Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στον απόηχο του χθεσινού άρθρου στο LiFO. gr για το Happy Day, ταινία και δίσκος, των Παντελή Βούλγαρη και Διονύση Σαββόπουλου (υπάρχει το λινκ στα σχόλια για όσους-ες δεν το είδαν) θα κάνω κανα-δύο ακόμη ποστ.

Φίλος με ρώτησε το πρωί αν η λέξη «Μακρόνησος» ήταν απαγορευμένη επί δικτατορίας, επειδή δεν αναφέρεται στον «Λοιμό» του Αντρέα Φραγκιά (βιβλίο του 1972 από το οποίο ο Βούλγαρης εμπνεύστηκε την ταινία). Από την κατάργηση της προληπτικής λογοκρισίας για τα έντυπα και μετά (τέλος ’69) η λέξη, όχι, δεν ήταν απαγορευμένη.

Απλώς έπαιρνες εσύ, προσωπικά, την ευθύνη αν την έγραφες.

Ούτε ο Φραγκιάς την έγραψε στο μυθιστόρημά του, ούτε το περιοδικό «Αντί», που αναδημοσίευσε απόσπασμα.

Άλλοι, όμως τη γράφανε.

Να εδώ στο βιβλίο του Νίκου Σίμου «Κόντρα στις Θύελλες», που βγήκε ιδιωτικά (όπως και του Φραγκιά) την ίδια εποχή (1972) υπάρχει κεφάλαιο υπό τον τίτλο «Στην Κόλαση της Μακρονήσου». Λογοκρίθηκε κατασταλτικά το βιβλίο; Κυνηγήθηκε ο συγγραφέας; Δεν ξέρω, δεν το έχω ψάξει.

Υπήρχε, όμως, πίεση προς τα βιβλιοπωλεία που το πούλαγαν.

Ψάρεψα αυτό από την «Αυγή»: >>Ο διοικητής ασφαλείας του Περιστερίου αστυνόμος Α' Γεώργιος Σίδερης, που παραπέμφθηκε για βασανιστήρια (και είχε κι ένα ανάπηρο παιδί...) στον πρώην δήμαρχο της ΕΔΑ Δημήτρη Φωλόπουλο και στη συνέχεια αθωώθηκε, έστειλε έναν χαφιέ της γειτονιάς (Κηπούπολη) που με προειδοποίησε: «Βγάλε την ταμπέλα από το βιβλιοπωλείο, γιατί θα σε τυλίξουν σε μια κόλλα χαρτί και δεν θα ξέρεις από πού θα γλιτώσεις». Την ταμπέλα δεν την έβγαλα, αλλά πήρα μαύρη μπογιά και τη μουντζούρωσα.

Όλοι κατάλαβαν.

Δεν υπολογίζαμε τίποτα.

Στο βιβλιοπωλείο διαθέταμε το βιβλίο «Κόντρα στις θύελλες» του Νίκου Σίμου, ένα εξαιρετικό βιβλίο που αναφερόταν στη Μακρόνησο.

Όταν το φοιτητικό κίνημα βρισκόταν στην αποκορύφωση του (Νομική, Πολυτεχνείο), πήρα το γνωστό σημείωμα: «Να προσέλθετε στη Διεύθυνση Ασφαλείας (Μεσογείων) διά υπόθεσίν σας». Με οδήγησαν στο γραφείο του αστυνομικού διευθυντή Νικολάου Γουρνιά, υπεύθυνου λογοκρισίας της χούντας, που είχε καταθέσει στο Συμβούλιο της Ευρώπης ότι στην Ελλάδα δεν γίνονται βασανιστήρια και ότι αυτά τα υποστηρίζουν οι κομμουνιστές για να διαβάλλουν τα σώματα ασφαλείας, ενώ κατέθεσε και στη δίκη υπεράσπισης των βασανιστών και στις ερωτήσεις για τα βασανιστήρια απαντούσε: «Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν νομίζω, δεν άκουσα, δεν απαντώ». Παραπέμφθηκε για βασανιστήρια, αλλά αθωώθηκε.

Με ρώτησε: «Εσύ πουλάς το βιβλίο 'Κόντρα στις θύελλες' για τη Μακρόνησο;». Η απάντηση ήταν καταφατική. «Γιατί δεν το επανέκδωσες;» «Γιατί δεν είχα χρήματα». «Σε εκφράζει αυτό το βιβλίο;» Με θράσος νεανικό απάντησα: «Ναι, είναι πολύ καλό βιβλίο». Αυτός κρατούσε σημειώσεις.

Για το ίδιο βιβλίο βρέθηκα αντιμέτωπος αργότερα με τον αρχιβασανιστή Σμαΐλη, όταν έβγαζε όλο το μένος τού βασανιστή πάνω μου: «Γιατί, ρε κομμούνι, πούλαγες το βιβλίο για τη Μακρόνησο;»<<

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους