Πολλές φορές διαβάζω και ακούω κριτική για πολιτικούς που είναι τουλάχιστον άδικη. Βλέπε για παράδειγμα τον Μακρόν ή τον δικό μας ελληνόφωνο Πρωθυπουργό. Και κοιτάξτε, αναφέρομαι στην πολιτική τους...
Πολλές φορές διαβάζω και ακούω κριτική για πολιτικούς που είναι τουλάχιστον άδικη.
Βλέπε για παράδειγμα τον Μακρόν ή τον δικό μας ελληνόφωνο Πρωθυπουργό.
Και κοιτάξτε, αναφέρομαι στην πολιτική τους ιδιότητα και όχι την κυβερνητική...! Ομιλώντας για την πολιτική, την τέχνη δηλαδή της κατάκτησης της εξουσίας και της διατήρησης αυτής, άνθρωποι σαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι απολύτως επιτυχημένοι.
Κατορθώνουν, μαζί προφανώς με τους συμβούλους που επιλέγουν-και αυτό είναι προσόν από μόνο του-και το σύστημα εξουσίας που τους στηρίζει, να διαλύουν και να ανακατεύουν την αντιπολίτευση, να κρατούν μαντρωμένη τη βάση τους, να πείθουν τους ανεξάρτητους ψηφοφόρους πως είναι η λιγότερο κακή λύση, και, κυρίως, να πειθαρχούν πλήρως τα κομματικά στελέχη.
Και να κυβερνούν κυριολεκτικά σαν μονάρχες τη μία τετραετία μετά την άλλη.
Θα μου πείτε ''τι με νοιάζει εμένα το πόσο καλός πολιτικός ή πολιτικάντης είναι; Τη δικιά μου ζωή την κάνει μόνο χειρότερη!'' Δε θα διαφωνήσω με τον δικαιολογημένο θυμό σας.
Ο λόγος όμως που μπορεί και κάνει τη ζωή σας χειρότερη, είναι γιατί ακριβώς είναι καλύτερος πολιτικός από τις εναλλακτικές.
Και εφόσον είναι καλύτερος εκεί, λίγο τον ενδιαφέρει άμα σας κυβερνά σωστά. Ναι.
Ό,τι και σας λένε, είναι μακράν πιο βάρβαρο σύστημα διακυβέρνησης.
Γιατί νομιμοποιείται από εσάς τους ίδιους. ΥΓ. Δεν χρειάζεται να χειροκροτούμε τον εχθρό μας.
Καλό είναι όμως να αναγνωρίζουμε που μας τρώει λάχανο. Και τι κάνουμε λάθος εμείς από την άλλη.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους