Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο φίλος και πρώην καθηγητής-φιλόλογός μου στο Γυμνάσιο, μου θέτει μία τόσο σημαντική ερώτηση, που θέλω να την απαντήσω σε ξεχωριστό post. Η ΕΡΩΤΗΣΗ: "Ποια είναι η άποψή σου για προληπτικό χτύπημα δοθείσης ευκαιρίας ακόμα και στη Λιβύη!!!" (Το "ακόμη και" το αφήνω προς ώρας , δηλαδή την Τουρκία και θα επικεντρωθώ στην Λιβύη). Ουπς, εδώ θέλει προσοχή! Μιλάμε για πόλεμο.

Και για πόλεμο "μιλούν μόνο οι ακροδεξιοί και οι γραφικοί". Πριν όμως απαντήσω, θεωρώ σημαντικό να κάνω μία εισαγωγή και κάποιες διευκρινίσεις.

Το θέμα του προληπτικού χτυπήματος (preemptive attack) το έθεσε πρώτος ο Παναγιώτης Κονδύλης, το μεγαλύτερο πολιτικό και στρατηγικό πνεύμα της νεότερης Ελλάδας.

Ανήκει σε μια μικρή ομάδα στοχαστών που με επηρέασαν πολιτικά και ιδεολογικά, εκ βαθέων.

Ουσιαστικά, μέσω αυτών αναθεώρησα παλιές ιδεολογικές μου καταβολές.

Δυστυχώς, μας "άφησε" νωρίς και η πολιτική και στρατηγική διανόηση στην Ελλάδα, έχασε τον πιο επιδραστικό διανοητή της. Ο Κονδύλης δεν ήταν ούτε ακροδεξιός ούτε καν δεξιός.

Είχε, αντίθετα, μια μαρξιστική ιδεολογική αφετηρία, αλλά δεν εντάσσεται εύκολα σε μια συμβατική πολιτική κατηγορία.

Ήταν ένας κατήγορος του συντηρητισμού, του νεοφιλελευθερισμού και του οικουμενισμού της παγκοσμιοποίησης και η πολιτική του σκέψη υπερέβη την παραδοσιακή διάκριση αριστεράς και δεξιάς.

Ήταν όμως ένας ψυχρός ρεαλιστής και τα έργα του συνιστούν αριστουργήματα επιχειρηματολογίας και ρητορικής διαλεκτικής.

Είναι τέτοια η συμπύκνωση της πληροφορίας, σε κάθε πρόταση, που για μένα ήταν δύσκολο να διαβαστεί "μονορούφι". Κάθε πρόταση περιείχε συμπυκνωμένο νόημα.

Συνεπώς, όταν ένας πνευματικός μου "πατέρας" μιλάει για προληπτικό πόλεμο, δεν είναι για μένα ταμπού, αλλά αντίθετα (για να το πω προσεκτικά, το πιστόλι που πρέπει να βρίσκεται στο τραπέζι). Ούτε και ο πόλεμος είναι για μένα ταμπού.

Για τρεις λόγους: Πρώτον, παρότι δεν τον επιθυμώ, τον επιθυμούν οι άλλοι.

Δεν είναι δική μας απόφαση και δικό μας δίλημμα, ο πόλεμος.

Είναι όμως δική τους! Εμείς δε θα κάνουμε πόλεμο σε κανέναν.

Αυτοί θα μας κάνουν! Δεύτερον, όταν ο πόλεμος είναι μία λέξη ταμπού, που απαγορεύεται να λεχθεί, τότε ούτε και θα τον αποφύγεις, αλλά και όταν έρθει δε θα τον κερδίσεις.

Si vis pacem, para bellum.

Δεν επιτρέπεται, να ακολουθεί η Τουρκία στρατηγική Θουκυδίδη και σε εμάς να είναι ακόμη άγνωστος, που μένει να τον ανακαλύψουμε! Και, τρίτον, οι πόλεμοι συνεχίζουν και είναι μια πραγματικότητα ως επίλυση διαφορών, διεθνώς.

Οι λόγοι είναι πολλοί, όπως π.χ. οι κακές και μεσοβέζικες συμφωνίες του παρελθόντος, ο φασισμός που δεν έχει εκλείψει, δηλαδή η λογική της επιβολής του ισχυρότερου, η κατοχύρωση ζωνών επιρροής και φυσικών πόρων κοκ, αλλά κυρίως κι επειδή ο πόλεμος είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος επίλυσης διαφορών, όσο κυνικό κι αν ακούγεται.

Έχει μεν μεγάλο κόστος και ρίσκο, αλλά και το όφελος υπολογίζεται πάντα ως μεγαλύτερο, ειδικά σε σύγκριση με ειρηνικούς συμβιβασμούς, με τους οποίους και ο αντίπαλος πρέπει να πάρει και αυτός κάτι.

Στον πόλεμο το κίνητρο είναι τεράστιο, τα παίρνει όλα ο νικητής.

Η ειρηνική επίλυση ενέχει λοιπόν συμβιβασμούς και μοιρασιά, ο πόλεμος, αντίθετα, υπόσχεται κατοχύρωση απόλυτης ισχύος.

Πόλεμο κάνεις όταν αυτά που εποφθαλμιάς να κερδίσεις είναι ασυγκρίτως περισσότερα με αυτά που ρισκάρεις να χάσεις.

Είναι πολύ θελκτικό το κίνητρο και αυτό το κίνητρο δεν είναι δικό μας.

Στο παράδειγμα της Τουρκίας, το όφελος που έχει να αποκομίσει κάνοντας πράξη τη "γαλάζια πατρίδα" και ελέγχοντας ολόκληρη τη λεκάνη της ανατολικής Μεσογείου, από την Αλεξανδρέτα μέχρι την Αδριατική, είναι αλάλητου μεγέθους, αν και δεν επιλέγει την ανοιχτή σύγκρουση, επειδή της "βγαίνει" η διεκδικητική και απειλητική της στάση.

Όσο πιέζει, τόσο η Ελλάδα υποχωρεί.

Εδώ όμως πρέπει να κάνω μία σημαντική παρένθεση: η Ελλάδα πλήρωσε την "στρατιωτικοποίηση" κρίσεων, όπως στα Ίμια, διότι ενώ τράβηξε το σπαθί, δεν ήταν αποφασισμένη να το ματώσει.

Σε μία στρατιωτικοποιημένη κρίση, μοιραία θα συμβούν δύο τινά: Ο πόλεμος Η υποχώρηση αμφότερων πλευρών προς εκτόνωση της κρίσης.

Τρίτη περίπτωση ΔΕΝ υπάρχει.

Όταν δεν είσαι αποφασισμένος για το πρώτο, δηλαδή για πόλεμο, τότε η επιλογή της στρατιωτικοποίησης μιας διαφοράς είναι ουσιαστικά επιλογή παραχώρησης (no goats, no sheeps) και το μοιραίο δεν είναι ότι θα παραιτηθείς από μία διαφιλονικούμενη περιοχή, η οποία διεκδικείται από κοινού, αλλά από μία περιοχή δική σου! Ο εχθρός δεν παίρνει κάτι, του αρκεί όμως για την ώρα, ότι εσύ χάνεις αυτό που σου ανήκει. "Ουδετεροποιεί" ένα κυριαρχικό σου δικαίωμα.

Δεν είναι τυχαίο, ότι οι Τούρκοι αφού μας "διάβασαν" καλά, στρατιωτικοποιούν αυτοί, σήμερα, κάθε κρίση (βλέπε καλωδίωση στην Κάσο, ναυτικός αποκλεισμός κυπριακής ΑΟΖ με ακύρωση των εξορύξεων κοκ). Διεκδικούν κάτι που δεν τους ανήκει και υποχρεώνουν την Ελλάδα να υποχωρήσει από κάτι που της ανήκει.

Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Αν η απάντηση σε αυτό είναι ο πόλεμος, που εμείς οι "αναλυτές" το λέμε εξευγενισμένα και λίγο καλυμμένα, "υπεροχή επί του πεδίου", τότε η δική μου απάντηση είναι ξεκάθαρη και είναι αυτή του Ανδρέα Παπανδρέου, το βράδυ της κρίσης του Σισμίκ: "Η ειρήνη μπορεί να διασφαλιστεί μόνον, όταν είσαι αποφασισμένος και έτοιμος να αντιμετωπίσεις απειλή". Με την Τουρκία δεν έχουμε ειρήνη.

Ειρήνη, δεν είναι η κατάσταση μη πολέμου.

Ειρήνη είναι η κατάσταση ασφαλείας.

Ειρήνη είναι όταν δεν έχεις πόλεμο, αλλά δεν έχεις και απειλή.

Ο κίνδυνος δηλαδή ακυρώνει τις ειρηνικές σχέσεις.

Casus belli και ειρήνη δε μπορούν να συνυπάρξουν.

Πρέπει να είσαι εντελώς πανίβλακας για να ακολουθείς μία πολιτική "ειρηνικής συνύπαρξης και συνεργασίας στην περιοχή", όταν ο άλλος σε απειλεί με πόλεμο.

Είναι αφελές! Ο πόλεμος είναι δυστυχώς ταμπού και τον "χαρίζουμε" στους ακροδεξιούς τύπου Κασιδιάρη και άλλους γραφικούς.

Αλλά αυτό είναι μεγάλο λάθος και εύχομαι να μην το πληρώσουμε.

Δεν μπορείς να ασκείς διπλωματία, χωρίς υπεροχή και ικανότητα επίλυσης της διαφοράς επί του πεδίου. Τέλος.

Όταν αρνείσαι να μιλήσεις για πόλεμο, στην ουσία αρνείσαι να προετοιμάσεις την κοινωνία σε μία πιθανή απειλή.

Αυτό είναι αυτοκτονικό, διότι η μεγαλύτερη στήριξη που θα χρειαστείς, θα είναι στο εσωτερικό, όχι στο εξωτερικό! Αν δεν έχεις (και) αυτή την ικανότητα, επίλυσης της διαφοράς επί του πεδίου, τότε δεν έχεις ούτε διπλωματικό κύρος και διπλωματική αποτελεσματικότητα ούτε σοβαρή συμμαχική πολιτική και άρα χάνεις στη διαμόρφωση των συσχετισμών ισχύος.

Οι τουρκικές βάσεις της Τουρκίας στη Λιβύη βομβαρδίστηκαν τα ξημερώματα της 5ης Ιουλίου του 2020, στην Αλ Ουατίγια με προληπτικό χτύπημα.

Δεν ξέρουμε ποιος το έκανε. "Ξέρουμε" ότι συνεργάστηκαν Ισραήλ, Αίγυπτος και ΗΑΕ (τα οποία διέθεσαν και τα Mirage, με τα οποία -μάλλον- έγινε η επίθεση). Δεν άνοιξε ρουθούνι.

Πέρα από τα διπλωματικά και πολιτικά μέσα, όσον αφορά τώρα σε χρήση στρατιωτικών μέσων, πολλά θα μπορούσαν να συμβούν και επί του πεδίου (ενδεικτικά και ενημερωτικά αναφέρω, χωρίς να σημαίνει πως συμφωνώ): είτε προληπτικό χτύπημα γενικευμένης ισχύος ή προειδοποιητικό χτύπημα περιορισμένης ισχύος είτε ναυτικός αποκλεισμός (τουλάχιστον εισερχόμενων εμπορικών πλοίων προς Λιβύη) ή αποκλεισμός λιμανιών, ασκήσεις και περιπολίες στον λιβυκό χώρο και παραβιάσεις, καταστροφή πλοίων λιμενικού και ναυτικού καθώς και ναυτικών βάσεων, νηοψίες, έλεγχοι και καθυστέρηση των πλόων εμπορικών πλοίων με το πρόσχημα ότι αυτά μεταφέρουν όπλα, άρνηση αλιείας, καταστροφή δρόμων ανεφοδιασμού και εμπορίου, καταστροφή αεροδρομίων, πρακτορίστικη δράση και οργάνωση ένοπλων ομάδων που θα οργανώσουν εσωτερικές αναταραχές και εσωτερική πολιτική κρίση με υβριδικές επιχειρήσεις, ανατροπή του καθεστώτος, δολοφονίες πολιτικών και στρατιωτικών προσώπων, ηλεκτρονικός πόλεμος και παρεμβολές σε στρατιωτικές και πολιτικές επικοινωνίες και συστήματα ραντάρ, δολιοφθορές σε μονάδες παραγωγής ενέργειας, απαγόρευση πρόσβασης και άρνηση περιοχής σε τουρκικά πολεμικά πλοία ή σε ερευνητικά πλοία τρίτων χωρών, καταστροφή στρατιωτικών μεταφορών, δηλαδή καταστροφή εισαγωγών στρατιωτικού υλικού, ειδικά από την Τουρκία προς το καθεστώς, επαναπροώθηση παράνομων μεταναστών με "πορτοκαλί κάψουλες" με δημιουργία προσφυγικής κρίσης στη Λιβύη κοκ.

Το θέμα είναι όμως ότι όλα αυτά έχουν κόστος.

Πολλαπλό και υψηλό κόστος, όχι μόνο οικονομικό, αλλά κυρίως διπλωματικό και πολιτικό.

Είσαι πια ο επιτηθέμενος, με ό,υι αυτό συνεπάγεται.

Κινδυνεύεις να απομονωθείς εσύ.

Και επιστρέφουμε στο ερώτημα: πόσο κόστος μπορούμε να αντέξουμε, ώστε στο τέλος στρατιωτικοποιώντας την κρίση, μην την μετατρέψουμε τελικά σε υποχώρηση; Χρειάζεσαι απίστευτο όγκο μέσων, τεράστιους οικονομικούς πόρους, κατανάλωση διπλωματικού κεφαλαίου με αντιμετώπιση τεράστιων πιέσεων με κίνδυνο απομόνωσης ή και κυρώσεων, πολιτική βούληση, στήριξη της κοινωνίας και της κοινής γνώμης στο εσωτερικό, ψυχολογική προετοιμασία και συναίνεση της κοινωνίας, εσωτερική σταθερότητα, ανάληψη πολιτικού κόστους, ανθεκτικότητα σε διεθνείς και εσωτερικές αντιδράσεις και κυρίως ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Πρέπει να ξέρεις πως αν το ξεκινήσεις, δεν υποχωρείς, αν δεν πάρεις τελικά αυτό που θες.

Διαφορετικά θα ταπεινωθείς ως "τζάμπα μάγκας". Άρα πού πάμε; Έχουμε τα γκάτζετ για καγκουριές; Εδώ παίρνουμε μηδέν στα βασικά, ευελπιστούμε να πάρουμε άριστα στα πιο "προχωρημένα"; Έχουμε τις δυνατότητες; Το θέμα δεν είναι για μένα, να ξεκινήσεις κάτι.

Το θέμα για μένα είναι, να μην στο τελειώσουν άλλοι! ΠΟΛΥ ΒΑΣΙΚΟ το γεγονός, να μη στρέψεις εναντίον σου τον λιβυκό Λαό.

Διότι τότε γκρεμίζεις τις γέφυρες και στο μέλλον! Μα εσύ θες να ανατρέψεις ένα πολιτικό καθεστώς για να το αντικαταστήσεις με ένα δικό σου (εκεί πρέπει να επενδύσεις τώρα), το οποίο και θα ακυρώσει το τουρκολιβυκκό μνημόνιο.

Πώς θα επιτευχθεί αυτό, αν οι Λίβυοι σε βλέπουν πια ως εχθρό που τους επιτέθηκες; Τέλος, ακόμη και η "συζήτηση" ορισμένων πραγμάτων, παράγει πολιτική από μόνη της.

Δε χρειάζεται να το κάνεις, αρκεί και μόνο να πεισθεί ο αντίπαλος, ότι, πράγματι, είσαι σε θέση να το κάνεις.

Aυτό είναι επιθυμητό.

Αλλά για να το καταφέρεις αυτό, δε θα απειλείς ότι ΘΑ κάνεις.

Πρώτα θα κάνεις και μετά θα απειλείς! Βασικό Watson. Σε Ισραήλ, Κύπρο, ΗΑΕ και Αίγυπτο είναι το κλειδί που ανοίγει την πόρτα της λύσης (είτε με διπλωματικά μέσα είτε ακόμη και με ισχύ επί του πεδίου, που υπόσχονται χαμηλότερο κόστος). @ακόλουθοι Είπαμε... (ξανά για να το εμπεδώσουμε), υπεροχή επί του πεδίου είναι προτιμότερη, με στρατηγική συσχετισμού δυνάμεων και συμμαχιών κυριαρχίας. Την ΕΕ ξεχάστε την.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους