Ελπίζω να υπάρχει κόλαση. Ελπίζω να υπάρχει μια κόλαση αρκετά μεγάλη για να χωρέσει όλα τα αποβράσματα που αντιμετώπισαν την ανθρώπινη ζωή σαν εμπόρευμα, που είδαν στον φόβο, στην αρρώστια και στον...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όλους εκείνους που, εφόσον αποδειχθεί ότι γνώριζαν και συγκάλυπταν, θα πρέπει κάποτε να λογοδοτήσουν για κάθε άνθρωπο που υπέφερε, για κάθε οικογένεια που διαλύθηκε, για κάθε ασθενή που πέθανε μόνος του σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι, χωρίς να έχει δίπλα του ούτε ένα αγαπημένο πρόσωπο, για κάθε άνθρωπο που έγινε πειραματόζωο.

Τα «Plandemic» και «Bad Medicine» του Mikki Willis, το δεύτερο σε συνεργασία με την Allyson Rimmer, αποτελούν δύο εξαιρετικά καταγγελτικά βιβλία που επιχειρούν να αποκαλύψουν όσα οι δημιουργοί τους θεωρούν σκοτεινές πλευρές της πανδημίας.

Το πρώτο εξετάζει την προέλευση του κορωνοϊού, τη χρηματοδότηση ερευνών στη Wuhan, τον ρόλο του Anthony Fauci και του Bill Gates, καθώς και τη δύναμη των μέσων ενημέρωσης να διαμορφώνουν την κοινή γνώμη.

Ιδιαίτερο βάρος δίνεται στο Event 201, την πραγματική άσκηση προσομοίωσης πανδημίας που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2019, και στις σχέσεις μεταξύ κρατικών οργανισμών, ερευνητικών ιδρυμάτων και μεγάλων επιχειρήσεων.

Το «Bad Medicine» στρέφεται στην αντιμετώπιση των ασθενών μέσα στα νοσοκομεία, παρουσιάζοντας συγκλονιστικές μαρτυρίες οικογενειών που καταγγέλλουν λανθασμένες θεραπευτικές επιλογές, απομόνωση και οικονομικά κίνητρα πίσω από συγκεκριμένα νοσοκομείακά πρωτόκολλα.

Οι συγγραφείς επανέρχονται επίσης στην κρίση του AIDS και στον αμφιλεγόμενο ρόλο που αποδίδουν στον Anthony Fauci κατά τη διαχείρισή της, ενώ εξετάζουν την ιστορική επιρροή του John D. Rockefeller στη διαμόρφωση της σύγχρονης αμερικανικής ιατρικής και τις σχέσεις της με τη φαρμακοβιομηχανία.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στο περιβόητο Great Reset, τη «Μεγάλη Επανεκκίνηση» του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, με τους συγγραφείς να εξετάζουν τον ρόλο του Klaus Schwab, τη συγκέντρωση πλούτου και εξουσίας, την ψηφιακή επιτήρηση και το ενδεχόμενο αξιοποίησης μιας παγκόσμιας κρίσης για την επιβολή βαθύτερων κοινωνικών και οικονομικών αλλαγών.

Εκείνο που θεωρώ αδιαπραγμάτευτο είναι το δικαίωμά μας να γνωρίζουμε ποιος αποφασίζει για τη ζωή μας, ποιος χρηματοδοτεί αυτές τις αποφάσεις και ποιος ωφελείται από αυτές.

Το «Plandemic» δεν περιορίζεται στις καταγγελίες για την προέλευση του ιού.

Μέσα από την ιστορία της Judy Mikovits, τις συγκρούσεις της με το επιστημονικό κατεστημένο και τις αναφορές στη λογοκρισία των ομώνυμων ντοκιμαντέρ, ο Willis θέτει ένα εξίσου σημαντικό ζήτημα: ποιος έχει τελικά το δικαίωμα να καθορίζει ποια άποψη θα ακούγεται και ποια θα εξαφανίζεται από τον δημόσιο διάλογο; Οι αναφορές του σε παλαιότερες υγειονομικές κρίσεις, στις διασυνδέσεις επιστημονικής έρευνας και οικονομικής εξουσίας, αλλά και στον τρόπο λειτουργίας των μηχανισμών ελέγχου πληροφοριών, συνθέτουν μια αφήγηση που προκαλεί έντονη δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς.

Από την άλλη, το «Bad Medicine» είναι κατά τη γνώμη μου ακόμη πιο σκληρό ως ανάγνωσμα, επειδή πίσω από τα φάρμακα, τα πρωτόκολλα και τις οικονομικές αποζημιώσεις βρίσκονται άνθρωποι με ονόματα, οικογένειες και ιστορίες που διακόπηκαν οριστικά.

Οι συγγραφείς παρουσιάζουν γιατρούς που καταγγέλλουν περιορισμούς στην επαγγελματική τους αυτονομία, δικηγόρους που αμφισβήτησαν νοσοκομειακές αποφάσεις και συγγενείς που αναζητούν απαντήσεις για τις τελευταίες ημέρες των αγαπημένων τους.

Η κριτική τους εκτείνεται από τη χρήση αναπνευστήρων και τις διαδικασίες έγκρισης φαρμάκων μέχρι την ιστορική διαμόρφωση της αμερικανικής ιατρικής, με την κεντρική κατηγορία ότι το οικονομικό συμφέρον απέκτησε υπερβολική δύναμη πάνω στις θεραπευτικές επιλογές.

Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο σεντόνι για όσα αναφέρονται στα δύο αυτά βιβλία και να πω πάρα πολλά, όμως θα σταματήσω εδώ γιατί έχασα τον ύπνο μου δύο μέρες.

Όσοι έχουν τη δυνατότητα να τα διαβάσουν, τους προτρέπω πραγματικά να το κάνουν.

Πιστεύω πως θα βιώσουν το ίδιο σοκ που βίωσα κι εγώ, διαβάζοντας σελίδα τη σελίδα όσα καταγγέλλονται και συνειδητοποιώντας πόσα ερωτήματα εξακολουθούν να απαιτούν απαντήσεις αλλά και πόσοι πρέπει να πάνε ΦΥΛΑΚΗ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους