"Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που πιστεύουν στα όνειρα τους"... Τι γίνεται, όμως, όταν κάποιοι, με το έτσι θέλω και προφανώς εκτελώντας εντολές, καταστρέφουν το μέλλον των παιδιών; Γιατί εδώ δεν μιλάμε...

Πλήρες Κείμενο:

"Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που πιστεύουν στα όνειρα τους"... Τι γίνεται, όμως, όταν κάποιοι, με το έτσι θέλω και προφανώς εκτελώντας εντολές, καταστρέφουν το μέλλον των παιδιών; Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για ένα αποτέλεσμα που ενδεχομένως αλλοιώθηκε, για μια νίκη ή μια ήττα, για μια βαθμολογία ή ένα κύπελλο.

Μιλάμε για παιδιά.

Για όνειρα που μόλις γεννιούνται, για προσπάθειες που χτίζονται με ιδρώτα και επιμονή, για ψυχές που μαθαίνουν τώρα να πιστεύουν στον εαυτό τους και στις δυνατότητές τους... Μιλάμε για εκείνο το παιδί που τελειώνει το σχολείο και τρέχει στην προπόνηση, που θυσιάζει ώρες ξεκούρασης για να γίνει καλύτερο, που πηγαίνει στο γήπεδο με την αθωότητα εκείνου που πιστεύει ότι αν προσπαθήσει αρκετά, θα έχει την ευκαιρία να πετύχει.

Για εκείνο το παιδί που μαθαίνει να αγκαλιάζει τη νίκη αλλά και να αποδέχεται την ήττα, γιατί έτσι λειτουργεί ο αθλητισμός ή τουλάχιστον, έτσι θα έπρεπε να λειτουργεί... Και τι απαντάς σε ένα παιδί όταν αρχίζει να αναρωτιέται αν η προσπάθειά του έχει πραγματικά αξία; Πώς του εξηγείς ότι μπορεί να έκανε τα πάντα σωστά, αλλά ίσως να μην είχε ποτέ την ευκαιρία να διεκδικήσει αυτό που του αναλογεί; Πώς του μιλάς για αξιοκρατία, δικαιοσύνη και ευγενή άμιλλα, όταν οι άνθρωποι που θα έπρεπε να αποτελούν πρότυπα συμπεριφοράς ενδέχεται να έχουν ξεχάσει τι σημαίνουν αυτές οι λέξεις; Και πώς του ζητάς να συνεχίσει να ονειρεύεται, όταν κινδυνεύει να πιστέψει ότι το ταλέντο, ο κόπος και η επιμονή δεν αρκούν, επειδή κάποιοι θεωρούν πως μπορούν να αποφασίζουν για λογαριασμό του; Έχουμε ξεχάσει πως ο αθλητισμός είναι ένα μεγάλο σχολείο για τη ζωή.

Εκεί όπου τα παιδιά μαθαίνουν να συνεργάζονται, να διαχειρίζονται την απογοήτευση, να σέβονται τον αντίπαλο... Κυρίως όμως, είναι ο χώρος όπου πρέπει να αισθάνονται ότι έχουν μια δίκαιη ευκαιρία.

Δεν θα γίνουν όλα τα παιδιά πρωταθλητές και επαγγελματίες.

Δεν θα παίξουν όλα στην Α1 ούτε θα φορέσουν τη φανέλα της Εθνικής ομάδας.

Όλα όμως, δικαιούνται να προσπαθήσουν με αξιοπρέπεια, να διεκδικήσουν τους στόχους τους, και από τον αθλητισμό, να κρατήσουν τις αξίες που θα τα συνοδεύουν σε όλη τους τη ζωή.

Αυτή είναι η ουσία.

Και όποιος την παραβλέπει, όποιος αντιμετωπίζει το παιδικό και το σχολικό πρωτάθλημα ως πεδίο εξυπηρέτησης συμφερόντων, δεν προσβάλλει μόνο την αξιοπιστία μιας διοργάνωσης.

Προσβάλλει την ίδια την εμπιστοσύνη των παιδιών στον κόσμο των ενηλίκων... Για αυτό και τέτοιες υποθέσεις δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως ένας ακόμη θόρυβος που θα ξεχαστεί μόλις αλλάξει η επικαιρότητα, οφείλουμε όλοι να απαιτήσουμε τη διερεύνηση για το τι συνέβη και να αποδοθούν οι ευθύνες και η τιμωρία χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς εκπτώσεις.

Όχι για να ικανοποιηθεί η ανάγκη της κοινής γνώμης να βρει ενόχους, αλλά για να προστατευτούν τα παιδιά και να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη σε έναν χώρο που οφείλει να καλλιεργεί το ήθος, όχι να το υπονομεύει.

Γιατί η ευθύνη των ενηλίκων δεν είναι να υπόσχονται στα παιδιά ότι θα κερδίζουν πάντα αλλά να διασφαλίζουν ότι μπορούν να αγωνίζονται με ίσους όρους και πως θα έχουν δικαίωμα στο όνειρο.

Και πάνω από όλα, να μην τα αναγκάζουν να πληρώνουν το τίμημα των δικών τους συμφερόντων... Τα παιδιά, όλα τα παιδιά, αξίζουν κάτι πολύ καλύτερο από τη σιωπή, την αδιαφορία και τις εύκολες δικαιολογίες, είναι υποχρέωση μας να τους φτιάξουμε έναν κόσμο καλύτερο από αυτόν που βρήκαμε εμείς... Και στα παιδιά που σήμερα αισθάνονται αδικημένα, πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι και να τους πούμε πως δεν πρέπει να αφήνουν τις πράξεις των άλλων να καθορίσουν την αξία τους, να μην εγκαταλείψουν τα όνειρα τους επειδή κάποιοι ηθελημένα δεν στάθηκαν στο ύψος των ευθυνών τους.

Δυστυχώς ο κόσμος δεν είναι πάντα δίκαιος, αλλά αξίζει να αγωνιζόμαστε για να γίνει... Και εμείς, οι ενήλικες, οφείλουμε να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας ώστε να μη χρειαστεί κανένα παιδί να επιλέξει ανάμεσα στα όνειρα του και στην αξιοπρέπεια του γιατί η ευθύνη, για να μπορούν να τα κυνηγήσουν ανήκει σε εμάς και πρέπει να έχουν το δικαίωμα να το κάνουν... Τα όνειρα τους δεν είναι διαπραγματεύσιμα, το μέλλον τους δεν είναι παιχνίδι στα χέρια κανενός, το γήπεδο πρέπει να παραμείνει ένας χώρος τέτοιος όπου τα παιδιά μαθαίνουν να κερδίζουν με αξιοπρέπεια, να χάνουν με ψηλά το κεφάλι και να πιστεύουν ότι η αξία τους δεν εξαρτάται από τις αποφάσεις των άλλων και στην προκείμενη περίπτωση τις διαιτητικές.

Γιατί, όταν καταστρέφεις το όνειρο ενός παιδιού, δεν του στερείς απλώς μια νίκη.

Του στερείς ένα κομμάτι από την πίστη του στο αύριο... ΜΗΝ ΠΑΙΖΕΤΕ ΜΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ ΡΕ ΑΛΗΤΕΣ!!!!! Antreas Tsemperlidis Y.Γ. Δηλαδή ο διαιτητής που έβγαλε τη σφυρίχτρα και κινήθηκε απειλητικά προς το μέρος του αθλητή, τι ακριβώς θα έκανε; Θα χτυπούσε το παιδί;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους