Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μας μεγάλωσαν να πιστεύουμε ότι τα κατοικίδια δεν αξίζουν αρκετή αγάπη.

Ότι δεν πρέπει να σου λείπουν για πολύ καιρό κι ότι, τέλος πάντων, θα τα ξεχάσεις.

Εδώ και μερικές μέρες η Καζαμπλάνκα μου έχει κάνει μικρές επιθέσεις, δεν είχα καταλάβει γιατί.

Συμβαίνει άμα αλλάζει ο καιρός, άμα έχω κουραστεί πολύ, ή άμα έχω στεναχώρια.

Αν εξαιρέσουμε τον καιρό, ένιωθα μια χαρά.

Σήμερα κατάλαβα: σε 10 μέρες θα πάω τον Μιμάκο τον Παπαϊωάννου στο ιατρείο της Νάνσυς.

Ήρθε η ώρα του να στειρωθεί.

Πρώτη φορά που θα μπω στον χώρο από τότε που πέθανε ο Στρατουλης Διονυσίου μου.

Έχω μία νευρικότητα, έχω μία τεράστια έλλειψη δύναμης στο σώμα επίσης.

Μία γενικευμένη αδυναμία, πόνους και υπνηλία. Κλασική Καζαμπλάνκα, δηλαδή.

Από τότε που αρρώστησα, προφύλαξα την εαυτή μου δεκάδες φορές από κάθε πιθανή στεναχώρια: κανένας καυγάς, κανένας αποχωρισμός, κανένα άγχος, καμία θλίψη δεν ήταν αρκετά μεγάλη ώστε να πειράξει το σώμα μου.

Όχι πολύ, έστω.

Μία φορά που ένιωσα διαλυμένη όταν,όσο ήμουν στο νοσοκομείο, έχασα τον γάτο μου τον Μαύρο τον Θεό κι έβγαλα πέντε φλεγμονές και μία τώρα, για τον Στρατουλη μου.

Ήταν τέτοιο το πένθος που ένιωθα τον πόνο να διαπερνά τα νεύρα του κορμιού μου σαν ισχυρό ρεύμα.

Να τρέμω ολόκληρη, χωρίς να το ελεγχω.

Με σόκαρε η ένταση.

Θυμόμουν όλες τις προτροπές των γιατρών μου πως πια δεν πρέπει να ταράζομαι, να στεναχωριέμαι πολύ.

Δεν καταλάβαινα γιατί δεν πρέπει, όμως.

Δεν είχα ιδέα τι είναι όλο αυτό.

Γιατί τέτοια αντίδραση από το σώμα κι επίσης, δε με ένοιαζε.

Όταν ήρθε σπίτι μου ο Μιμάκος, το γατάκι αυτό ήταν βάλσαμο.

Και κάπως κάνει ακριβώς τα ίδια πράγματα με τον Στρατουλη Διονυσίου μου.

Αγκαλιάζει το χέρι μου, κρύβεται στις ίδιες γωνίες, σκαρφαλώνει στα ίδια σημεία με τρόπο που κανένα άλλο από τα γατιά μου δεν κάνει.

Και μόνο τότε κοιμήθηκα ξανά καλά.

Ένα μικρό θαύμα αυτό το μωρό γατί.

Μία υπέροχη προσθήκη, όμως.

Όχι μία αντικατάσταση, ποτέ μία αντικατάσταση.

Μεγαλώσαμε πιστεύοντας ότι η ποσότητα της στεναχώριας που αναλογεί για την απώλεια ενός ζώου είναι πολύ συγκεκριμένη.

Ότι το πένθος έχει χρονοδιακόπτη.

Ότι ξεπερνιέται γρήγορα.

Δε σε επανατραυματιζει.

Όμως, τον Στρατουλη μου τον αγάπησα και τον αγαπώ πολύ περισσότερο από ανθρώπους που είτε πέρασαν από τη ζωή μου, είτε υπάρχουν στο περιβάλλον.

Είναι δικαίωμα να μεταβολίζεται το πένθος στο δικό του χρόνο.

Να μην καταπιέζεται.

Δε θα ορίσει κανένας και καμία το δίκαιο ή άδικο λόγο να πενθεις.

Σίγουρα, δε θα το ορίσουν οι γενιές που μας μεγάλωσαν.

Τα πήγαν περίπου χάλια σε όλα τα υπόλοιπα.

Σίγουρα δεν έχουν δίκιο για την απώλεια.

Στρατουλη, μου λείπεις πολύ. Και ως Στρατουλη και ως Γατούλης, να πάνω απ' όλα ως Διονυσίου. Κάθε μέρα. Πολύ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους