Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένας άντρας άπλωσε τα πόδια του μέσα στη θέση μου στο αεροπλάνο για ώρες, αρνούμενος να μου αφήσει καθόλου χώρο.

Όταν όμως επέστρεψε από την τουαλέτα, κοίταξε τη θέση του και ούρλιαξε: «Τι διάολο έκανες;!» Ήμουν εξήντα ενός ετών, με ύψος μόλις 1,57 μ., και ταξίδευα μόνη μου για να γνωρίσω την πρώτη μου εγγονή, όταν ο άντρας που καθόταν δίπλα μου αποφάσισε πως η μισή θέση μου τού ανήκε.

Ήταν γεροδεμένος, με φαρδιούς ώμους, γύρω στα πενήντα, και φορούσε ένα ακριβό πουλόβερ με φερμουάρ στον λαιμό και κομψά μοκασίνια.

Πριν καν απογειωθούμε, το γόνατό του είχε ήδη περάσει αρκετά εκατοστά πέρα από το νοητό όριο που χώριζε τις θέσεις μας.

Μετακινήθηκα λίγο προς το παράθυρο.

Εκείνος άνοιξε ακόμα περισσότερο τα πόδια του.

Χωρίς κανέναν απολύτως λόγο. «Με συγχωρείτε», του είπα ευγενικά. «Θα μπορούσατε να μαζέψετε λίγο το πόδι σας;» Με κοίταξε αφ' υψηλού και, προς μεγάλη μου έκπληξη, ξέσπασε σε γέλια. «Κυρία μου, κοίτα πόσο μικροσκοπική είσαι! Δεν χρειάζεσαι τόσο χώρο». Στην αρχή νόμιζα ότι αστειευόταν.

Αλλά δεν αστειευόταν καθόλου.

Τις επόμενες δύο ώρες, ο μηρός του πίεζε συνεχώς τον δικό μου.

Είχε καταλάβει ολόκληρο το μπράτσο ανάμεσα στις θέσεις μας, είχε απλώσει το σακάκι του πάνω στο διαχωριστικό και είχε τεντώσει το ένα του πόδι στον χώρο που προοριζόταν για τα δικά μου πόδια.

Κάθε φορά που προσπαθούσα να απομακρυνθώ, κατέληγα στριμωγμένη και στραβοκαθισμένη δίπλα στο παράθυρο.

Το ισχίο μου άρχισε να πονάει.

Όταν του ζήτησα ξανά να μαζευτεί, άφησε έναν υπερβολικά θεατρικό αναστεναγμό. «Έχω ύψος ένα μέτρο και ενενήντα! Πού ακριβώς περιμένεις να βάλω τα πόδια μου;» «Στον χώρο για τον οποίο πληρώσατε», απάντησα.

Ένα ειρωνικό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του. «Αφού εσύ δεν χρησιμοποιείς τον χώρο, ποιο είναι το πρόβλημα;» Ύστερα ξαναφόρεσε τα ακουστικά του και συνέχισε να μασουλάει τα πατατάκια του, σαν να μη συνέβαινε τίποτα.

Εκείνη η φράση καρφώθηκε στο μυαλό μου.

Λίγο αργότερα, προσπάθησα να κατεβάσω το τραπεζάκι μου, όμως ο αγκώνας του είχε εισβάλει και σε εκείνο το σημείο. «Σοβαρολογείτε τώρα;» τον ρώτησα αγανακτισμένη.

Δεν μπήκε καν στον κόπο να σηκώσει το βλέμμα του. «Εσείς οι γυναίκες έχετε ένα ταλέντο να δημιουργείτε προβλήματα από το τίποτα». Έσφιξα τα δόντια και συγκράτησα τον θυμό μου.

Σε όλη σχεδόν τη ζωή μου προσπαθούσα να αποφεύγω τις συγκρούσεις.

Ο μακαρίτης ο σύζυγός μου συνήθιζε να με πειράζει λέγοντας πως, αν έπεφτα πάνω σε μια καρέκλα, θα της ζητούσα συγγνώμη.

Όμως εκείνη τη στιγμή, καθώς βρισκόμουν ασφυκτικά στριμωγμένη σε μια θέση για την οποία είχα πληρώσει εκατοντάδες δολάρια, ενώ ένας άγνωστος συμπεριφερόταν λες και το μικρό μου ανάστημα σήμαινε πως είχα λιγότερα δικαιώματα, κάτι μέσα μου έσπασε.

Είχαν περάσει περίπου τέσσερις ώρες από την απογείωση όταν ο άντρας έβγαλε επιτέλους τα ακουστικά του και ξεκούμπωσε τη ζώνη ασφαλείας. «Πάω τουαλέτα», μουρμούρισε.

Πέρασε με δυσκολία μπροστά από τον επιβάτη που καθόταν στην άλλη πλευρά του και χάθηκε στον διάδρομο.

Για πρώτη φορά μετά από τόσες ώρες, η διπλανή μου θέση ήταν άδεια.

Τέντωσα αργά το πονεμένο μου πόδι και κοίταξα όλον εκείνον τον χώρο που μου είχε στερήσει σε όλη τη διάρκεια της πτήσης.

Τότε θυμήθηκα τα λόγια του. «Αφού εσύ δεν χρησιμοποιείς τον χώρο, ποιο είναι το πρόβλημα;» Για πρώτη φορά από τότε που είχα επιβιβαστεί στο αεροπλάνο, χαμογέλασα.

Μόλις μου είχε έρθει μια ιδέα.

Χρειάστηκα λιγότερο από ένα λεπτό για να την πραγματοποιήσω.

Έπειτα ακούμπησα αναπαυτικά στην πλάτη του καθίσματός μου και περίμενα.

Λίγα λεπτά αργότερα, ο άντρας επέστρεψε.

Μόλις αντίκρισε τη θέση του, πάγωσε επιτόπου. Το πρόσωπό του έγινε κατακόκκινο από την οργή. «ΤΙ ΔΙΑΟΛΟ ΕΚΑΝΕΣ;!» ούρλιαξε...ΣΥΝΈΧΕΙΑ ΣΤΟ ΠΡΏΤΟ ΣΧΌΛΙ0 👇👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους