Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΕΛΛΑΔΑ, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ. Έχουμε τη δική μας πίστη, τα δικά μας, ήθη και τα δικά μας έθιμα! Σε ένα κράτος, που λέγεται Ελλάδα.

Σε έναν τόπο ποτισμένο, με το αίμα των ηρώων, και των μαρτύρων της Πίστεως, και της Πατρίδος.

Σε μια πατρίδα, που γέννησε Αγίους, που ύψωσε σταυρούς, σε τόπους μαρτυρίου, που κράτησε, αναμμένη τη φλόγα της Ορθοδοξίας, μέσα στους αιώνες της σκλαβιάς, ποια θέση έχει άραγε, το Halloween; Σε μια Ελλάδα, που γιορτάζει τη Γέννηση του Θεανθρώπου Χριστού, Εκείνου που έγινε το σημείο αναφοράς, της παγκόσμιας ιστορίας, χωρίζοντάς την ασυζητητί, σε προ Χριστού και μετά Χριστόν εποχή, τι έχουμε να ζηλέψουμε, από ξενόφερτες συνήθειες, που δεν γεννήθηκαν, μέσα από την πνευματική ζωή, και την παράδοση του λαού μας; Εμείς έχουμε Χριστούγεννα! Έχουμε Πάσχα, την Ανάσταση του Κυρίου, και τη νίκη της ζωής, επί του θανάτου! Έχουμε Θεοφάνεια, πανηγύρια, λιτανείες, εορτές Αγίων, μνημόσυνα, κόλλυβα, κάλαντα, παραδοσιακούς χορούς, τραγούδια, και έθιμα, που πέρασαν από γενιά σε γενιά.

Έχουμε γιαγιάδες, που μας έμαθαν, να κάνουμε τον σταυρό μας, παππούδες, που μας έμαθαν, να τιμούμε την Εκκλησία, προγόνους, που κράτησαν την πίστη τους, ακόμη κι όταν η ομολογία της, σήμαινε διωγμό και θάνατο.

Και τώρα, εμείς, τι παραδίδουμε στα παιδιά μας; Τους μαθαίνουμε, να τιμούν τους Αγίους μας, ή να μεταμφιέζονται σε φαντάσματα, και τέρατα; Τους μαθαίνουμε, να ανάβουν το καντήλι, μπροστά στην εικόνα, ή να αναζητούν τη διασκέδαση, μέσα από σύμβολα τρόμου, και σκοτεινών μορφών; Τους μιλάμε, για τον Άγιο Δημήτριο, τον Άγιο Γεώργιο, τον Άγιο Νεκτάριο, και τους χιλιάδες Νεομάρτυρες, ή θεωρούμε, πως η πολιτιστική μας ζωή, είναι φτωχή, αν δεν αντιγράψουμε, όσα προβάλλονται από το εξωτερικό; Ας είμαστε ειλικρινείς: δεν είναι, κάθε τι ξένο κακό, ούτε κάθε τι παλιό, αυτομάτως καλό.

Όμως, δεν είναι δυνατόν, να θεωρούμε πρόοδο, την άκριτη μίμηση, και να αντιμετωπίζουμε, την ίδια μας την παράδοση, ως κάτι ξεπερασμένο. Το Halloween, στη σύγχρονη εμπορική του μορφή, προβάλλει συχνά εικόνες τρόμου, νεκρών, μαγισσών, ιστώναράχνης, νυχτερίδων, στοιχειωμένων σπιτιών, και σκοτεινών συμβόλων.

Μπορεί για πολλούς, να αποτελεί απλώς μια μεταμφίεση, ή μια αφορμή διασκέδασης.

Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να αποδίδουμε, σε κάθε άνθρωπο, που συμμετέχει κακές προθέσεις.

Χρειάζεται, όμως, να αναρωτηθούμε: είναι αυτή η παράδοση, που θέλουμε, να καλλιεργήσουμε στον τόπο μας; Είναι αυτό, το πολιτιστικό πρότυπο, που θέλουμε, να προσφέρουμε στα παιδιά μας; Η Ορθόδοξη πίστη μας, δεν μας καλεί, να φοβόμαστε το σκοτάδι, αλλά να αγαπάμε, το Φως.

Δεν μας καλεί, να εξοικειωνόμαστε, με τον τρόμο, αλλά να γνωρίζουμε τον Χριστό, ο Οποίος, νίκησε τον θάνατο.

Δεν μας καλεί, να αναζητούμε, την πνευματική μας ταυτότητα, σε ξενόφερτα σύμβολα, αλλά να τη θεμελιώνουμε, στην αλήθεια του Ευαγγελίου, και στη ζωντανή παράδοση της Εκκλησίας.

Και η ελληνική μας ταυτότητα, δεν είναι μια σημαία, που υψώνουμε, μόνο στις εθνικές επετείους.

Είναι ευθύνη, καθημερινή.

Είναι η γλώσσα μας, η ιστορία μας, η πίστη μας, η οικογένειά μας, η μνήμη των προγόνων μας.

Είναι η υποχρέωσή μας, να παραδώσουμε στα παιδιά μας, κάτι περισσότερο από καταναλωτικές συνήθειες, και πρόσκαιρες μόδες.

Ας μην αφήσουμε, την εμπορευματοποίηση, να γίνει παιδαγωγός των παιδιών μας.

Ας μη θεωρούμε, απαραίτητο να εισάγουμε, κάθε ξενόφερτη γιορτή, την ώρα, που πολλές φορές, αδιαφορούμε για τον πλούτο, των δικών μας εορτών.

Ας δώσουμε στα παιδιά μας, την ευκαιρία να γνωρίσουν, την ομορφιά της ελληνικής παράδοσης, τη σοφία των παλαιότερων, την αγάπη των Αγίων, και τη χαρά, της συμμετοχής στη ζωή της Εκκλησίας.

Δεν έχουμε ανάγκη, να δανειστούμε ταυτότητα.

Έχουμε ιστορία, έχουμε πίστη, έχουμε ρίζες! Είμαστε ένας λαός, που έμαθε, να ψάλλει το Χριστός Ανέστη, μέσα από δοκιμασίες, να τιμά τους ήρωές του, με το Ελευθερία ή Θάνατος, και να στηρίζει, την ελπίδα του στον Σταυρό, και στην Ανάσταση.

Ας μη γίνουμε, εμείς η γενιά, που θα ντρέπεται για τις ρίζες της, ενώ θα καμαρώνει, για τις εισαγόμενες μόδες της.

Ας κρατήσουμε, ζωντανά τα ήθη και τα έθιμά μας.

Όχι από μίσος, προς τους άλλους λαούς, αλλά από σεβασμό, προς τον δικό μας.

Όχι από φόβο, για το διαφορετικό, αλλά από συνείδηση, της δικής μας πνευματικής κληρονομιάς. Η Ελλάδα, δεν χρειάζεται, να γίνει αντίγραφο κανενός.

Χρειάζεται, να θυμηθεί ποια είναι, και τι έχει παραλάβει, για να παραδώσει.

Και όσο στις εκκλησιές μας, θα ακούγεται το Δόξα σοι τω δείξαντι το φως, όσο θα χτυπούν οι καμπάνες για τη Θεία Λειτουργία, όσο τα παιδιά μας, θα μαθαίνουν, να αγαπούν τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγίους, και την Πατρίδα τους, η παράδοσή μας, θα παραμένει ζωντανή.

Γιατί ένας λαός, που ξεχνά τις ρίζες του, κινδυνεύει, να χάσει τον προσανατολισμό του.

Κι ένας λαός, που τιμά την πίστη, την ιστορία και την παράδοσή του, έχει λόγο να κοιτάζει το μέλλον, με αξιοπρέπεια και ελπίδα. Χριστός, Ελλάδα, Ορθοδοξία και παράδοση.

Όχι ως συνθήματα, αλλά ως ευθύνη, και τρόπος ζωής. Πηγη: π. Μηνάς Αλεξιάδης. Φωτο: Απο το αρχειο του Ιερός Προσκυνηματικός Ναός Αγίου Νεκταρίου Άνω Λιοσίων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους