Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει ένα σημείο που σταματάς να προσπαθείς να είσαι αρεστός σε όλους και ξαφνικά η ζωή γίνεται πολύ πιο ήσυχη.

Κάποιος δεν σε συμπαθεί; Οκ. Κάποιος θεωρεί ότι «έχεις αλλάξει» επειδή άρχισες να λες όχι; Επίσης οκ. Κάποιος εκνευρίζεται επειδή δεν απαντάς αμέσως, δεν εξηγείς κάθε επιλογή σου ή δεν κάνεις αυτό που περίμενε από σένα; Ε, θα του περάσει.

Το αστείο είναι ότι όσο περισσότερο δικαιολογείς τον εαυτό σου, τόσο περισσότερο οι άλλοι νομίζουν ότι έχουν λόγο στο τι θα κάνεις στη ζωή σου.

Και μετά, όταν κάποια στιγμή πεις «δεν μπορώ», «δεν θέλω» ή απλά «όχι», τους φαίνεται ότι κάτι έπαθες.

Δεν είναι ότι έπαθες κάτι.

Απλώς σταμάτησες να ζητάς άδεια.

Και ναι, αυτό θα σπάσει τα νεύρα σε κάποιους.

Ειδικά σε όσους είχαν βολευτεί με την παλιά σου έκδοση, αυτή που ήταν πάντα διαθέσιμη, πάντα ευγενική, πάντα πρόθυμη να μην ενοχλήσει κανέναν.

Το να είσαι στ’ αρχίδια σου δεν σημαίνει να γίνεις μαλάκας και να μη σε νοιάζει κανένας.

Σημαίνει να ξεχωρίζεις τι αξίζει όντως να σε απασχολεί και τι είναι απλά ο θόρυβος των άλλων.

Γιατί αν κάθε φορά που κάποιος στραβώνει μαζί σου, εσύ αλλάζεις πορεία, στην τελική δεν ζεις εσύ τη ζωή σου. Είναι λες και διαχειρίζεται τη ζωή σου μια επιτροπή. Και δε νομίζω ότι σου αρέσει αυτό...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους