Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γεννήθηκα σε ένα χριστιανικό περιβάλλον που μου έδωσε πολλά καλά, αλλά ενίοτε με γέμιζε και με προκαταλήψεις.

Ομοφυλόφιλος: μια απεχθής ιδιότητα.

Τέρας ανηθικότητας… Η εφηβεία έφερε στο προσκήνιο τα εφηβικά μουσικά γούστα.

Άλλοτε όμορφα, άλλοτε βλακώδη.

Έφερε, όμως, και το ροκ.

Και τον Σαββόπουλο. Ο Σαββόπουλος ήταν, είναι και θα είναι ο μεγαλύτερος δάσκαλος της ζωής μου. Ο Σαββόπουλος μού έμαθε τον Χατζιδάκι σε προχωρημένη νεότητα.

Στα τριάντα μου, η θεία τύχη (και μια αναπάντεχη ραδιούργα επιμονή της μάνας μου) με έφεραν στην εκπαίδευση, ως εκπαιδευτικό μουσικής στα Μουσικά Σχολεία.

Είχα ωδειακούς τίτλους μπόλικους.

Εκ φύσεως ηθικός χριστιανός, είχα τίτλους με καλές σπουδές, όχι δήθεν. Στα Μουσικά Σχολεία Σερρών και Δράμας ξανασυναντήθηκα με τον Μάνο Χατζιδάκι.

Άρχισα, χάρη σε εκπληκτικούς συναδέλφους μουσικούς, να ψηλαφώ τη φαντασία του, το πείσμα του, το μεγαλείο του, την ένδοξη, οικουμενική του ελληνικότητα. Ο Χατζιδάκις μού ξερίζωσε όλα τα βυζαντινοπαραδοσιακά μουσικά ιδεολογήματα… Όμως δεν ήταν μόνον αυτός.

Ήταν και ο Γκάτσος από πίσω του… Ένας Ποιητής - στιχουργός με Π κεφαλαίο. Ο Χατζιδάκις (και ο Τσιτσάνης), αρχικά μέσω του Σαββόπουλου και κατόπιν χωρίς αυτόν, καθόρισαν την αισθητική μου, τη γνώμη μου για το ωραίο. Ο Χατζιδάκις επέδρασε πάνω μου ως κυνηγός της ομορφιάς και του πλούτου.

Ενός πλούτου όχι απαραίτητα υλικού. Ο Χατζιδάκις κι ο Σαββόπουλος μ’ έκαναν να θέλω να γίνω πλούσιος… Στα χρόνια από τα τριάντα εννέα έως τα σαράντα εννέα μου έτη, υπηρέτησα ως εκπαιδευτικός στην Κω. Εκεί συνδέθηκα φιλικά με μια απίστευτη φιλόλογο.

Ήμουν ο μουσικός του σχολείου κι έπρεπε να φτιάχνω τις σχολικές γιορτές.

Η αγαπημένη φίλη, ως θηλυκός Χατζιδάκις, τράβηξε και πέταξε από μέσα μου όλα τα σχολικά στερεότυπα.

Ναι, έμαθα μαζί της να φτιάχνω γιορτές χατζιδακικές ή σαββοπουλικές.

Μου έμαθε έναν χατζιδακικό τρόπο σκέψης.

Μετά τα τριάντα εννέα μου, χάρη σε αυτή τη φιλόλογο, έγινα ένας χατζιδακικός σαββοπουλιστής μουσικός.

Σύγχρονος και παραδοσιακός.

Χάρη σ’ αυτή τη στροφή, ίσως έγινα και πιο ευαίσθητος ψάλτης στην εκκλησία.

Τουλάχιστον προσπάθησα.

Σήμερα μνημονεύουμε τον γενάρχη μας στη μουσική, τον προικισμένο από τις Μούσες, τον πιο τρυφερό χοντρούλη, τον άνθρωπο που άλλαξε την Ελλάδα και τις νοοτροπίες μας.

Ένα από τα πιο γόνιμα, τρυφερά και ανατρεπτικά μυαλά της ελληνικής μουσικής.

Προχτές είχαμε το μνημόσυνο του δασκάλου Διονύση.

Οι άνθρωποι αυτοί που με στιγμάτισαν συναντιούνται εδώ, μέσα από τους στίχους του Νίκου Γκάτσου.

Συναντιούνται οι τρεις κορυφαίοι με όλα τα θεϊκά ροκ τσογλάνια της Αμερικής και της Ελλάδας των τελευταίων πενήντα χρόνων: οι Raining Pleasure, το New York Rock & Roll Ensemble… Καλή αντάμωση μαζί τους, στον παράδεισο.

Γιατί θέλω να πιστεύω πως ο Θεός εκεί τους έχει βάλει. Γιατί Εκείνος τους δίδαξε το γούστο τους. Υ.Γ. Ανάρτηση αφιερωμένη στη Βάσω και τη Χριστίνα, συναδέλφους, συνοδοιπόρους και φίλες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους