Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο πατέρας μου έφυγε από τη Χαβάη στα 20 του και δεν επέστρεψε ποτέ — μετά τον θάνατό του, παρέλαβα ένα δέμα που έκανε τη μητέρα μου να χλωμιάσει τρομερά.

Ήμουν πάντα το κορίτσι του μπαμπά.

Μπορούσα να του εμπιστευτώ οποιοδήποτε μυστικό.

Εκείνος, όμως, δεν μου αποκάλυψε ποτέ τα δικά του.

Κάποιες φορές τον έβρισκα στο τραπέζι της κουζίνας, να γυρίζει στα χέρια του μια ξεθωριασμένη φωτογραφία μιας παραλίας. «Πώς είναι εκεί;» ρώτησα κάποτε. «Η βροχή είναι ζεστή», είπε. «Μπορείς να μυρίσεις τον ωκεανό πριν καν τον δεις». Ο μπαμπάς μου γεννήθηκε στη Χαβάη.

Έφυγε στα 20 του, μετακόμισε στο Όρεγκον και γνώρισε τη μητέρα μου.

Του έλειπε αφόρητα η πατρίδα του, αλλά, με τον καιρό, η λέξη «Χαβάη» έπαψε να ακούγεται στο τραπέζι μας.

Κάθε φορά που ο μπαμπάς έφερνε το θέμα στην κουβέντα, η μαμά αναστατωνόταν.

Δεν άντεχε να ακούει πόσο του έλειπε εκείνος ο τόπος, λες και η νοσταλγία του σήμαινε πως δεν ήταν ευτυχισμένος μαζί μας.

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί το έπαιρνε τόσο προσωπικά.

Ο μπαμπάς το μόνο που έλεγε ήταν: «Προσπάθησε να καταλάβεις τη μητέρα σου, Άννι.

Αν ήξερες όλη την ιστορία, δεν θα θύμωνες μαζί της». Μακάρι να τον είχα ρωτήσει τι εννοούσε.

Πριν από δύο εβδομάδες, ο μπαμπάς ενεπλάκη σε τροχαίο ατύχημα.

Δεν γύρισε ποτέ σπίτι.

Προσπαθούσαμε ακόμα να συνειδητοποιήσουμε ότι έφυγε από τη ζωή, όταν ο ταχυδρόμος έφερε ένα τεράστιο δέμα στην πόρτα μας.

Ήταν απευθυνόμενο στον μπαμπά.

Η σφραγίδα ταχυδρόμησης από τη Χονολουλού έφερε ημερομηνία τρεις μέρες πριν από το ατύχημα.

Δεν υπήρχε διεύθυνση αποστολέα.

Το μετέφερα στην κουζίνα.

Ήθελα να μάθω ποιος το έστειλε, για να τον ενημερώσω για το τι συνέβη.

Μόλις η μαμά είδε το δέμα, χλώμιασε τρομερά. «Άστο κάτω, Άννι». «Μαμά;» «Σε παρακαλώ». Τα δάχτυλά της έσφιξαν τον καρπό μου. «Πέτα το. Ας κάνουμε πως δεν ήρθε ποτέ». Τραβήχτηκα μακριά.

Δεν άντεχα να πετάξω κάτι που προοριζόταν για τον μπαμπά.

Κι έπειτα, κάπου στη Χαβάη, ίσως κάποιος να περίμενε μια απάντηση που εκείνος δεν μπορούσε πια να δώσει.

Έτσι, ξεκόλλησα την ταινία.

Μόλις είδα τι υπήρχε μέσα, κάλυψα το στόμα μου με το χέρι μου. «Θεέ μου», ψιθύρισα, κοιτάζοντας μέσα στο κουτί, «τι υποτίθεται ότι πρέπει να κάνουμε με αυτό;» Διαβάστε τη συνέχεια της ιστορίας στο 1ο σχόλιο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους