Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το να εφαρμόζει μια ομάδα με συνέπεια τα βασικά και αυτονόητα στοιχεία του παιχνιδιού κάνει μια τεράστια, σχεδόν αθέατη διαφορά.

Μόνο όποιος έχει δει την ομάδα του να υποφέρει από την έλλειψη των θεμελιωδών αρχών μπορεί να εκτιμήσει πόσο βαθιά επηρεάζουν όχι μόνο το τακτικό κομμάτι, αλλά κυρίως την ψυχολογία των ποδοσφαιριστών.

Όταν νιώθεις πραγματικά ότι το πλάνο λειτουργεί, αποκτάς μια βαθιά εσωτερική σιγουριά που σε προστατεύει από τον πανικό σε κάθε στραβοπάτημα, κάνοντας την ψυχραιμία τόσο το μέσο όσο και τον τελικό στόχο.

Αυτή ακριβώς η πνευματική ανθεκτικότητα φάνηκε για δεύτερη φορά μέσα στην ίδια εβδομάδα.

Μετά την ανατροπή απέναντι στην Μπρέντφορντ, η Λίβερπουλ επανέλαβε το ίδιο κατόρθωμα απέναντι στη Βιγιαρεάλ για την τρίτη αγωνιστική της ενιαίας φάσης της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης, σε ένα εντυπωσιακό 4-3 στο "Άνφιλντ". Βρέθηκε νωρίς πίσω στο σκορ με δύο τέρματα, όμως δεν έχασε την πίστη της, ισοφάρισε πριν ολοκληρωθεί το πρώτο ημίχρονο, πήρε διαφορά δύο γκολ στην επανάληψη και άντεξε παρά τη μείωση του σκορ στα τελευταία λεπτά.

Η επιτυχία παίρνει μεγαλύτερη αξία αν σκεφτεί κανείς τις συνθήκες. Ο Ιραόλα προχώρησε σε εκτεταμένο φρεσκάρισμα αφήνοντας στον πάγκο τους Κέρκεζ, Μπαρκολά, Ισάκ και Βιρτς, ενώ μετρούσε σημαντικές απουσίες λόγω τραυματισμών όπως των Σζόμποσλαι, Φρίμπονγκ και Μουνιόθ.

Το ξεκίνημα ήταν εφιαλτικό, με ένα σπάνιο ατομικό λάθος του Φαν Ντάικ σε γύρισμα της μπάλας προς τον Άλισον και μια κάκιστη λειτουργία στην παγίδα του οφσάιντ να φέρνουν το γρήγορο 0-2. Η ομάδα όμως παρέμεινε απόλυτα ψύχραιμη.

Η κεφαλιά του ΜακΆλιστερ, ο οποίος έχει παράδοση απέναντι σε ισπανικούς συλλόγους, και η ενέργεια του Αραούχο, που αγωνίζεται ως δανεικός από την Μπαρτσελόνα και μοιάζει να φυλάει τα γκολ του για τις ευρωπαϊκές βραδιές, έφεραν το ματς στα ίσια πριν το σφύριγμα της ανάπαυλας.

Η απόφαση του Ιραόλα να εμπιστευτεί νεαρούς ποδοσφαιριστές όπως ο Κούμας και ο Νιόνι δικαιώθηκε από την εικόνα τους στο χορτάρι.

Στον αντίποδα, η συμμετοχή του Τσιμίκα λειτούργησε σαν δίκοπο μαχαίρι.

Επιθετικά ήταν εξαιρετικά επιδραστικός, προσφέροντας την ασίστ στο πρώτο γκολ με μια υποδειγματικά εκτελεσμένη στατική φάση από τη γωνία του κόρνερ.

Ανασταλτικά όμως υστέρησε, αφού κάλυψε το οφσάιντ στη φάση του δεύτερου γκολ των φιλοξενουμένων, ενώ και το τρίτο τέρμα τους ξεκίνησε από τη δική του πτέρυγα.

Η τακτική παρέμβαση του προπονητή στο δεύτερο μέρος άλλαξε πλήρως τις ισορροπίες.

Η αντικατάσταση του Αραούχο και η είσοδος του Βιρτς πρόσφεραν διπλό όφελος. Ο Χράφενμπερχ οπισθοχώρησε αναλαμβάνοντας ρόλο δεξιού ακραίου οπισθοφύλακα που συγκλίνει στον άξονα σε φάση κατοχής, λειτουργώντας ως πρόσθετος κεντρικός μέσος για να εξασφαλίσει τον απόλυτο έλεγχο της κυκλοφορίας.

Αυτός ο ρόλος του ταίριαξε ιδανικά, καθώς ο Ολλανδός δεν διακρίνεται στην πίεση ψηλά.

Ταυτόχρονα, η πυκνότητα που δημιουργήθηκε στη μεσαία γραμμή επέτρεψε στον Βιρτς να κινείται ελεύθερα προς τα αριστερά, καταλαμβάνοντας τους ενδιάμεσους χώρους ανάμεσα στον κεντρικό αμυντικό και τον μπακ των Ισπανών, το σημείο δηλαδή όπου ξεδιπλώνει όλη του την ποιότητα, καταφέρνοντας μάλιστα να χριστεί και σκόρερ.

Ξεχωριστή μνεία αξίζει στον Νγκουμόχα, ένα σπάνιο αυθεντικό ταλέντο.

Όσοι διατηρούσαν επιφυλάξεις για την τοποθέτησή του στη δεξιά πτέρυγα πήραν την πιο πειστική απάντηση, καθώς έγινε ο νεότερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του συλλόγου που μοιράζει δύο τελικές πάσες σε έναν αγώνα κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης μετά τον Όουεν.

Η τακτική ανάλυση του Ράφα Μπενίτεθ για εκείνον ήταν απόλυτα εύστοχη, σημειώνοντας πως παίζοντας στα δεξιά έχει την ικανότητα να προσπερνά τον αντίπαλο από την εξωτερική πλευρά, καθιστώντας τον σχεδόν ασταμάτητο στο να βγάζει επικίνδυνες παράλληλες σέντρες και μεταβιβάσεις στην περιοχή.

Μπορεί αυτό να του στερεί μερικά προσωπικά τέρματα, αλλά του επιτρέπει να διαλύει τις αντίπαλες άμυνες.

Ασφαλώς, το γεγονός ότι η ομάδα δέχτηκε τρία γκολ επιβεβαιώνει πως οι αναπληρωματικοί κεντρικοί αμυντικοί απέχουν αρκετά από το επίπεδο των βασικών, και η προσδοκία για την επιστροφή παικτών όπως ο Μπράντλεϊ και ο Λεόνι είναι κρίσιμη για να προσφέρει λύσεις στα μετόπισθεν.

Όμως η γενική εικόνα αποπνέει υγεία. Ο ΜακΆλιστερ, ένας από τους παίκτες που μεταμορφώθηκαν υπό τις οδηγίες του Ιραόλα, αποτύπωσε με ακρίβεια τη διαφορά σε σχέση με την περασμένη σεζόν, μιλώντας για τη νέα προσέγγιση στην τακτική και την ένταση της πίεσης, αλλά κυρίως για τη σωστή ψυχολογική διαχείριση που έλειπε από τα αποδυτήρια.

Αυτή η ηρεμία και η αυτοπεποίθηση, ανεξάρτητα από τις απουσίες ή το νεαρό της ηλικίας όσων αγωνίζονται, αποτελούν τα πρώτα και πιο στέρεα θεμέλια για τη δημιουργία μιας πραγματικά μεγάλης ομάδας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους