Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η επιλεκτική ευαισθησία των υπερασπιστών της ελευθερίας Είμαι από τους ανθρώπους που σιχαίνονται την υποκρισία.

Ακόμη περισσότερο όταν αυτή προέρχεται από ανθρώπους που υποτίθεται ότι υπηρετούν τον πολιτισμό, τη λογοτεχνία και την ελευθερία της έκφρασης.

Διαβάζω, λοιπόν, ότι 419 άνθρωποι του βιβλίου στέκονται στο πλευρό της Σάλι Ρούνεϊ.

Μόνο που έχω μια απορία, την οποία θα ήθελα πολύ να δω να απαντούν με την ίδια θέρμη: Πού ακριβώς βρίσκεται όλη αυτή η ευαισθησία όταν η λογοτεχνία σφαγιάζεται στον βωμό της πολιτικής ορθότητας; Εδώ και χρόνια παρακολουθούμε εκδοτικούς οίκους να πετσοκόβουν λογοτεχνικά έργα, να αφαιρούν λέξεις, να αλλάζουν περιγραφές, να ξαναγράφουν αποσπάσματα νεκρών συγγραφέων, επειδή κάποιος αποφάσισε ότι ορισμένες εκφράσεις δεν είναι πλέον αποδεκτές.

Κείμενα που γράφτηκαν σε άλλες εποχές περνούν από το κόσκινο της σύγχρονης woke κουλτούρας, λες και η Ιστορία οφείλει να ζητήσει συγγνώμη επειδή δεν συμμορφώνεται με τις σημερινές μας αντιλήψεις.

Ορισμένοι εκδοτικοί οίκοι έχουν επιστρατεύσει ακόμη και τους λεγόμενους "sensitivity readers", με αποτέλεσμα λογοτεχνικά έργα όχι μόνο να τροποποιούνται, αλλά ενίοτε και να κινδυνεύουν με απόρριψη επειδή δεν συμμορφώνονται με τις επιταγές της πολιτικής ορθότητας.

Φτάσαμε στο σημείο να χρειάζεται άδεια από την αστυνομία της πολιτικής ορθότητας για να μπορέσει ένας συγγραφέας να δει το έργο του να κυκλοφορεί όπως το έγραψε.

Αλήθεια, ποιος έδωσε σε αυτούς τους αυτόκλητους θεματοφύλακες της ηθικής το δικαίωμα να διορθώνουν τη σκέψη ενός συγγραφέα; Ποιος αποφάσισε ότι ο αναγνώστης είναι τόσο ανίκανος να σκεφτεί, να κρίνει και να κατανοήσει το ιστορικό πλαίσιο ενός έργου, ώστε χρειάζεται κάποιον να του σερβίρει μια αποστειρωμένη εκδοχή του; Φυσικά και υπήρξαν άνθρωποι που αντέδρασαν σε αυτές τις παρεμβάσεις.

Το ζήτημα είναι γιατί δεν βλέπουμε πάντοτε την ίδια μαζική κινητοποίηση, την ίδια οργή και την ίδια αποφασιστικότητα από έναν εκδοτικό κόσμο που σήμερα εμφανίζεται ως υπερασπιστής της ελευθερίας.

Τελικά, η λογοκρισία μάς ενοχλεί μόνο όταν στρέφεται εναντίον ανθρώπων με τους οποίους συμφωνούμε; Εάν περιορίζεται ένας συγγραφέας για τις πολιτικές του θέσεις, φωνάζουμε για ελευθερία.

Εάν όμως ξαναγράφεται ένα λογοτεχνικό αριστούργημα επειδή ενοχλεί τις σύγχρονες ευαισθησίες, κάποιοι το βαφτίζουν πρόοδο, συμπερίληψη και κοινωνική υπευθυνότητα.

Τι βολική αντίφαση! Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να παριστάνουμε τους υπερασπιστές της ελευθερίας του λόγου κατά περίπτωση.

Διότι το να καταγγέλλεις τη λογοκρισία όταν σε ενοχλεί, αλλά να την αποδέχεσαι όταν εξυπηρετεί τις ιδεολογικές σου προτιμήσεις, δεν λέγεται υπεράσπιση της ελευθερίας. Λέγεται υποκρισία. Και μάλιστα από την πιο καλοχτενισμένη, πολιτισμένη και επικίνδυνη μορφή της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους