Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν άνοιξε η βαριά πέτρινη σαρκοφάγος, οι αρχαιολόγοι βρέθηκαν μπροστά σε ένα σκηνικό σχεδόν κινηματογραφικό: τα πάντα ήταν κατακόκκινα.

Τα οστά, τα εντυπωσιακά κοσμήματα και τα σκόρπια κομμάτια μιας νεκρικής μάσκας ήταν καλυμμένα με μια παχιά, βαθιά ερυθρή σκόνη.

Λόγω αυτού του απρόσμενου ευρήματος, η άγνωστη νεκρή απέκτησε το σύγχρονο, επιβλητικό όνομα «Κόκκινη Βασίλισσα». Ο τάφος της ανακαλύφθηκε το 1994 στον Ναό XIII του Παλένκε (στο σημερινό Μεξικό), ακριβώς δίπλα στον Ναό των Επιγραφών, όπου αναπαύεται ο Πακάλ ο Μέγας, ένας από τους διασημότερους ηγεμόνες των Μάγια.

Η «γειτονιά» και μόνο φώναζε ότι η ένοικος ανήκε στην απόλυτη ελίτ.

Η μυστηριώδης σκόνη ήταν κιννάβαρι (θειούχος υδράργυρος). Μπορεί η τοξικότητά του να μην το καθιστούσε ακριβώς ιδανικό για συχνή επαφή, αλλά για τους Μάγια είχε τεράστια τελετουργική αξία, καθώς συμβόλιζε τον ανατέλλοντα ήλιο και την αναγέννηση.

Μέσα σε αυτή την κόκκινη θάλασσα, έλαμπαν οι πράσινοι λίθοι.

Η νεκρική της μάσκα, ένα πραγματικό παζλ για τους συντηρητές που κλήθηκαν να τη συναρμολογήσουν, ήταν φτιαγμένη από ψηφίδες μαλαχίτη, με ρεαλιστικές λεπτομέρειες από οψιανό και ιαδεΐτη στα μάτια.

Το σώμα της ήταν στολισμένο με διάδημα, βαρύ περιδέραιο και ένα ένδυμα κεντημένο με περισσότερους από 170 δισκους πολύτιμων λίθων.

Η εξουσία, βλέπετε, έπρεπε να κάνει εντύπωση ακόμη και στο τελευταίο της ταξίδι.

Ο τάφος, όμως, έκρυβε και μια πολύ πιο σκοτεινή, μακάβρια πλευρά.

Έξω από τη σαρκοφάγο βρέθηκαν τα λείψανα ενός παιδιού και μιας ενήλικης γυναίκας.

Δεν ήταν συγγενείς που έτυχε να πεθάνουν μαζί της· ήταν θύματα θυσίας, προορισμένα να τη συνοδεύσουν.

Η μεγαλοπρέπεια της βασιλικής αυλής πήγαινε πάντα χέρι-χέρι με την απόλυτη εξουσία πάνω στη ζωή των άλλων.

Ποια ήταν τελικά η Κόκκινη Βασίλισσα; Η πιο διαδεδομένη εκδοχή τη θέλει να είναι η Tz’ak-b’u Ajaw, σύζυγος του Πακάλ και μητέρα δύο μελλοντικών ηγεμόνων (απεβίωσε το 672 μ.Χ.). Επειδή, όμως, η αρχαιολογία αποφεύγει τις απόλυτες βεβαιότητες, η ταύτιση παραμένει επισήμως μια ισχυρή υπόθεση και όχι απόλυτη βεβαιότητα.

Για να έχουμε, ωστόσο, μια αίσθηση της ιστορικής κλίμακας να δούμε τι συνέβαινε στα δικά μας μέρη εκείνη ακριβώς τη χρονιά; Το 672 μ.Χ., όταν η Κόκκινη Βασίλισσα ενταφιαζόταν, φωτιά στα κόκκινα, στις ζούγκλες της Κεντρικής Αμερικής, η Ελλάδα αποτελούσε κομμάτι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία περνούσε μια από τις πιο οριακές στιγμές της.

Στον θρόνο της Κωνσταντινούπολης καθόταν ο Κωνσταντίνος Δ', και ο αραβικός στόλος ετοιμαζόταν για την πρώτη μεγάλη πολιορκία της Πόλης.

Είναι ακριβώς η χρονιά που, σύμφωνα με τις πηγές, ένας αρχιτέκτονας και μηχανικός από τη Συρία, ο Καλλίνικος, φέρνει στο Βυζάντιο το απόλυτο υπερόπλο της εποχής: το Υγρό Πυρ.

Δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι, σε διαφορετικές ηπείρους, που δεν είχαν την παραμικρή ιδέα ο ένας για την ύπαρξη του άλλου.

Κι όμως, την ίδια ακριβώς ιστορική στιγμή, άφηναν αμφότεροι το δικό τους, ανεξίτηλο και φλεγόμενα κόκκινο σημάδι στον χρόνο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους