ΜΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕ ΕΝΑΝ ΜΟΝΑΧΟ Πριν κρίνουμε αν μια συνάντηση ενός ιερωμένου με μαθητές μπορεί να έχει θέση στο σχολείο, ας αναγνωρίσουμε ότι μπορεί να αποτελέσει μια ευκαιρία γνωριμίας...

Πλήρες Κείμενο:

ΜΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕ ΕΝΑΝ ΜΟΝΑΧΟ Πριν κρίνουμε αν μια συνάντηση ενός ιερωμένου με μαθητές μπορεί να έχει θέση στο σχολείο, ας αναγνωρίσουμε ότι μπορεί να αποτελέσει μια ευκαιρία γνωριμίας, προβληματισμού και προσωπικής αναζήτησης, με σεβασμό στους κανόνες της εκπαίδευσης και στην ελευθερία κάθε μαθητή.

Με αφορμή όσα συνέβησαν στο σχολείο της Χανιώτης, θέλω να εκφράσω τον σεβασμό και την εκτίμησή μου στον ιερομόναχο και εφημέριο της ενορίας, καθώς και τη θετική μου στάση απέναντι στην πρωτοβουλία της διεύθυνσης του σχολείου να τον καλέσει.

Ο λόγος που τοποθετούμαι δημόσια είναι και προσωπικός.

Πριν από περίπου 30 χρόνια, ήμουν μαθήτρια στο Λύκειο Κασσάνδρας.

Έφηβη, επαναστάτρια, πρόεδρος του δεκαπενταμελούς, ανακάλυπτα τον κόσμο και αμφισβητούσα όσα θεωρούσα δεδομένα.

Μια μέρα ήρθε στο σχολείο μας ο Γέροντας Θεόκλητος, ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Αρσενίου.

Μας μίλησε για τον Χριστό και όποιος ήθελε μπορούσε να εξομολογηθεί.

Δεν είχα εξομολογηθεί ποτέ ως τότε , αλλά πήγα.

Περισσότερο από περιέργεια.

Με άκουσε με αγάπη, χωρίς να με μαλώσει, και μου έδωσε συμβουλές που κράτησα μέσα μου.

Μου πρότεινε να εκκλησιάζομαι τακτικά και να προσεύχομαι.

Για κάποιο διάστημα το έκανα, αλλά στη συνέχεια απομακρύνθηκα ξανά.

Τα χρόνια πέρασαν.

Ακολούθησαν περίοδοι αμφισβήτησης και αναζήτησης.

Ωστόσο, θυμόμουν εκείνη τη συνάντηση και τα λόγια του Γέροντα.

Με τον καιρό, αυτή η ανάμνηση με βοηθούσε να κοιτάζω πιο συνειδητά τον εαυτό μου και να αναγνωρίζω τα λάθη μου.

Με αφορμή εκείνη τη συνάντηση και την προσωπική μου αναζήτηση, επισκέφθηκα αργότερα το Ιερό Κοινόβιο Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ορμύλια.

Εδώ και 26 χρόνια πηγαίνω ανελλιπώς, σχεδόν κάθε μήνα.

Εκεί γνώρισα μια διαφορετική διάσταση της πίστης, που με τα χρόνια έγινε σταθερό σημείο αναφοράς στη ζωή μου.

Μια διαρκής προσπάθεια αυτογνωσίας, μετάνοιας και συγχώρησης.

Δεν είμαι αλάνθαστη.

Πιστεύω, στην προσπάθεια του ανθρώπου να αναγνωρίζει τα λάθη του και να γίνεται καλύτερος.

Για μένα, η πίστη δεν είναι αναχρονισμός.

Είναι ένας δρόμος που μας βοηθά να αναγνωρίζουμε τα όριά μας, χωρίς να ξεχνάμε την αξία μας ως ανθρώπων.

Και, πάνω απ' όλα, είναι προσωπική επιλογή.

Γιατί, λοιπόν, τα μοιράζομαι όλα αυτά δημόσια; Γιατί κι εγώ, όταν ήμουν μαθήτρια, συνάντησα μέσα στο σχολείο έναν μοναχό που μου μίλησε για τον Χριστό.

Εκείνη η συνάντηση δεν καθόρισε από μόνη της όλη μου τη ζωή.

Αποτέλεσε, όμως, ένα σημαντικό κομμάτι της.

Κανείς δεν μπορεί να επιβάλει στα παιδιά τι θα πιστεύουν ή αν θα πιστεύουν.

Αξίζει, όμως, να έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν την πίστη, την παράδοσή μας και τις αξίες της, με σεβασμό στις διαφορετικές πεποιθήσεις και στην ελευθερία κάθε μαθητή.

Εξάλλου, η πίστη δεν επιβάλλεται. Γνωρίζεται, βιώνεται και επιλέγεται ή δεν επιλέγεται, με σεβασμό στην ελευθερία όλων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους