Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τώρα πια δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Γράφει ο Προκόπης Δούκας Κάποτε υπήρχε η δικαιολογία της «κυβερνώσας Αριστεράς» για τους αριστερούς ψηφοφόρους, ώστε να κάνουν τα στραβά μάτια γι' αυτόν που ανέβασε και στη συνέχεια καταβαράθρωσε την ανανεωτική Αριστερά στη χώρα.

Σήμερα δεν υπάρχει απολύτως καμία σχέση του Τσίπρα με την Αριστερά, πιθανότατα και με την εξουσία.

Τόσα χρόνια, από την εποχή της υπερδεκαετούς κρίσης, άκουγα τους φίλους που προέρχονται από αριστερές οικογένειες ή από συμμετοχή στην Αριστερά με διάφορους τρόπους (μιλώντας κυρίως για τη λεγόμενη ανανεωτική Αριστερά) να εκφράζουν μεν προβληματισμό, αλλά και διάφορες δικαιολογίες για το γεγονός ότι στήριξαν την κυβέρνηση Τσίπρα.

Παρά το γεγονός ότι ο πρώην πρωθυπουργός συνεργάστηκε με την πιο λαϊκίστικη Δεξιά των Καμμένων και του Χαϊκάλη (χωρίς ακόμα να αποδέχεται την τεράστια ζημιά στην Αριστερά) και έπαιξε τη χώρα στα ζάρια επί εξάμηνο, με κορύφωση το επονείδιστο δημοψήφισμα, η συζήτηση κατέληγε πάντα στο σήκωμα των ώμων: «Και τι να κάνουμε τώρα, αυτός είναι ο χώρος μας πια». Τώρα πια δεν υπάρχει καμία δικαιολογία Κάποτε υπήρχε η δικαιολογία της «κυβερνώσας Αριστεράς» για τους αριστερούς ψηφοφόρους, ώστε να κάνουν τα στραβά μάτια γι' αυτόν που ανέβασε και στη συνέχεια καταβαράθρωσε την ανανεωτική Αριστερά στη χώρα.

Σήμερα δεν υπάρχει απολύτως καμία σχέση του Τσίπρα με την Αριστερά, πιθανότατα και με την εξουσία.

Τόσα χρόνια, από την εποχή της υπερδεκαετούς κρίσης, άκουγα τους φίλους που προέρχονται από αριστερές οικογένειες ή από συμμετοχή στην Αριστερά με διάφορους τρόπους (μιλώντας κυρίως για τη λεγόμενη ανανεωτική Αριστερά) να εκφράζουν μεν προβληματισμό, αλλά και διάφορες δικαιολογίες για το γεγονός ότι στήριξαν την κυβέρνηση Τσίπρα.

Παρά το γεγονός ότι ο πρώην πρωθυπουργός συνεργάστηκε με την πιο λαϊκίστικη Δεξιά των Καμμένων και του Χαϊκάλη (χωρίς ακόμα να αποδέχεται την τεράστια ζημιά στην Αριστερά) και έπαιξε τη χώρα στα ζάρια επί εξάμηνο, με κορύφωση το επονείδιστο δημοψήφισμα, η συζήτηση κατέληγε πάντα στο σήκωμα των ώμων: «Και τι να κάνουμε τώρα, αυτός είναι ο χώρος μας πια». Σήμερα, μια σημαντική μερίδα ψηφοφόρων (ελαφρώς ξεφουσκωμένη πάντως), σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις ετοιμάζεται να ξαναψηφίσει τον Τσίπρα, θεωρώντας τον ως τον μοναδικό αντιπολιτευτικό πόλο.

Μόνο που πλέον έχει αποκαλυφθεί απολύτως ότι η σχέση του Τσίπρα με την Αριστερά είναι μια σχέση απλής εργαλειοποίησης.

Αφού κυρίως αυτός κατέστησε τον ΣΥΡΙΖΑ «λαϊκίστικη Αριστερά», έχει κρατήσει πλέον αποκλειστικά το «λαϊκίστικη». Διότι πώς αλλιώς να περιγράψεις την αυτοκρατορικά αρχηγική άπωση του προς τα πρόσωπα ή την οποιαδήποτε διαδικασία που χαρακτήριζαν την εξέλιξη της ανανεωτικής Αριστεράς στη χώρα; Πώς αλλιώς να εξηγήσεις την προσπάθεια «ξεπλύματος» με το περιβόητο rebranding και τις παλινωδίες που ακολούθησαν, με την επιλογή του ονόματος ΕΛΑΣ, τις αναφορές στον Βελουχιώτη και την επιστροφή στη γλώσσα της ανευθυνότητας; Αλλά και οι ψηφοφόροι που υποτίθεται ότι έλκονται από μια πιο σοβαρή κεντροαριστερή οπτική δεν έχουν τίποτε κεντρώο να αναγνωρίσουν στο νέο προσωποπαγές μόρφωμα του Αλέξη Τσίπρα.

Πώς μπορούν άλλωστε να συγκινηθούν από ένα ημιεγγράμματο μικροπολιτικό ον, που δείχνει με κάθε ευκαιρία την αμορφωσιά του «μηχανικού» των 360 μοιρών ή την προχειρότητα του «τηλεπικοινωνιακού καλωδίου» για ένα ενεργειακό καλώδιο; Πόσο μάλλον το gaslighting του «εγώ δεν κυβέρνησα ποτέ με τη Δεξιά, ενώ έχει παραδεχτεί ακριβώς την αντίθετη φράση λίγο καιρό πριν.

Οι αριστεροί ψηφοφόροι, αν θέλουν να παραμείνουν πιστοί ιδεολογικά, μπορούν πάντα να ψηφίσουν τα απομεινάρια του ΣΥΡΙΖΑ ή της Νέας Αριστεράς.

Οι πιο κεντρώοι το ΠΑΣΟΚ, που με άλλο αρχηγό θα υπάρχει και αύριο ως κόμμα, σε αντίθεση με την ΕΛ.Α.Σ. Τώρα πια δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για να ψηφίσεις τον Τσίπρα με οδηγό την εντιμότητα, την ιδεολογία και την ουσιαστικά προοδευτική ματιά.

Αυτοί που επιθυμούν τον Τσίπρα είναι γιατί φαντάζονται ότι είναι ο μόνος που μπορεί να σταθεί απέναντι στον σημερινό πρωθυπουργό.

Επικαλούμενοι τη «μη πρωθυπουργησιμότητα» του Νίκου Ανδρουλάκη, επιστρατεύουν το επιχείρημα ότι ένας πρώην πρωθυπουργός δεν μπορεί να αμφισβητείται για την ικανότητα του να κυβερνήσει.

Αφήνουν όμως έξω από την εξίσωση το πώς ακριβώς κυβέρνησε –και στη συνέχεια πόσο καταστροφικά πολιτεύτηκε ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης– ο συγκεκριμένος.

Και φυσικά, το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ καταδικάστηκε το 2019 και το 2023, ακριβώς λόγω του ίδιου του Τσίπρα.

Δεν μπορεί λοιπόν να απαντούν στελέχη του Τσίπρα που δεν παραδίδουν τη βουλευτική έδρα, όπως η κυρία Γεροβασίλη, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει πια, γιατί τα παιδιά του Κασσελάκη δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Πρώτον, διότι η Δούρου, ο Πολάκης και ο Παπάς προϋπήρχαν του Κασσελάκη, και δεύτερον, διότι για όλα αυτά που έγιναν στον ΣΥΡΙΖΑ αποκλειστικά υπεύθυνη είναι η πολλαπλή αποτυχία του ίδιου του Τσίπρα.

Η άμυνα στην κριτική κατά Τσίπρα είναι η ρητορική ότι τα βέλη πρέπει να επικεντρώνονται σε αυτούς που ασκούν την εξουσία τα τελευταία επτά χρόνια – και όχι σε αυτόν που έχει απολογηθεί και τιμωρηθεί εκλογικά για τη δική του θητεία.

Ωστόσο, στην επιλογή και στα διλήμματα των εκλογών ζυγίζονται όλες οι υποψηφιότητες.

Και οι γνωστές για το παρελθόν τους, αναπόφευκτα συγκρίνονται. Ο Τσίπρας δεν είναι ένας πολιτικός αρχηγός με λευκό πολιτικό μητρώο.

Αντιθέτως, είναι άκρως βεβαρημένος, ο πιο βεβαρημένος της Μεταπολίτευσης.

Και δυστυχώς, στην προσεχή εκλογική αναμέτρηση θα κριθεί ποιος από τους δύο υποψήφιους πρωθυπουργούς έχει τα χειρότερα βαρίδια στις αποσκευές του.

Συν τον Αντώνη Σαμαρά, που μπαίνει στην εξίσωση ως επίσης βεβαρημένος πρώην που θέλει να ανατάξει το πολιτικό σκηνικό, ώστε να επιλεγεί ένας νέος πρωθυπουργός της αρεσκείας του (με όλα τα εχέγγυα του απολιθωμένου «γούστου» του). Η Αριστερά, αν ήθελε, έπρεπε να επιλέξει ένα καινούργιο πρόσωπο να την εκπροσωπεί, με μια νέα φιλοευρωπαϊκή και εκσυγχρονιστική πνοή.

Να προσπαθήσει να κερδίσει ξανά την αίγλη, τουλάχιστον της καλλιέργειας και της διανόησης – και να είναι χρήσιμη για το πολιτικό σκηνικό και τη χώρα ως δύναμη πολιτικής σκέψης και πραγματικής προόδου.

Και η Κεντροαριστερά, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, θα έπρεπε να είχε επιλέξει έναν ηγέτη που να μπορεί να αποτελέσει αντίπαλον δέος προς τον σημερινό πρωθυπουργό, όχι ποντάροντας στον λαϊκίστικο αντισυστημισμό των χαμένων προς τον ΣΥΡΙΖΑ ψηφοφόρων του, που πιθανότατα δεν θα σοβαρευτούν ποτέ, αλλά εκφράζοντας μια στιβαρή σοσιαλδημοκρατική πρόταση, που θα αφαιρούσε από τον Μητσοτάκη την κρίσιμη δύναμη των μετριοπαθών και κεντρώων ψηφοφόρων.

Xωρίς να μαζεύει όλα τα ρετάλια του ΣΥΡΙΖΑ, που με οπορτουνισμό κάνουν βόλτα στα κόμματα.

Στελέχη το ΠΑΣΟΚ έχει.

Δυστυχώς, και οι δύο χώροι ατύχησαν οικτρά στις επιλογές και στη στρατηγική τους.

Ετσι φτάσαμε σήμερα η Αριστερά να είναι αποψιλωμένη, το ΠΑΣΟΚ να αγκομαχά να ξεπεράσει τον Τσίπρα στη δεύτερη θέση και το νεοσύστατο κόμμα να «ξεκατινιάζεται» με το ΠΑΣΟΚ, διεκδικώντας κάποιους από τους πιθανούς κοινούς ψηφοφόρους.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι υπάρχει οποιαδήποτε δικαιολογία για να ψηφίσει ο ψηφοφόρος του 2027 τον Τσίπρα.

Ούτε το 2031 θα υπάρχει, ακόμα κι αν αυτή είναι η πραγματική του στόχευση και θα είναι αδιανόητο να κερδίσει η Νέα Δημοκρατία για τέταρτη φορά τις εκλογές.

Το πολιτικό σκηνικό και οι ηγεσίες θα είναι τελείως διαφορετικές τότε, όπως και συνολικά ο πλανήτης Γη. Η ζωή και η πολιτική ξέρουν πολύ καλά να εκπλήσσουν και να ξεπερνούν τους ξεπερασμένους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους