσε το στομάχι μου από το σφίξιμο.

Έπειτα από σαράντα τρεις μέρες, εμφανίστηκε.

Όχι στο σπίτι.

Έξω από το σχολείο του Μάριου.

Τον είδα τυχαία γιατί είχα σχολάσει νωρίτερα και πήγα να τον πάρω.

Στεκόταν απέναντι, δίπλα σε ένα περίπτερο, με τα χέρια στις τσέπες.

Σαν ξένος.

Σαν κάποιος που ήρθε να δει αν καίει ακόμα η φωτιά που άναψε.

Πέρασα τον δρόμο σχεδόν τρέχοντας. «Πού ήσουν;» Με κοίταξε, αλλά όχι στα μάτια για πολλή ώρα. «Δεν μπορούσα άλλο, Ελένη.» «Δεν μπορούσες τι; Να είσαι πατέρας; Να πληρώνεις; Να μιλάς;» «Μη φωνάζεις...» είπε σιγά, και αυτό με έκανε έξαλλη. 👇 Η συνέχεια της ιστορίας σε περιμένει στα σχόλια 👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους