Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Βρετανός ιστορικός και καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών στην Οξφόρδη, Timothy Garton Ash, στηρίζει αυτή τη βαθιά ανησυχία του αναλύοντας μια πρωτοφανή, πολυδιάστατη κρίση.

Στα πρόσφατα κείμενα και τις παρεμβάσεις του (όπως στο βιβλίο του Homelands και στα άρθρα του στον The Guardian), εξηγεί ότι η Ευρώπη δέχεται ταυτόχρονα πυρά από το εξωτερικό γεωπολιτικό περιβάλλον και από τις δικές της εσωτερικές πολιτικές δυνάμεις. Ο Ash τονίζει ότι η Ευρώπη βρίσκεται ήδη σε έναν «υβριδικό πόλεμο» με τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Η εισβολή στην Ουκρανία δεν είναι μια τοπική σύγκρουση, αλλά μια ευθεία υπαρξιακή απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, ελευθερία και δημοκρατία.

Αν η Ουκρανία ηττηθεί, το μέλλον ολόκληρης της ηπειρωτικής Ευρώπης θα τεθεί σε άμεσο κίνδυνο.

Με την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στην εξουσία, η παραδοσιακή διατλαντική ομπρέλα ασφαλείας του ΝΑΤΟ έχει κλονιστεί. Ο Ash προειδοποιεί ότι οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν πλέον να βασίζονται τυφλά στις ΗΠΑ για την άμυνά τους και ότι η Ουάσιγκτον εμφανίζει πλέον μια απρόβλεπτη και ενίοτε εχθρική στάση απέναντι στην ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Επιπλέον, η Ευρώπη πιέζεται οικονομικά από την Κίνα, η οποία χρησιμοποιεί το εμπόριο και την τεχνολογία ως εργαλεία ισχύος, αποδυναμώνοντας την παγκόσμια θέση της ΕΕ. Στο εσωτερικό της Ευρώπης, δυνάμεις του σκληρού εθνικισμού και του ανελεύθερου λαϊκισμού κερδίζουν διαρκώς έδαφος.

Αυτά τα κόμματα αμφισβητούν τις θεμελιώδεις φιλελεύθερες αξίες της ΕΕ. Ταυτόχρονα ο ιστορικός επικρίνει το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες συχνά αναλώνονται σε ατέρμονες γραφειοκρατικές διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες, την ώρα που «το Χάρκοβο και ο πλανήτης καίγονται». Για τον Ash, η Ευρώπη πάσχει από έλλειψη συλλογικής βούλησης και ιστορικής συνείδησης.

Αν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες και οι κυβερνήσεις δεν «ξυπνήσουν» άμεσα για να επενδύσουν στην κοινή τους άμυνα, να στηρίξουν ουσιαστικά την Ουκρανία και να αντιμετωπίσουν τις κοινωνικές ανισότητες (στεγαστικό, θέσεις εργασίας για τους νέους), το σπουδαιότερο εγχείρημα ειρήνης και ελευθερίας στην ιστορία της ηπείρου κινδυνεύει με σταδιακή αποσύνθεση.

Πρέπει όμως να τονίσουμε πως οι επικριτές του (από ρεαλιστές διεθνολόγους μέχρι αριστερούς και συντηρητικούς αναλυτές) εντοπίζουν συγκεκριμένα τυφλά σημεία στην κοσμοθεωρία του.

Το έργο του Ash συχνά επικρίνεται ως μια νοσταλγική αναπόληση της γενιάς του '68. Είναι η ματιά ενός καθηγητή της Οξφόρδης που συνομιλεί με ηγέτες και διανοούμενους στα σαλόνια των Βρυξελλών ή του Νταβός.

Αυτή η προσέγγιση δυσκολεύεται να κατανοήσει τη γνήσια οργή των κοινωνικών στρωμάτων που νιώθουν ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση τους έχει περιθωριοποιήσει.

Η άνοδος κομμάτων όπως το AfD στη Γερμανία ή του Εθνικού Συναγερμού στη Γαλλία τροφοδοτήθηκε από τις πολιτικές λιτότητας, την αποβιομηχάνιση και την οικονομική ανασφάλεια που επέβαλε η τεχνοκρατική διακυβέρνηση των Βρυξελλών.

Η εμμονή του Ash σε «αξίες» και «αφηγήματα» θεωρείται ενίοτε αποκομμένη από την καθημερινή υλική πραγματικότητα των Ευρωπαίων πολιτών.

Από τη σκοπιά του πολιτικού ρεαλισμού (π.χ. σχολή Mearsheimer), η ιδέα της διεύρυνσης του ΝΑΤΟ και της ΕΕ θεωρείται εν μέρει συνυπεύθυνη για τη σημερινή γεωπολιτική κρίση. Η Δύση αγνόησε τις κόκκινες γραμμές ασφαλείας της Ρωσίας, εγκλωβίζοντας χώρες όπως η Ουκρανία σε μια γκρίζα ζώνη (υπόσχεση ένταξης χωρίς ουσιαστικές εγγυήσεις ασφαλείας). Επιπλέον, η ρομαντική του επιμονή σε μια «Ευρώπη από τον Ατλαντικό έως τα Ουράλια» θεωρείται ξεπερασμένη σε έναν σύγχρονο, post-Western κόσμο, όπου η Κίνα, η Ινδία και ο παγκόσμιος νότος δεν ενδιαφέρονται για τις ευρωπαϊκές ευαισθησίες.

Η βασική ένσταση στις θέσεις του Ash είναι ότι διαγνώσκει σωστά τα συμπτώματα (τον κίνδυνο), αλλά αρνείται να δεχτεί ότι η ίδια η φιλελεύθερη ιδεολογία του συνέβαλε στη δημιουργία της ασθένειας.

Χρειαζόμαστε «περισσότερη και καλύτερη φιλελεύθερη Ευρώπη» ή αυτή είναι ίσως μια συνταγή του παρελθόντος για τα πρωτόγνωρα προβλήματα του μέλλοντος;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους