Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν είναι το μπάσκετ. Είναι το πώς διαβάζουμε. Δεν είναι οι ειδήσεις.

Είναι πώς τις μελετάμε.

Αν ο μέσος οπαδός διάβαζε βιβλία αντί για προπαγάνδα, θα μετέφραζε τα γεγονότα με άλλη οπτική — και θα ήταν πιο σοφός και πιο επιφυλακτικός.

Αυτή τη στιγμή το θέμα δεν είναι το μπάσκετ και η δικαιοσύνη του, οι κανονισμοί του, ούτε οι χειροπέδες που προανακοινώνονται από sites και social media πριν προλάβει να μιλήσει καμία διαδικασία.

Δεν είναι σωστή η ενημέρωση, και δεν είναι σωστή η σειρά.

Και το «τα αδικήματα από το 2016 και πίσω παραγράφονται;» είναι ερώτηση που δικαιούται ο καθένας να κάνει, γιατί αφορά τη δικαιοσύνη που έχουμε αποφασίσει, ως πολίτες, να έχουμε.

Αλλά δεν θα μείνω εκεί, γιατί εκεί δεν είναι το θέμα μας.

Το θέμα μας είναι η προπαγάνδα, και το επίπεδο ανθρώπων που δεν ερευνούν τα γεγονότα.

Που δεν ψάχνουν όλες τις γνώμες.

Που δεν παρακολουθούν την ιστορία, τις θέσεις των ίδιων των πρωταγωνιστών, τις πράξεις τους — μόνο τον τίτλο.

Και το θλιβερό δεν είναι ότι κάποιοι τους χειραγωγούν.

Το θλιβερό είναι ότι έχουν επιλέξει τη χειραγώγηση μόνοι τους.

Για το χρώμα της ομάδας τους: αν αύριο τους πει κάποιος «κάντε αυτό», θα πάνε να το κάνουν — διαγράφοντας με ευκολία τη λογική και όποιες αξίες κληρονόμησαν.

Δεν θα πω ποτέ ότι όλοι οι Ολυμπιακοί είναι καλοί και έντιμοι άνθρωποι.

Αλλά το ίδιο δεν θα το πω και για τον αιώνιο — και αυτό το λέω με την ίδια άνεση και για τις δύο πλευρές, αλλιώς δεν έχει νόημα.

Η διαφορά δεν είναι στο DNA κανενός.

Είναι στο ότι η μία πλευρά επένδυσε πολλά χρόνια στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, και έπεισε ανθρώπους για πράγματα που παραβιάζουν την κοινή λογική.

Η φιλοσοφία είναι διαφορετική.

Και το να είσαι ιδιοκτήτης αυτού του Συλλόγου το πιο δύσκολο.

Και να πούμε και το πιο συγκεκριμένο, γιατί εδώ δεν μιλάμε για αίσθημα.

Ο αιώνιος έχει μπερδέψει την απουσία του στο ποδόσφαιρο με το πρωταγωνιστικό του επίπεδο στο μπάσκετ.

Πιστεύει ότι του ανήκουν: οι κανονισμοί, η ομοσπονδία, η επιλογή των διαιτητών.

Τα αντίθετα μέτρα, οι ποινές σε διακοπές αγώνων, οι κληρώσεις των διαιτητών.

Και δεν τα έχει μόνο με τον Ολυμπιακό — τα έχει και με τη EuroLeague, αλλά μόνο όταν δεν πετυχαίνει τους στόχους του.

Όταν τους πετυχαίνει, οι παράγοντες, οι διαιτητές και οι κανονισμοί είναι μια χαρά.

Όταν δεν τους πετυχαίνει, print screen και αλλοίωση των κανονισμών.

Δεν λέω ότι δεν αδικήθηκε ποτέ.

Σίγουρα αδικείται και αυτός.

Το μέτρο, όμως, δεν είναι το 100-0. Το μέτρο είναι πόσο αδικείται και ο άλλος μέσα σε ένα παιχνίδι — και αυτό είναι υποχρέωση του καθενός, και αφορά την προσωπικότητά του.

Γιατί διαφορετικά, κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν θα πίστευε ότι ο Παναθηναϊκός κέρδισε κάτι δίκαιο εις βάρος του Ολυμπιακού με όσα διαβάζουμε στις ειδήσεις.

Και κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν θα ξεχώριζε έναν κατηγορούμενο από τους υπόλοιπους ανάλογα με τη φανέλα του — όταν κρατούνται δέκα για το ίδιο πράγμα, δεν διαλέγεις ποιον θα κάψεις με βάση το χρώμα του.

Γι' αυτό δεν χρειάζεται να θριαμβολογήσει κανείς σήμερα.

Χρειάζεται να θλίβεται, και να αναζητά την αλήθεια.

Και δεν θα κάνω κήρυγμα σε κανέναν αδιάφορο που έχει μέσα του μόνο μίσος — ακόμα και σε ένα σχόλιο που έχει κάτι να πει.

Αν θέλει να έχει πρότυπο τον Νέστορα ή τον DPG, δικαίωμά του και επιλογή του.

Δεν είναι δική μου δουλειά να τον πείσω, και ούτε πρόκειται. Ο Ολυμπιακός έχασε πολλούς τίτλους.

Όσοι ασχολούνται σοβαρά με το μπάσκετ — επαγγελματίες και μη — το γνωρίζουν.

Και σε καμία περίπτωση δεν πλήρωσε τον αιώνιο με το ίδιο νόμισμα.

Αν πίστευε σε αυτό, θα τα είχε κάνει τα ίδια, και πιο νωρίς.

Δεν τα έκανε τότε.

Δεν τα κάνει και τώρα.

Αυτή είναι η στάση της διοίκησής του.

Δεν ξέρω αν φανταζόταν κανείς τον τρόπο με τον οποίο θα τελείωνε αυτή η κατάσταση.

Ξέρω όμως ότι μετά από όλα αυτά το μπάσκετ θα αλλάξει, ακόμα περισσότερο — και θα αλλάξει υπέρ όσων κράτησαν σωστή στάση όλα τα χρόνια.

Χωρίς απειλές.

Χωρίς εκβιασμούς.

Και αυτοί, όποτε έρθει η ώρα, θα έχουν κάτι που δεν το αγοράζεις: δεν θα χρειαστεί να εξηγήσουν τι έλεγαν.

Αυτό που με θλίβει είναι το σημερινό επίπεδο — και ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν θεό την ομάδα.

Όχι το σωστό και το δίκαιο για όλους.

Το συμφέρον και μόνο.

Δεν έχω καταλάβει γιατί πανηγυρίζει ο αιώνιος, και τι χαζομάρες λέει ένας παίκτης που αμείβεται με 4 εκατομμύρια.

Ξέρω ότι έχω σοβαρούς ιδιοκτήτες.

Σοβαρό προπονητή.

Δεν συμφωνούμε μαζί τους σε όλα, πάντα — κι αυτό είναι το υγιές.

Η στρατηγική και η οικονομική διαχείριση για τους στόχους της ομάδας, που είναι οι τίτλοι, είναι δική τους.

Συμφωνούμε όμως σε ένα: η συνολική δημόσια στάση τους, εδώ και πάρα πολλά χρόνια και μέσα σε τόσο τοξικό περιβάλλον, δεν έχει προσβάλει τον λαό του Ολυμπιακού.

Και παίκτες που όχι μόνο αγαπάνε τον Σύλλογο, αλλά σέβονται πρώτα τον εαυτό τους και τον κόσμο.

Είχαμε τον Βασιλόπουλο. Τον Παπαλουκά. Τον Πρίντεζη. Τον Σπανούλη. Τον Παπανικολάου. Τον Σάσα.

Είχαμε τον Κο Σφαιρόπουλο που αντιμετώπισε όλο αυτό το σύστημα με χαμηλό budget και μας είχε στην κορυφή της Ευρώπης με τον Αγραβάνη 6ο παικτης της ομάδας.

Τώρα έχουμε και κάτι ακόμα πολύ πιο κοντά στον Σπανούλη αλλά και πολύ διαφορετικό.

Αυτός είναι ο Φουρνιέ — χωρίς να θέλω να αδικήσω κάποιον άλλο.

Αυτός έχει τις μπάλες και την προσωπικότητα να πει τα πιστεύω του πέρα από το χρώμα της ομάδας του.

Να περάσει σωστά μηνύματα στον κόσμο του.

Είναι ηγέτης με προσωπικότητα. ο Ολυμπιακός είναι επιλογή του και θέλει το καλύτερο πρόσωπο για την ομάδα του.

Κι ο κόσμος θα τον ευχαριστεί, και θα χαίρεται που έχει στην ομάδα του μια τόσο σοβαρή προσωπικότητα. Γιγαντώνει Κάθε Μέρα τον Σύλλογο.

Να φύγουν οι σκιές.

Να φύγουν οι προπαγανδιστές.

Να φύγουν όλα τα άσχημα.

Αλλά επειδή δεν θα φύγουν — μπορείς να διαχωρίσεις τη στάση σου. Και το Φως του κόσμου δεν είναι ο Ήλιος. Είναι άλλο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους