Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ετών 64 από χθες ο αγαπημένος Bob Odenkirk «I travel in worlds you can't even imagine.

You can't conceive of what I'm capable of». Τάδε έφη Σολ Γκούντμαν, ένας αληθινά σπουδαίος τηλεοπτικός ήρωας που ερμήνευσε ο εορτάζων Μπομπ Όντενκερκ, δείχοντας πως ήταν ικανός να πλάσει έναν χαρακτήρα που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.

Τα σκοτάδια και η συντριβή, οι ενοχές και η προσωπική ηθική, τα αβάσταχτα διλήμματα και οι ασήκωτες αποφάσεις, η προαιώνια ηθική μάχη μας, όλα καθρεφτισμένα στο πρόσωπο, στο βλέμμα και στη φωνή ενός σπουδαίου ηθοποιού.

Η αρχή έγινε, φυσικά, στο Breaking Bad (2008-2013), για να ακολουθήσει το σχεδόν σαιξπηρικών διαστάσεων Better Call Saul (2015-2023), για το οποίο θα μας επιτρέψετε λίγα (ή και κάπως πολλά) λόγια ακόμα.

Διότι πέρα από την καταιγιστική ένταση, τη μαγευτική κινηματογράφηση στις απογυμνωμένες εσχατιές του Νέου Μεξικού, το πικρό και βιτριολικό χιούμορ, τα ατελείωτα παιχνίδια εξαπάτησης και παραπλάνησης, τους φιλοσοφικούς-υπαρξιακούς στοχασμούς για την ανθρώπινη φύση, τη χαρτογράφηση ενός δίπολου απληστίας και εξαχρείωσης, τι απομένει άραγε ως τελικό επιμύθιο και απόσταγμα του Better Call Saul; Μα, φυσικά, μία από τις πιο σπαρακτικές, στέρεα δομημένες και περιπετειώδεις ιστορίες αγάπης που έχουμε δει ποτέ σε οποιοδήποτε μέγεθος οθόνης. Ο Τζίμι και η Κιμ, ενωμένοι από ένα αγιάτρευτο μικρόβιο, ένα ζιζάνιο που τους απογειώνει και τους συντρίβει, έναν κοινό προορισμό έκπτωσης και απάρνησης, ερωτεύονται φυσικά και αβίαστα, σαν δυο διπλανά κομμάτια ενός παζλ.

Μόνο που η Κιμ είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, έτοιμη να μαζέψει τα συντρίμμια, ατρόμητη μπροστά στην ανάληψη των ευθυνών, το παντοδύναμο ανάχωμα καλοσύνης και αγάπης που προστατεύει τον Τζίμι από τον απόλυτο εκτροχιασμό.

Κι όταν εκείνος απαρνιέται τον Σολ για να ξαναβαφτιστεί Τζίμι, διατεθειμένος να ρίξει μια για πάντα τη ζωή του στη χωματερή μόνο και μόνο για να εξιλεωθεί στα δικά της μάτια, τα δικά μας παραδίνονται στο βούρκωμα.

Από κοντά, ένας υποδειγματικά σχεδιασμένος δεύτερος χαρακτήρας, ο λακωνικός, σαρκαστικός και μόνιμα θλιμμένος Μάικ.

Ένας μοναχικός και μονήρης άνδρας, αυλακωμένος από τη θλίψη της απώλειας και το σαράκι της ενοχής, που αυταπατάται ότι τσαλαβουτά στον βούρκο με μόνο κίνητρο τη φροντίδα των αγαπημένων του.

Πλανεμένος παρότι σώφρων, ο Μάικ αντλεί ανομολόγητη απόλαυση από το σπάνιο ταλέντο του να κινεί τα νήματα πίσω από τη βιτρίνα, να σώζει την παρτίδα με τους δικούς του όρους.

Ένας τραγικός ήρωας βγαλμένος από τη μήτρα της νουάρ μυθολογίας.

Ας επιστρέψουμε όμως στον Όντενκερκ, που ξεκίνησε την καριέρα του στην αμερικανική showbiz γράφοντας κείμενα για το Saturday Night Live από το 1987 μέχρι το 1991, μας έχει χαρίσει πάντως κι άλλες αξιόλογες στιγμές την τελευταία δεκαετία, είτε ως πρωταγωνιστής είτε σε δεύτερους ρόλους: Nebraska (2013) του Αλεξάντερ Πέιν, η πρώτη σεζόν του Fargo (2014), The Post (2017) του Στίβεν Σπίλμπεργκ, Little Women (2019) της Γκρέτα Γκέργουιγκ και το -αναγορευμένο σε καλτ θησαυρό- Nobody (2021) του Ίλια Ναϊσούλερ.

Ίσως να μην γνωρίζετε, μάλιστα, ότι ο Μπομπ έχει σκηνοθετήσει και τρεις ταινίες στα 00s, προτού εκτοξευθεί η φήμη του, από τις οποίες αξίζει σίγουρα να αναζητήσετε το πολύ αξιόλογο Melvin Goes to Dinner (2003).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους