Σύμφωνα με την εξομολόγηση ενός Αμερικανού ρωμαιοκαθολικού ομοφυλόφιλου: «Εξηγήστε το! Πώς το κάνει αυτό ο Θεός; Γιατί συμβαίνει; Τι πρέπει να κάνουμε; Πώς θα εφαρμοστή και στους ομοφυλόφιλους η...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κανείς δεν με δίδαξε κάτι παρά μόνο ότι αυτό δεν μπορούσε να συζητηθή» Άλλοι διερωτώνται: «Πώς θα μπορούσε η Εκκλησία να ακολουθήσει τα βήματα του Χριστού ως προς την φροντίδα Του για τους απόβλητους κατά την διακονία της προς τους ομοφυλόφιλους ορθόδοξους χριστιανούς; Πολλοί από τους αδελφούς μας αυτούς έχουν εξοστρακισθή από τις ενορίες τους όταν μαθεύτηκε ο σεξουαλικός τους προσανατολισμός.

Άλλοι κληρικοί αποκόπτουν από τα μυστήρια όσους διατηρούν σχέση, ενώ άλλοι τηρούν την τακτική δεν ξέρω, δεν μιλώ.

Το τι θα πει ο κόσμος είναι ο φόβος που εμποδίζει πολλούς να ασχοληθούν με το θέμα... Ο Ιησούς ήξερε ότι μόνο η ασφάλεια μιας αγαπητικής απροϋπόθετης σχέσης μπορεί να θεραπεύσει καρδιές και ζωές.

Έτσι κι εμείς είναι αδύνατο να εξερευνήσουμε το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας χωρίς να ακούσουμε την ζωή, την ιστορία, και την μαρτυρία των πιστών που συμβαίνει να είναι ομοφυλόφιλοι» (Cannon 2011, σ. 12). Ανεξάρτητα πάντως από την θεολογική θέση που κάθε ομολογία θα λάβει, ο χριστιανικός κόσμος καλείται να σκύψει πάνω από τα πρόσωπα: «Η εύκολη λύση είναι να πουν οι χριστιανικές εκκλησίες: 'Ο ομοφυλόφιλος είναι ένας αμαρτωλός του οποίου ο τρόπος ζωής έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το θέλημα του Θεού' και να τελειώσει το θέμα εκεί.

Αυτό είναι ένα σφάλμα που πρέπει να αποφύγουμε με κάθε τίμημα... Επίσης χρειάζεται να αποφύγουμε την φαρισαϊκή διάκριση μεταξύ 'χαμένων' ομοφυλόφιλων και 'σεσωσμένων' ετεροφυλόφιλων.

Η ομοφυλοφιλία είναι και αυτή ένα σύμπτωμα, μεταξύ άλλων, του πεπτωκότος κόσμου μας» (Jones 1966, σ. 97). Πολύ εύστοχα συμπληρώνει ο ίδιος: «Το θέλημα του Θεού ως προς την ανθρώπινη σεξουαλικότητα είναι μια ιδανική κατάσταση, η οποία σπάνια συναντάται ακόμη και στις ετεροφυλόφιλες σχέσεις.

Δεν είναι κάθε ετεροφυλόφιλη επαφή εγγάμων τέλεια έκφραση αγάπης, απαλλαγμένη εγωισμού, με επιθυμία απόκτησης παιδιών ταυτόχρονα». Εν τέλει «μια απλή καταδίκη της ομοφυλοφιλίας αποτελεί ανεύθυνη στάση, αλλά είναι και μάταιη.

Εκφράζει μια ανέκκλητη κρίση για μια κατάσταση από την οποία δεν μπορεί κάποιος να βγει... Το ερώτημα δεν πρέπει να είναι αν βρίσκεται μέσα σε μια κατάσταση καθ' εαυτήν αμαρτωλή (όλοι είμαστε!) αλλά μάλλον πώς μπορεί να κάνει το καλύτερο μέσα στην δεδομένη κατάσταση... Με την απλή απόρριψη παύουμε να τον βλέπουμε ως παιδί του Θεού». Κάποιοι χριστιανοί νομίζουν ότι απλώς διακηρύσσοντας 'αγαπούμε τον αμαρτωλό και πολεμούμε την αμαρτία' ξεμπέρδεψαν.

Δεν συμβαίνει αυτό για τον απλό λόγο ότι μια τέτοια διακήρυξη δεν είναι επαρκής ώστε να εμποδίσει πολλοί ομοφυλόφιλοι να φύγουν οριστικά από την Εκκλησία. «Το ζήτημα της κατηγοριοποίησης, του στιγματισμού και της περιθωριοποίησης παίρνει ευρύτερες διαστάσεις και αποκτά ιδιάζον περιεχόμενο, όταν το υποκείμενο, που αμέσως ή εμμέσως περιθωριοποιεί, είναι κάποια εκκλησιαστική ενοριακή κοινότητα.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, όταν και όπου εμφανίζονται, είναι σαφές ότι η συγκεκριμένη εκκλησιαστική ενοριακή κοινότητα, στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή, λειτουργεί ως τμήμα της κοινωνίας 'του παρόντος αιώνος του απατεώνος' και υιοθετεί τη νοοτροπία και τα κριτήρια του κόσμου, βάσει των οποίων κατηγοριοποιεί και στιγματίζει κάποιους χριστιανούς ως 'περιθωριακούς' και τους απορρίπτει... Μπορεί η συνηθισμένη αντίδραση των ανθρώπων αυτών να είναι η σιωπηλή και αθόρυβη φυγή από την Εκκλησία, η απόρριψη όμως βιώνεται με τραγική ένταση και συνέπειες» (Βαρριάς 2004, σ. 277-278). Εκ του αποτελέσματος κρίνεται η στάση μας. -----------------‐--▪︎---------------▪︎------------▪︎------ Έλξη και πάθος (Μια διεπιστημονική προσέγγιση της ομοφυλοφιλίας)- Εκδόσεις Έν πλώ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους