Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τι κάθομαι και σκέφτομαι. Λίγο πριν μπω στα 48, χαπακώνομαι όλη μέρα για να μην πονάω.

Και πονάω διότι δουλεύω 15ωρα και μάμησα το σώμα μου με την καθιστική δουλειά και ζωή.

Και προφανώς χρόνος για άσκηση δεν μένει (αλλά θα μπει στο πρόγραμμα υποχρεωτικά κι ας στερηθώ κι άλλο ύπνο). Βάλτε και δυόμισι με τρία πακέτα τη μέρα τσιγάρα.

Και στρες και άγχος και πίεση.

Θερίζουν τα εμφράγματα στον χώρο μας.

Συμπλήρωσα σήμερα 20 σερί μέρες πονοκέφαλο από την απουσία ύπνου.

Αλλά, δεν θα πω «μερικοί», θα πω αρκετοί έχουν, έχουμε, κούτελο καθαρό.

Διότι δεν τα πήραμε. Ποτέ.

Είτε στον αθλητικό είτε στον πολιτικό είτε στον αστυνομικό είτε σε οποιονδήποτε άλλο δημοσιογραφικό χώρο.

Μπορεί να διαβάσω ή να ακούσω κάτι από συνάδελφο που θα με κάνει έξαλλο.

Θα σεβαστώ όμως το δικαίωμα και τη διαφορετικότητα στην άποψη.

Γνωρίζατε ότι καθημερινά διαβάζω περισσότερα άρθρα για Ολυμπιακό και ΑΕΚ παρά Παναθηναϊκού; Κι όμως.

Ακόμη και φιλοκυβερνητικά Μέσα έχουν το κλικ μου (σ.σ. μεγάλε Ανδρέα συγχώρα με από εκεί ψηλά) ώστε να έχω μια πλήρη εικόνα.

Δεν μπορώ όμως να δεχθώ τη δημοσιογραφική αλητεία.

Διότι περί αλητείας πρόκειται να πουλάς τη συνείδησή σου.

Περί ξεφτίλας.

Να γίνεσαι το παπαγαλάκι του πρωθυπουργού, του υπουργού, του προέδρου, του παράγοντα, του εφοπλιστή.

Να γράφεις και να μιλάς επί πληρωμή.

Να γελάει ο κόσμος μαζί σου και να μη σε νοιάζει διότι το πορτοφόλι είναι γεμάτο.

Σόρι, αλλά να τα φάνε μην πω σε τι, η μόνιμη ευχή μου σε τέτοιες περιπτώσεις.

Στερούμαι χρόνο από το παιδί μου, από την οικογένειά μου για να μπορώ να εργάζομαι ανεξάρτητος και ο άλλος με μια δουλειά και το μαύρο χρήμα των non papers να μας κουνάει το δάχτυλο; Ε όχι. ΥΓ. Συχνά, ακόμη και σε αναρτήσεις μου, κράζετε συναδέλφους. Αν ξέρατε μόνο τι δουλειά ρίχνουν μερικοί. Όπως αρκετοί από εσάς άλλωστε που διαβάζετε τούτο...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους